Dłużnik w postępowaniu restrukturyzacyjnym a jego zobowiązania
Kluczowym celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika. Sformalizowana procedura ma zapewnić dłużnikowi odpowiednie warunki do podjęcia starań o naprawę swojego przedsiębiorstwa. Nie zawsze jednak twarda rzeczywistość wolnego rynku umożliwia natychmiastowe odzyskanie rentowności.
Jednym z podstawowych celów każdego postępowania restrukturyzacyjnego jest zawarcie układu (porozumienia) z wierzycielami. Układ to złożone przez dłużnika i zaakceptowane przez wierzycieli nowe zasady spłaty zobowiązań. Propozycje układowe najczęściej zakładają odroczenie terminu płatności (karencja), rozłożenie spłaty na raty lub częściowe umorzenie.
Prawomocne zatwierdzenie układu jest szansą dla dłużnika na „nowy start” - ustalenie nowego harmonogramu spłaty zadłużenia, przywrócenie zdolności do pokrywania bieżących kosztów prowadzenia działalności i w efekcie na wyjście z kryzysu ekonomicznego. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że rzeczywisty, pełny sukces restrukturyzacji nie następuje już w chwili zatwierdzenia układu, ale dopiero wtedy, gdy dłużnik zrealizuje układ (innymi słowy, spłaci wierzycieli w takiej wysokości i w takim czasie, na który „umówił” się z wierzycielami w układzie).
Wierzytelności objęte układem
Wierzytelności, które powstały przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego są co do zasady objęte układem. Pierwszą z nich są wierzytelności osobiste powstałe przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Ponadto układem mogą zostać objęte odsetki za okres od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego oraz wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił się w czasie wykonywania układu. Bez znaczenia jest źródło wierzytelności, restrukturyzowane mogą być te o charakterze zarówno cywilnoprawnym, jak i publicznoprawnym.
Wyjątkiem od reguły nieobejmowania wierzytelności powstałych po otwarciu restrukturyzacji układem są odsetki od wierzytelności. Ponadto w sytuacji, gdy w czasie wykonywania układu ziści się warunek konieczny do powstania wierzytelności dłużnik ma obowiązek ją wykonać na zasadach przewidzianych przez układ.
Wierzytelności, które powstałe po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego powinny być na bieżąco regulowane przez dłużnika.
Z momentem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego dłużnik ma zakaz spełniania świadczeń wynikających z wierzytelności, które z mocy prawa są objęte układem.
Wierzytelności, które powstały przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego są co do zasady objęte układem.
Wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił się w czasie wykonywania układu (np.
Co do wierzytelności objętej układem wierzyciele otrzymują propozycje układowe, które przeważnie przewidują redukcję wierzytelności (np.
Obowiązki dłużnika po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego
Samo zatem stwierdzenie, że dłużnik po otwarciu postępowania nie reguluje zobowiązań, nie musi wiązać się ujemnymi skutkami dla podmiotu poddawanego formalnym działaniom ratunkowym. Trzeba poddać bliższej analizie, z jakimi to nieregulowanymi zobowiązaniami mamy do czynienia.
Wierzytelności, które powstałe po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego powinny być na bieżąco regulowane przez dłużnika.
Jeżeli dłużnik nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań po otwarciu restrukturyzacji (np.
Zgodnie z art. 326 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego: Sąd umarza postępowanie układowe albo postępowanie sanacyjne, jeżeli dłużnik utracił zdolność do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po jego otwarciu oraz zobowiązań, które nie mogą zostać objęte układem.
Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do zaspokajania zobowiązań, jeżeli opóźnienie w ich wykonywaniu przekracza trzydzieści dni.
Wyjaśnienia wymaga, iż nie każde opóźnienie w regulowaniu ww. zobowiązań powoduje automatyczną konieczność umorzenia postępowania. Jedynie okoliczność powodująca uznanie, iż dłużnik utracił zdolność do ich regulowania decyduje o zmaterializowaniu się przesłanki. Tak więc tymczasowe i przejściowe problemy w regulowaniu wyliczonych zobowiązań nie świadczą jeszcze o utracie tej zdolności.
