Czy komornik stwierdza prawomocność orzeczenia sądowego
Prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony sąd pierwszej instancji, a dopóki akta sprawy znajdują się w sądzie drugiej instancji - ten sąd. Postanowienia w sprawie, o której mowa w § 1, może wydać także referendarz sądowy (art. Klauzulę wykonalności nadaje sąd w składzie jednego sędziego, na wniosek wierzyciela. Sąd z urzędu nadaje klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu wydanemu w postępowaniu, które zostało lub mogło być wszczęte z urzędu, a także innemu tytułowi egzekucyjnemu w części, w jakiej obejmuje grzywnę lub karę pieniężną orzeczoną w postępowaniu cywilnym lub koszty sądowe w sprawach cywilnych przysługujące Skarbowi Państwa (art. 782.
Sąd wyda wierzycielowi odpis orzeczenia z klauzulą wykonalności w przypadku gdy orzeczenie uprawomocni się. Klauzula wykonalności nadawana jest orzeczeniom podlegającym wykonaniu w drodze egzekucji. Wyroki oraz postanowienia Sądu orzekające co do istoty sprawy wydane w postępowaniu nieprocesowym uprawomocniają się w terminie 7 dni od dnia wydania, chyba że strona złożyła wniosek o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Nakazy zapłaty uprawomocniają się w terminie 14 dni od dnia wydania, jeżeli strona w tym terminie nie złożyła sprzeciwu lub zarzutów.
Sygn. Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż zdaniem skarżącego asesor komorniczy jest uprawniony do stwierdzania w imieniu komornika prawomocności orzeczeń, co wynika wprost z art. 33 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Sąd wskazał, iż faktycznie z wskazanego przepisu wynika, że komornik może zlecić asesorowi komorniczemu dokonanie określonych czynności, jednakże z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości. Sąd Rejonowy stwierdził, iż stosownie do treści art. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędną interpretację art. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art.
W uzasadnieniu apelujący podniósł, iż wprawdzie Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż na podstawie art. 33 ukse komornik może zlecić asesorowi komorniczemu dokonywanie określonych czynności z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości, jednakże błędnie zakwalifikował czynność dokonania adnotacji o prawomocności postanowienia o umorzeniu egzekucji, nawet dotyczącej nieruchomości, do czynności egzekucyjnych, a tylko te pozostawił ustawodawca w wyłącznej kompetencji komornika. Skarżący wskazał, iż samo wydanie postanowienia w przedmiocie umorzenia jest czynnością egzekucyjną, jednak nie można klasyfikować osobnej czynności dokonania adnotacji na postanowieniu jako czynności w zakresie egzekucji z nieruchomości, w związku z czym argumentacja rozstrzygnięcia przepisem art. Ponadto apelujący powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2009 r. (sygn. akt IV CSK 195/09), gdzie stwierdzono, że badanie przez sąd wieczystoksięgowy formy i treści dokumentów dołączonych do wniosku o wpis odbywa się pod kątem oceny zasadności wniosku, a przeszkodą uzasadniającą oddalenie wniosku o wpis w rozumieniu art. 9 jest przeszkoda w znaczeniu materialnoprawnym.
Poza tym apelujący zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 324 § 3 w zw. z art. 361 k.p.c., należy podpisywać osobno postanowienie i jego uzasadnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Sąd II instancji podobnie jak Sąd I instancji, związany jest zakresem kognicji zakreślonym przez dyspozycję art. 8 § 2 k.p.c. Przepis ten stanowi, że rozpoznając wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy wniosek został oparty o postanowienie z dnia 27 grudnia 2012 r., wydane przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie J. W. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, którego prawomocność stwierdził asesor komorniczy G. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie egzekucji w sprawach o świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie roszczenia pieniężnego, w obu przypadkach o wartości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej równowartość stukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm), stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego roku, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym", z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości. Z kolei art. 33 ust. sprzedaży oraz wydania wierzycielowi ruchomości o wartości przekraczającej kwotę, o której mowa w ust. ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych w sprawach o roszczenia niepieniężne oraz o roszczenia pieniężne przekraczające kwotę, o której mowa w ust. sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta przekracza kwotę, o której mowa w ust. stricte egzekucyjną, podjętą w ramach egzekucji z nieruchomości. Możliwe jest zatem dokonanie takiej czynności również przez asesora komorniczego, gdyż nie zachodzi tutaj wyjątek przewidziany w przepisie art. Należy jednak zwrcić uwagę na fakt, iż w myśl przepisu art. 33 ust. 3 powyższej ustawy, zlecenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno być wystawione na piśmie i określać sprawy lub czynności, do których przeprowadzenia asesor komorniczy został upoważniony. Nie ulega zaś wątpliwości, iż do wniosku nie zostało załączone pisemne zlecenie upoważniające asesora komorniczego do dokonania czynności polegającej na stwierdzeniu prawomocności postanowienia o umorzeniu egzekucji. Nie jest zatem możliwe ustalenie, czy asesor komorniczy przy dokonywaniu przedmiotowej czynności dysponował odpowiednim upoważnieniem udzielonym przez komornika, a co za tym idzie, czy był uprawniony do jej dokonania. Tego rodzaju wątpliwości nie pozwalają zatem na dokonanie żądanego wykreślenia wzmianki o toczącej się egzekucji z nieruchomości, albowiem możliwym jest, że stwierdzenie prawomocności postanowienia, na którym został oparty wniosek o wpis, zostało dokonane przez osobę nieupoważnioną, gdyż nie posiadała ona w tym zakresie odpowiedniego zlecenia od komornika, a tym samym jest nieważne. Należy także mieć na uwadze, iż kognicja sądu wieczystoksięgowego, który jest przede wszystkim sądem rejestrowym, nie pozwala na czynienie jakichkolwiek samodzielnych ustaleń, nie wynikających z dokumentów załączonych do wniosku. Zatem brak wykazania za pomocą odpowiednich dokumentów (tj. odpisu zlecenia komornika, określającego sprawy lub czynności, do których przeprowadzenia asesor komorniczy został upoważniony) - w ocenie Sądu II instancji - uniemożliwia przyjęcie, iż dokument stanowiący podstawę wpisu (wykreślenia) w postaci postanowienia o umorzeniu egzekucji, jest prawomocne. Ta zaś okoliczność stanowiła przeszkodę do dokonania żądanego wykreślenia w rozumieniu art.
Ponadto, odnosząc się do wywodów skarżącego dotyczących podpisania zaskarżonego postanowienia, Sąd II instancji wskazuje, iż znajdujące się w aktach sprawy postanowienie jest podpisane zarówno pod sentencją jak i pod uzasadnieniem. Dodać należy, iż nawet jeżeli na odpisie postanowienia brak jest pieczęci świadczącej o obecności na oryginale właściwych podpisów, w żaden sposób nie świadczy to o niepodpisaniu oryginału orzeczenia. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. Intencją każdego wierzyciela i jego pełnomocnika jest jak najszybsze zakończenie sprawy sądowej na swoją korzyść. Zakończenie sprawy sądowej najczęściej ma miejsce w przypadku wydania prawomocnego wyroku.
Co znaczy prawomocność wyroku? Na gruncie spraw windykacyjnych trzeba wskazać, że prawomocny wyrok to taki, z którym wierzyciel może udać się do komornika i skutecznie egzekwować. Warto w tym kontekście opisać nieco bardziej szczegółowo dwa aspekty prawomocności, mianowicie prawomocność formalną i prawomocność materialną. Prawomocność formalna wynika wprost z art. 363 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z przytoczoną normą prawną, orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje na nie środek odwoławczy lub inny zwyczajny środek zaskarżenia. Prawomocność materialna natomiast ma znacznie szersze znaczenie. Wynika ona z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy (w tym np. komorników).
Postępowanie w polskim procesie cywilnym z założenia jest dwuinstancyjne, natomiast funkcjonują w nim nadzwyczajne środki zaskarżenia, takie jak skarga kasacyjna czy tzw. skarga nadzwyczajna. Zwyczajnymi środkami zaskarżenia jest np. zażalenie, apelacja czy sprzeciw od nakazu zapłaty. Innymi słowy, wyrok prawomocny to taki, który nie może być kwestionowany zwyczajnymi środkami zaskarżenia przez pozwanego.
Kiedy sąd stwierdza prawomocność? Warto wskazać, że w sprawach windykacyjnych czas odgrywa niezwykle ważną rolę. O ile sąd stwierdza prawomocność z urzędu, o tyle stosowna wzmianka o prawomocności na wyroku odbywa się wyłącznie na wniosek strony. Praktyka pokazuje, że w zakresie terminu prawomocności nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, po ilu dniach wyrok się uprawomocni. Przykładowo, termin uprawomocnienia wyroku sądu I instancji zależy od tego, czy dłużnik złoży wniosek o uzasadnienie. Jeżeli nie, orzeczenie uprawomocni się już po 7 dniach od jego wydania. Jeżeli natomiast złoży, orzeczenie uprawomocni się dopiero w przypadku niewniesienia apelacji. Termin na wniesienie apelacji wynosi 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, zatem kwestia prawomocności wyroku może w tym przypadku się znacznie rozciągnąć w czasie (nawet na kilka miesięcy).
