Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów precyzyjnie określa, kogo należy wliczać do składu rodziny przy ubieganiu się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy, rodzina obejmuje odpowiednio rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, a także pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia. Do składu rodziny wlicza się również dziecko, które ukończyło 25. rok życia, pod warunkiem, że otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje mu świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy.
W przypadku gdy wnioskodawca jest panną i ma trójkę dzieci, a na dwoje z nich ma ustalone wyrokiem sądowym alimenty, ubiegając się o świadczenie z funduszu alimentacyjnego, do składu rodziny należy wliczyć wnioskodawcę (matkę dzieci), jej dwoje dzieci, na które ma zasądzone alimenty, a także konkubenta i dziecko, które ma z konkubentem. Konkubent jest bowiem osobą, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko. Na utrzymaniu ich pozostaje troje dzieci.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują obywatelom polskim oraz cudzoziemcom. Dziecko uprawnione do świadczenia z funduszu alimentacyjnego może mieć ukończone 18 lat, a w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej, świadczenie przysługuje do ukończenia 25. roku życia. Wnioskować o świadczenie z funduszu alimentacyjnego może osoba uprawniona (pełnoletnie dziecko), jej przedstawiciel ustawowy (rodzic w przypadku małoletniego dziecka) lub jej opiekun prawny.
Rodzic ubiegający się o świadczenia alimentacyjne na swoje dziecko nie musi spełniać kryterium samotnego wychowywania dziecka. Tym samym świadczenie alimentacyjne przysługuje osobom zamężnym oraz przebywającym w związkach konkubenckich.
Osoby ubiegające się o przyznanie świadczeń składają wnioski w gminach właściwych ze względu na miejsce zamieszkania. Prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ustala się na okres świadczeniowy, trwający od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, nie wcześniej niż od początku okresu świadczeniowego do końca tego okresu.
W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny przebywa na terytorium Polski, egzekucję prowadzi komornik sądowy, który wydaje zaświadczenie potwierdzające stan egzekucji, niezbędne do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Bezskuteczność egzekucji potwierdza komornik sądowy odpowiednim zaświadczeniem. Można je uzyskać samemu lub wystąpić o ich uzyskanie przez organ właściwy wierzyciela, czyli gminę.
Aby nabyć prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, dziecko, które ma zasądzone alimenty, nie musi być wychowywane przez rodzica samotnie. Prawo do świadczenia przysługuje również na dzieci wychowywane przez rodzica, który zawarł kolejny związek małżeński, żyje w nieformalnym związku, lub gdy małżonek nie płaci zasądzonych alimentów.
Egzekucja jest uznawana za bezskuteczną, jeżeli w okresie dwóch miesięcy przed złożeniem wniosku o świadczenie z funduszu alimentacyjnego komornik nie wyegzekwował pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych.

Gmina, jako organ właściwy wierzyciela, może wstrzymać wypłatę świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ale wznowi ją w przypadku udzielenia niezbędnych wyjaśnień lub zgłoszenia się osoby uprawnionej po upływie trzech miesięcy, pod warunkiem, że osoba uprawniona nadal spełnia warunki do ich otrzymywania.
Obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych (dzieci, wnuki) przed wstępnymi (rodzicami, dziadkami), a wstępnych przed rodzeństwem. Krewni bliższego stopnia są obciążeni przed tymi dalszymi. Rodzice są zobowiązani do łożenia na dziecko, aby zapewnić mu możliwość życia na takim samym poziomie, jak oni sami.
Nie tylko małoletni otrzymują alimenty, ale także pełnoletnie dzieci, jeśli nie są w stanie samodzielnie się utrzymać. Obowiązek alimentacyjny ustaje, gdy dziecko pracuje i może się już utrzymać. Zdarza się również, że wypłacane są alimenty od dzieci dla rodziców, jeśli ci znajdują się w niedostatku ze względu na wiek, stan zdrowia lub inne przyczyny.
Niespłacanie alimentów staje się długiem, który narasta z każdym miesiącem. Uprawniony ma prawo do windykacji należności, a także może zgłosić się o pomoc do Funduszu Alimentacyjnego, jeśli nie ma możliwości skontaktowania się z dłużnikiem lub egzekucja jest bezskuteczna. Fundusz Alimentacyjny może wypłacać świadczenia dla dziecka małoletniego, uczącego się do 25. roku życia lub niepełnosprawnego w każdym wieku, pod warunkiem, że dochód netto w rodzinie nie przekracza określonego progu.
Gmina ma prawo wystawić tytuł wykonawczy i może również skierować wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Zarówno gmina, jak i wierzyciel, mogą wpisać dłużnika alimentacyjnego do rejestru dłużników, jeśli nie płaci alimentów przez co najmniej 6 miesięcy. Najbardziej srogą konsekwencją dla dłużnika alimentacyjnego jest odpowiedzialność karna na podstawie art. 209 Kodeksu karnego, który przewiduje karę za uporczywe uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego.
Dług alimentacyjny może przechodzić na spadkobiercę. Jedynie długi wobec Funduszu Alimentacyjnego ulegają umorzeniu wraz ze śmiercią dłużnika, jednakże różnica między zasądzonymi alimentami a wypłaconą z funduszu zaliczką podlega dziedziczeniu.

W przypadku gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza określony próg, świadczenie z funduszu alimentacyjnego przysługuje w wysokości różnicy między kwotą świadczenia a kwotą przekroczenia dochodu. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacane są w okresach miesięcznych.
tags: #czy #w #sklad #rodziny #moze #wchodzic