Nie chodzi zatem o sytuację, w której dłużnik nie zapłacił określonego, pojedynczego kosztu postępowania, czy zobowiązania powstałego w czasie postępowania układowego lub sanacyjnego.
W Prawie restrukturyzacyjnym przewidziano dodatkowo domniemanie, wedle którego przyjmuje się, że dłużnik utracił powyższą zdolność do zaspokajania ww. zobowiązań, jeżeli opóźnienie w ich wykonywaniu przekracza trzydzieści dni. Również i w tym przypadku nie powinien być stosowany automatyzm, gdyż domniemanie to może zostać obalone, jeśli dłużnik wykaże, iż mimo opóźnienia przekraczającego 30 dni nie utracił on zdolności do bieżącego zaspokajania interesujących nas zobowiązań (np. dłużnik wykaże, że w krótkim okresie otrzyma wpływy, które pozwolą na uregulowanie kosztów i zobowiązań z art. 326 ust.
Poszerzając nieco omawiane zagadnienie, trzeba podkreślić, że przesłanka umorzenia postępowania z uwagi na utratę zdolności do regulowania wyliczonych wcześniej zobowiązań ma zastosowanie jedynie w przypadku postępowania układowego oraz postępowania sanacyjnego. Ustawa milczy na temat skutków braku regulowania rzeczonych zobowiązań w pozostałych postępowaniach restrukturyzacyjnych, np. w ramach przyspieszonego postępowania układowego. Również jednak w przyspieszonym postępowaniu układowym dłużnik ma obowiązek regulowania zobowiązań powstałych po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, a dalsze prowadzenie takiego postępowania podczas którego nawet zobowiązania powstałe po otwarciu tego postępowania nie są regulowane może zostać ocenione przez sąd jako zmierzające do pokrzywdzenia wierzycieli.
Z powyższych rozważań płynie następujący morał: nie zawsze brak regulowania zobowiązań przez dłużnika przechodzącego formalną procedurę restrukturyzacyjną wiąże się dla niego z ujemnymi skutkami. Dla prawidłowego określenia konsekwencji musimy zweryfikować, jakiego charakteru jest dane zobowiązanie dłużnika i dopiero następnie sprawdzić co o skutkach jego nieregulowania mówi nam Prawo restrukturyzacyjne.
Odmowa otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego
Rozważania warto rozpocząć od przytoczenia podstaw odmowy otwarcia postępowania układowego lub sanacyjnego z art. 8 ust. Zgodnie z treścią powołanego artykułu, sąd odmówi otwarcia wyżej wymienionych postępowań, jeżeli nie zostanie uprawdopodobniona zdolność dłużnika do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po jego otwarciu. Tym samym rzeczona zdolność dłużnika jest okolicznością badaną przez sąd już na etapie rozpoznawania wniosku o otwarcie postępowania układowego lub sanacyjnego.
Wiążąca moc układu
Jakie znaczenie ma układ i dla kogo objęte nim ustalenia są wiążące? Problematykę tę reguluje m.in. art. W świetle art. 166 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego układ zawarty w postępowaniu restrukturyzacyjnym jest wiążący dla tych wierzycieli, których wierzytelności objęte zostały, zgodnie ze wskazaną ustawą, układem. Na moc wiążącą układu nie ma przy tym wpływu w szczególności to czy wierzytelności danego wierzyciela zostały umieszczone wprost w spisie wierzytelności sporządzanym w toku postępowania, czy też to jak wierzyciel nad układem głosował.
Na gruncie art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego ustawodawca wprowadził jednak wyjątek od przyjętej generalnej zasady wiążącej mocy zatwierdzonego w postępowaniu restrukturyzacyjnym układu. Chodzi w tym względzie o przypadek, kiedy to dłużnik nie ujawnił danego wierzyciela i który to wierzyciel nie był uczestnikiem postępowania restrukturyzacyjnego.