Aby uzyskać urzędową wzmiankę o tym, że orzeczenie w sprawie windykacyjnej jest prawomocne i wykonalne, wierzyciel musi złożyć wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Wniosek można złożyć w każdym czasie do sądu, który wydał orzeczenie. W niektórych przypadkach może on się wiązać z koniecznością poniesienia opłaty.
Prawomocny wyrok- co dalej? Dla wierzyciela w wielu przypadkach uzyskanie prawomocnego wyroku to jedynie kolejny z etapów windykacji należności. Posiadając prawomocne orzeczenie z klauzulą wykonalności, wierzyciel może złożyć wniosek o przeprowadzenie egzekucji komorniczej. Zazwyczaj staje tutaj przed kilkoma innymi dylematami. Jednym z nich jest jak napisać wniosek o wszczęcie egzekucji komorniczej i co powinien zawierać. Drugim natomiast jest pytanie, który komornik jest właściwy i przede wszystkim skuteczny. Finalnie, wierzyciele często zastanawiają się, czy powinni na etapie egzekucji komorniczej jeszcze podejmować dodatkowe inicjatywy (np. wskazywanie majątku dłużnika czy rozszerzanie wniosku egzekucyjnego).
Nasi eksperci znają odpowiedzi na te pytania i mogą Państwa wspomóc w odzyskiwaniu należności nie tylko na etapie polubownym i sądowym dochodzenia należności, ale również na etapie egzekucji komorniczej. W wielu przypadkach sprawne uzyskanie informacji o tym, czy wyrok jest już prawomocny wymaga licznych kontaktów z biurem obsługi interesanta. Jest to jednak niezwykle istotne, aby możliwie jak najszybciej rozpocząć dalsze etapy windykacji. Jeżeli ta kwestia wydaje się Państwu zbyt czasochłonna, można rozważyć powierzenie prowadzenia windykacji profesjonalnemu pełnomocnikowi.
O Autorze Od 15 lat zajmuje się bieżącą obsługą przedsiębiorców. Z uwagi na zdobyte doświadczenie specjalizuje się w zagadnieniach dotyczących funkcjonowania spółek z branży IT, nowoczesnych technologii oraz telekomunikacyjnych. Pojęcie prawomocności wyroku jest jednym z kluczowych elementów systemu wymiaru sprawiedliwości. Zrozumienie, co oznacza, że wyrok jest prawomocny oraz kiedy wyrok uzyskuje taką cechę, jest istotne zarówno dla stron postępowania sądowego, jak i dla osób zainteresowanych swoimi prawami i obowiązkami wynikającymi z decyzji sądowych. Prawomocność wyroku oznacza, że orzeczenie sądu stało się ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu w zwykłym trybie odwoławczym. Wyrok sądu uzyskuje prawomocność w momencie, gdy upłynie termin do wniesienia środka odwoławczego i żadna ze stron go nie złoży. W przypadku wniesienia apelacji, wyrok staje się prawomocny dopiero po rozstrzygnięciu sprawy przez sąd drugiej instancji. Prawomocność wyroku ma szereg praktycznych konsekwencji, które mają istotny wpływ na sytuację stron postępowania. Egzekwowalność - Wyrok prawomocny może być podstawą do wszczęcia egzekucji, np. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) - Wyrok prawomocny uniemożliwia ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy między tymi samymi stronami. Mimo ostateczności wyroku prawomocnego, w pewnych sytuacjach istnieje możliwość jego podważenia lub wzruszenia. Nadzwyczajne środki zaskarżenia - Takie jak skarga nadzwyczajna, która może być wniesiona w interesie publicznym, np. Prawomocność wyroku oznacza jego ostateczny charakter, co wiąże się z określonymi konsekwencjami prawnymi, takimi jak możliwość egzekucji czy wykluczenie ponownego rozpoznania sprawy. Zrozumienie zasad dotyczących prawomocności pozwala stronom lepiej zarządzać swoimi prawami i obowiązkami wynikającymi z orzeczeń sądowych. Zgodnie z art. 364 § 1 i 2 k.p.c. prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w sądzie drugiej instancji - ten sąd. Stosownie do art. 782 § 1 i 2 k.p.c. klauzulę wykonalności nadaje sąd na wniosek wierzyciela. Tytułowi wydanemu w postępowaniu, które zostało lub mogło być wszczęte z urzędu, Sąd nadaje klauzulę wykonalności z urzędu. Od 3 maja 2012 r. Sąd wyda wierzycielowi odpis orzeczenia z klauzulą wykonalności w przypadku gdy orzeczenie uprawomocni się. Wyroki oraz postanowienia Sądu orzekające co do istoty sprawy wydane w postępowaniu nieprocesowym uprawomocniają się w terminie 21 dni od dnia wydania, nakazy zapłaty w terminie 14 dni od dnia wydania.
Prawo umów w 2 minuty
tags: #czy #komornik #stwierdza #prawomocnosc