Zajęcie komornicze służy przymusowemu wyegzekwowaniu długu od dłużnika, który nie spłaca zobowiązań dobrowolnie. Może ono obejmować wynagrodzenie za pracę (w granicach przewidzianych prawem), a także świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Czy zajęcie przez komornika świadczeń z ZFŚS jest możliwe? Kluczowe znaczenie dla zidentyfikowania świadczeń, których dotyczy dane zajęcie, ma wskazanie przez komornika odpowiednich podstaw prawnych.
Stosunek pracy to relacja o charakterze wzajemnym: pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem (art. 22 § 1 Kodeksu pracy). Wynagrodzenie jest zatem świadczeniem ekwiwalentnym względem pracy wykonywanej przez pracownika (art. 80 kp).
Aby cechowało się ono faktyczną ekwiwalentnością, musi być godziwe, czyli adekwatne do ilości i jakości świadczonej pracy, rodzaju pracy oraz niezbędnych do jej wykonania kwalifikacji, skali odpowiedzialności i obciążeń psychicznych, fizycznych i intelektualnych związanych z jej świadczeniem. Określając godziwe wynagrodzenie, trzeba uwzględnić takie czynniki jak siatka wynagrodzeń obowiązująca w zakładzie pracy, średni poziom wynagrodzeń za taki sam lub podobny charakter świadczonej pracy w danej branży, wykształcenie, zakres obowiązków, odpowiedzialność materialna, dyspozycyjność (art. 13 kp; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 marca 2022 roku, III AUa 361/19).
Świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych są związane ze stosunkiem pracy w ten sposób, że ich adresatami są pracownicy, członkowie ich rodzin oraz emeryci - byli pracownicy. Różnica między wynagrodzeniem za pracę a wspomnianymi świadczeniami polega na tym, że ich przyznawanie nie zależy od tego, czy i w jakim zakresie pracownik wykonuje pracę, lecz od tego, jaka jest jego sytuacja życiowa, rodzinna i materialna. Świadczenia z zfśs służą zaspokajaniu przez pracodawcę, w miarę posiadanych środków, socjalnych potrzeb pracowników.
Pracodawcy nie mają bezwzględnego obowiązku prowadzenia działalności socjalnej na rzecz pracowników, gdyż przepisy Kodeksu jedynie postulują prowadzenie takiej działalności; obowiązek zaspokajania potrzeb socjalnych pracowników został warunkowo ujęty w Ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (art. 16, art. 94 pkt 8 kp, art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 31 maja 2017 roku, III AUa 812/16).
Powyższe prowadzi do wniosku, że wynagrodzenie za pracę oraz świadczenia z ZFŚS to dwa odrębne świadczenia. Pierwsze jest koniecznym elementem stosunku pracy; drugie ma związek ze stosunkiem pracy, lecz nie stanowi ekwiwalentu za wykonywaną pracę.
Ten rodzaj egzekucji unormowano w art. 880-888 Kodeksu postępowania cywilnego. Do egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornik przystępuje przez jego zajęcie. Komornik zawiadamia dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. Dotyczy to periodycznego wynagrodzenia za pracę i wynagrodzenia za prace zlecone oraz nagród i premii przysługujących dłużnikowi za okres zatrudnienia, a także zysku lub udziału w funduszu zakładowym oraz wszelkich innych funduszach, pozostających w związku ze stosunkiem pracy (art. 881 § 1-2 kpc).
W odniesieniu do ZFŚS, świadczenia te nie zaliczają się do składników wynagrodzenia i nie podlegają potrąceniom na zasadach dotyczacych wynagrodzenia pracownika (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 27 lutego 2018 roku, II SA/Bd 1181/17).
Do zajęcia świadczeń z ZFŚS nie może dojść w ramach zajęcia wynagrodzenia za pracę. Zajęcie przez komornika świadczeń z ZFŚS może nastąpić na podstawie art. 895 kpc, który dotyczy egzekucji z innych wierzytelności niż wynagrodzenie za pracę. W celu prowadzenia tej egzekucji komornik zawiadamia dłużnika o tym, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia ani rozporządzać zajętą wierzytelnością i ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; wzywa dłużnika wierzytelności (pracodawcę prowadzącego działalność socjalną, finansowaną z ZFŚS), aby należnego od niego świadczenia nie uiszczał dłużnikowi, lecz złożył je komornikowi lub na rachunek depozytowy Ministra Finansów (art. 896 § 1 pkt 1 i 2 kpc).