O nieujawnieniu wierzycieli przez dłużnika na gruncie art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego można mówić wówczas, gdy dłużnik mając wiedzę o istnieniu danej wierzytelności, nie wykazuje jej w jakikolwiek sposób w toku postępowania restrukturyzacyjnego, zarówno przygotowując spis wierzytelności na potrzeby wniosku restrukturyzacyjnego, jak i na dalszym etapie, w szczególności w trakcie przygotowywania do głosowania nad układem.
Z kolei wierzycielem, który nie był uczestnikiem postępowania restrukturyzacyjnego jest na gruncie art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego wierzyciel, który nie brał i nie mógł brać w nim udziału pomimo dołożenia w tym względzie należytej staranności, np.
Podkreślić przy tym należy, że na gruncie art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego ustawodawca posługuje się pojęciem „wierzyciela” nieujawnionego przez dłużnika i niebędącego uczestnikiem postępowania, a nie zwrotem „wierzytelności”. Oznacza to, że układ traci swoją moc wiążącą jedynie względem nieujawnionego i niebędącego uczestnikiem postępowania restrukturyzacyjnego wierzyciela. Obojętne w tym względzie jest to czy zostały uwzględnione w toku postępowania wszystkie wierzytelności danego wierzyciela.
Ponadto, istotne jest, że ustawodawca na gruncie art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego posługuje się spójnikiem „i”, co oznacza, że aby doszło do wyłączenia wierzyciela z zakresu układu łącznie, musi dojść do spełnienia obu sformułowanych przesłanek, tj.
Wobec powyższego przyjąć zatem można, że przepis art. 166 ust. doszło do ujawnienia wierzyciela w toku postępowania restrukturyzacyjnego - niezależnie od tego, czy ujawnione i uwzględnione zostały wszystkie jego wierzytelności - w sytuacji m.in.
Przepis art. 166 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego stanowi zatem regulację, której celem jest niewątpliwie ochrona interesów wierzycieli. Niemniej, zastrzec należy, iż powyższej ochrony ustawodawca nie udziela w sposób absolutny i bezwarunkowy. Wymaga bowiem od wierzycieli dołożenia przez nich należytej staranności we współpracy ze swoimi dłużnikami i monitorowania ich sytuacji prawno-ekonomicznej. Jedynie bowiem wówczas, gdy nie doszło do ujawnienia wierzyciela w toku postępowania restrukturyzacyjnego, a on sam nie wiedział i nie mógł - pomimo dołożenia należytej staranności - wiedzieć o toczącym się postępowaniu restrukturyzacyjnym, objęty zostanie on ochroną wynikającą z art. 166 ust.
Możliwości wierzyciela w postępowaniu restrukturyzacyjnym
Coraz częściej dłużnicy, którzy są zagrożeni niewypłacalnością decydują się na restrukturyzację. Jakie możliwości ma wtedy wierzyciel?
Gdy dłużnik przestał wykonywać układ, wierzyciel ma kilka możliwości działania:
- Wniosek o zmianę układu: Wierzyciel ma prawo do wniesienia takiego wniosku, jeżeli po zatwierdzeniu układu nastąpił stały wzrost lub stałe zmniejszenie dochodu z przedsiębiorstwa dłużnika. Ustawodawca pozostawił więc furtkę, aby stosownie do zmiany w możliwościach osiągania dochodu zmienić zasady, na podstawie których spłacane jest zadłużenie. W praktyce jednak wierzyciel będzie składał ten wniosek w sytuacji, gdy występuje wzrost dochodów z przedsiębiorstwa dłużnika. Będzie bowiem dążył do uzyskiwania od niego większych płatności i krótszej spłaty. Ważne jednak by zmiany nie miały charakteru przejściowego, lecz cechowały się trwałością.
- Wniosek o uchylenie układu: Następnym narzędziem przysługującym wierzycielom, gdy dłużnik nie realizuje postanowień układu będzie złożenie wniosku o uchylenie układu. 1. 2. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonywany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po zatwierdzeniu układu. Wymienione przyczyny są jedynymi, na podstawie których sąd może uchylić zatwierdzony układ. Niewykonywanie układu przez dłużnika ma miejsce zarówno wtedy, gdy dłużnik nie płaci zobowiązań określonych układem wcale, jak i wtedy, gdy płaci je tylko częściowo lub z przekroczeniem terminów określonych w układzie. Komentatorzy zauważają jednak, że sąd powinien wniosek o uchylenie układu oddalić, jeżeli dłużnik wykonywał układ z niewielkimi opóźnieniami. Nie ma przy tym znaczenia, czy dłużnik nie wykonuje układu z własnej winy, czy też z przyczyn zewnętrznych, niezależnych od niego. Oczywistość niewykonalności układu występuje zawsze, gdzie na podstawie okoliczności obiektywnych (a nie na podstawie oceny dotychczasowego zachowania dłużnika) wiadomo, że układ nie będzie wykonany. Najczęściej takie okoliczności to: działanie wierzyciela pozaukładowego, który na drodze egzekucji pozbawi dłużnika zdolności produkcyjnych, utrata koncesji niezbędnej do prowadzenia jedynej działalności dłużnika bądź katastrofa lub inne zdarzenie niszczące przedsiębiorstwo dłużnika. Ustawodawca wprowadził domniemanie dotyczące niewykonalności układu, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań po zatwierdzeniu układu.
- Wniosek o ogłoszenie upadłości: Kolejnym z rozwiązań, jakie może rozważyć wierzyciel, gdy dłużnik przestał realizować postanowienia układu jest złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli osobistych. We wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika wierzyciel powinien wykazać, że dłużnik jest niewypłacalny, czyli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące.
W przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (np. Niewykazanie powyższych przesłanek może doprowadzić do przyjęcia przez sąd upadłościowy, że dłużnik jednak jest wypłacalny. Wówczas sąd może uznać, że wierzyciel złożył wniosek w złej wierze i na podstawie art. 34 ust. 1 Prawa upadłościowego obciążyć wierzycielami kosztami postępowania. Ponadto wierzyciel może zostać zobowiązany do złożenia publicznego oświadczenia o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Dlatego przed podjęciem działań przeciwko dłużnikowi nierealizującemu postanowień układu warto wnikliwie przeanalizować sytuację prawną i majątkową dłużnika.
Nadużycia w postępowaniu o zatwierdzenie układu
Niektórzy dłużnicy nadużywają regulacji poprzez wykorzystywanie postępowania o zatwierdzeniu układu wyłącznie dla uniknięcia egzekucji wierzytelności układowych w okresie ochronnym. To wynik tego, że przepisy skupiają się obecnie bardziej na ochronie dłużnika, niż zabezpieczeniu wierzyciela.
Najbardziej znaczący przyrost zauważalny jest w liczbie nowych postępowań o zatwierdzenie układu. To, co do zasady, pozasądowe postępowanie restrukturyzacyjne. Wszczyna się je w drodze publikacji w KRZ obwieszczenia o ustaleniu dnia układowego. W tzw. fazę „sądową” wstępuje się dopiero po zgłoszeniu przez dłużnika wniosku o zatwierdzenie układu. Natomiast wszelkie poprzedzające ten wniosek czynności - stanowiące fazę „pozasądową”, należą do dłużnika, czy też, ściślej mówiąc - do doradcy restrukturyzacyjnego. Na podstawie umowy zawartej z dłużnikiem pełni on funkcję nadzorcy układu. Dłużnik musi je przeprowadzić w ciągu czterech miesięcy od daty publikacji obwieszczenia o ustaleniu dnia układowego, pod rygorem umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego z mocy prawa. Bieg okresu ochrony przeciwegzekucyjnej rozpoczyna się od daty publikacji obwieszczenia w KRZ o ustaleniu dnia układowego, a kończy - w dacie uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu lub też o odmowie jego zatwierdzenia.