W art. 87 i 871 kp przewidziano ograniczenia procentowe potrąceń oraz kwoty wolne od potrąceń, co ma zapewnić pracownikowi-dłużnikowi konieczne minimum środków utrzymania. Analogicznie, art. 833 kpc wymienia ochronę zasiłków dla bezrobotnych, dodatków aktywizacyjnych i stypendiów, wynagrodzeń posłów i senatorów oraz innych świadczeń powtarzających się, które niekoniecznie są związane z wynagrodzeniem za pracę. Wśród tych przepisów nie wymieniono świadczeń z ZFŚS jako objętych ochroną przy egzekucji podobnej do wynagrodzenia za pracę. Zatem zajęcie świadczeń z ZFŚS może nastąpić, jeśli komornik powoła się na art. 895 kpc i dotyczy innych wierzytelności niż wynagrodzenie za pracę.
Najważniejsze jest, aby na piśmie od komornika jasno widniała podstawa prawna zajęcia. Jeżeli zajęcie dotyczy jedynie wynagrodzenia za pracę (art. 881 kpc), a świadczenia z ZFŚS mają być objęte innymi wierzytelnościami (art. 895 kpc), pracodawca nie powinien potrącać tych świadczeń.
Przykład 1: jeśli komornik wysyła zajęcie „jak do wynagrodzenia” bez wskazania art. 895 KPC, takie zajęcie może być wadliwe. W praktyce oznacza to, że pracodawca nie powinien automatycznie potrącać świadczeń socjalnych, a komornik musi wyraźnie wskazać zajęcie należności z tytułu przyszłych lub należnych świadczeń z ZFŚS.
Przykład 2: jeśli komornik najpierw dokonuje zajęcia z tytułu „innych wierzytelności” i wie, że pracownik otrzyma świadczenie z ZFŚS, powinien poinformować o tym dłużnika i nie wypłacać świadczenia bez zgody komornika, przekazując środki zgodnie z dyspozycją zawartą w zajęciu.
W praktyce pożyczka z zakładu pracy może być zaciągana i spłacana w regulaminie ZFŚS, a środki z pożyczek (np. preferencyjne pożyczki mieszkaniowe) mogą wpłynąć na zajęcie, jeśli zajęcie dotyczy „innych wierzytelności”. Jednak potwierdzenie prawne zależy od konkretnego tytułu wykonawczego i zapisu w piśmie komornika.
Nie. Pożyczka z zakładu pracy nie jest chroniona przepisami Kodeksu pracy dotyczącymi kwot wolnych od zajęcia. Bank automatycznie przekaże komornikowi wszystkie środki ponad kwotę wolną od zajęcia (3 499,50 zł w 2025 roku). Pożyczka z ZFŚS nie stanowi wynagrodzenia, lecz świadczenie socjalne, które może być zajęte na podstawie art. 895 kpc w pewnych okolicznościach.
Najważniejsza zasada brzmi: nie dopuść, aby środki z pożyczki trafiły na zajęte konto. Komornik jest zobowiązany pozostawić dłużnikowi kwotę wolną od zajęcia, wynoszącą 75% minimalnego wynagrodzenia (w 2025 r. 3499,50 zł). Ta ochrona dotyczy wszystkich wpływów na konto, w tym również środków z pożyczek. Jednakże pożyczki z ZFŚS nie podlegają ochronie jak wynagrodzenie i w praktyce mogą być zajęte w całości, jeśli podstawa zajęcia to art. 895 kpc.
Pożyczki z zakładowego funduszu mogą być zajęte przez komornika, ale nie zawsze w sposób oczywisty. Zastanów się, czy tytuł wykonawczy wskazuje na zajęcie „wynagrodzenia za pracę” (art. 881 kpc) czy „innych wierzytelności” (art. 895 kpc). Świadczenia z ZFŚS nie są wynagrodzeniem i mogą podlegać zajęciu na podstawie art. 895 kpc, jeśli komornik takiego domaga się i ma podstawy prawne. Zawsze warto zweryfikować podstawę zajęcia w piśmie komornika i skonsultować się z prawnikiem, aby zminimalizować ryzyko utraty środków z ZFŚS oraz pożyczek pracowniczych.

W praktyce ważne jest, aby świadczenia z ZFŚS były rozpoznawane odrębnie od wynagrodzenia i traktowane zgodnie z podstawą prawną zajęcia. Prawidłowe rozpoznanie umożliwia pracodawcy właściwe przekazywanie środków oraz minimalizuje ryzyko błędów w egzekucji.
tags: #czy #prawnie #komornik #moze #zajac #pozyczke