W przypadku uznania przez wierzyciela, że obwieszczenie o ustaleniu dnia układowego stanowi nadużycie, gdyż zmierza jedynie do uniknięcia egzekucji przez okres czterech miesięcy, wierzyciel na podstawie art. 226f prawa restrukturyzacyjnego może złożyć do sądu wniosek o uchylenie skutków dokonania obwieszczenia.
Prawo restrukturyzacyjne cz. 5 Wierzytelności zabezpieczone prawami zastawniczymi
Co zrobić, gdy układ z wierzycielami jest niemożliwy do wykonania?
Ostatnio zgłosił się do nas klient, w sytuacji którego może być obecnie niemała liczba przedsiębiorców wykonujących układy zatwierdzone przez sądy w czasach przedpandemicznych. Sytuacja tego przedsiębiorcy sprowadza się do pytania co zrobić, gdy układ z wierzycielami jest niemożliwy do wykonania?
Co zrobić, gdy nie można wykonać układu z wierzycielami? PodsumowanieUkład z wierzycielami nie zawsze jest możliwy do wykonania, ale kontynuowanie restrukturyzacji firmy na zmienionych warunkach tak. Każda sprawa wymaga jednak indywidualnego podejścia i dobrania odpowiednich działań. Czasami wskazana będzie zmiana, a nie uchylenie układu. W niektórych sytuacjach zasadne zaś będzie zawarcie układu częściowego. W przypadku osób fizycznych, które nie prowadzą działalności gospodarczej dobrym rozwiązaniem jest układ konsumencki. Rozwiązań jest wiele, dobór właściwego możliwy jest po dokładnej analizie sytuacji dłużnika.
Na początek opiszę stan faktyczny. Dłużnik zawarł układ w 2018 roku i wykonuje go cały czas bez żadnych opóźnień. Układem nie objęto jednak jednego z wierzycieli z zabezpieczeniem hipotecznym. Wierzyciel ten uzyskał z czasem tytuł wykonawczy. Dłużnik pomimo podejmowanych negocjacji niestety nie zawarł porozumienia ze swym wierzycielem. W związku z tym wyznaczono termin licytacji jednej z nieruchomości dłużnika. Zlicytowanie nieruchomości spowoduje zmniejszenie wysokości generowanych dochodów koniecznych do wykonywania układu. Skutkiem tego będzie uchylenie układu.
Co zatem zrobić w sytuacji, gdy nie można wykonać układu z wierzycielami? Odpowiem krótko - uchylenie układu w postępowaniu restrukturyzacyjnym i podjęcie próby jego ponownego zawarcia.
W sytuacji, gdyby wszyscy wierzyciele byli objęci wcześniejszym układem można by również zawnioskować o zmianę układu. Wróćmy jednak do naszego kazusu. W przypadku naszego klienta możliwy byłby również układ częściowy. Byłby, gdyby dłużnik posiadał więcej wierzycieli, gdyż objąć układem częściowym trzeba co najmniej dwóch wierzycieli. Dłużnik ma niestety tylko jednego wierzyciela nieobjętego układem. Poza tym w celu objęcia układem częściowym wierzytelność danego wierzyciela musi spełniać stosowne kryteria. Powinny to być wierzytelności, których restrukturyzacja ma zasadniczy wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa.
Czy możliwe jest uchylenie układu i zawarcie go na nowo? Tak. Czy takie rozwiązanie będzie skuteczne w każdej sytuacji? Nie.
Co zatem zrobić, aby uratować się przed koniecznością ogłaszania upadłości? Diabeł jak zwykle tkwi w szczegółach. Przede wszystkim należy rozpocząć od tego, aby wykazać, iż wierzyciel znajdujący się poza układem może doprowadzić do sytuacji, w której wykonanie układu nie będzie możliwe.
Przykład: Przedsiębiorca jest właścicielem nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest magazyn służący mu do prowadzenia działalności. Zlicytowanie tej nieruchomości uniemożliwi dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa, więc oczywiste jest, że układ nie będzie wykonany.
W sytuacji, gdyby wszyscy wierzyciele byli objęci układem schemat działania wygląda identycznie. Dłużnik musi wykazać, że na skutek zapaści gospodarczej spowodowanej epidemią koronawirusa wykonanie układu nie będzie możliwe i wnioskuje o jego uchylenie. Może tu się jednak pojawić problem w postaci ponownego przekonania wierzycieli do zawarcia układu, bądź działania na ich szkodę. Jeśli w sytuacji, gdy dłużnik wie, że nie wykona układu to tak naprawdę nie ma nic do stracenia.
Sąd na podstawie art. 102 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego taką klauzulę nadał. Dłużnik w tej sytuacji wytoczył w opozycji do Wierzyciela powództwo przeciwegzekucyjne. Sąd Okręgowy w Warszawie stanął jednak na innym stanowisku niż sądy restrukturyzacyjne. Najpierw udzielił zabezpieczenia poprzez zakazanie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nadanego na wierzytelność nieobjętą układem, co potwierdził również w instancji odwoławczej, a 8 sierpnia 2023 r. uwzględnił powództwo przeciwegzekucyjne w całości pozbawiając tytuł wykonawczy wykonalności.
„W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy na podstawie art. 102 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego Sąd Rejonowy mógł nadać klauzulę wykonalności wyciągowi z zatwierdzonego spisu wierzytelności w części, w której dotyczył on nieobjętej układem wierzytelności zabezpieczonej rzeczowo. W ocenie Sądu Okręgowego treść art. 102 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego wskazuje, że w oparciu o zawartą w nim normę, istnieje możliwość nadania klauzuli wykonalności wyłącznie wyciągowi z zatwierdzonego spisu wierzytelności, które zostały objęte układem, na co wskazuje fragment tego przepisu, nakazujący dołączyć do wniosku wypis prawomocnego postanowienia zatwierdzającego układ. Dołączanie bowiem do wyciągu z listy wierzytelności prawomocnego postanowienia o zatwierdzeniu układu byłoby zbędne, gdyby dotyczyło wierzytelności nie objętej układem, ponieważ dla takiej wierzytelności fakt, że zawarto i zatwierdzono układ nie ma znaczenia, w przeciwieństwie do wierzytelności objętej układem. W konsekwencji wyciąg z prawomocnie zatwierdzonego spisu wierzytelności, sporządzony w przyspieszonym postępowaniu układowym, nie może stanowić na podstawie art. 102 ust.
Warto wskazać, iż odnośnie tego zagadnienia występuje poważna rozbieżność w orzecznictwie. Część sądów, a zaczyna się to od sądów restrukturyzacyjnych nadaje klauzulę na wierzytelności nieobjęte układem i sądy gospodarcze oddalają powództwa przeciwegzekucyjne. Część sądów, w ramach powództwa przeciwegzekucyjnego, ogranicza możliwość prowadzenia egzekucji z wierzytelności nieobjętej układem tylko do przedmiotu zabezpieczenia. Najdobitniej, niejednolitość w orzecznictwie zaprezentował Sąd Okręgowy w Lublinie, który w analogicznej sprawie jak ta komentowana, oddalił w pierwszej instancji wniosek o zabezpieczenie. W drugiej zaś instancji, ten sam sąd udzielił zabezpieczenia poprzez zakaz prowadzenia egzekucji z wierzytelności nieobjętej układem, na którą nadano klauzulę na podstawie art. 102 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego. Jeśli wczytać się dokładnie w uzasadnienia tych oraz wielu innych orzeczeń, można dojść do wniosku, że poziom zrozumienia prawa restrukturyzacyjnego przez sądy gospodarcze jest … różny. Dlatego też, dobrze byłoby, aby Sąd Apelacyjny w Lublinie uwzględnił wniosek o przedstawienie zagadnienia prawnego dla Sądu Najwyższego i aby ten ostatecznie rozstrzygnął powyższą kwestię.
tags: #dluznik #nie #dysponuje #wierzytelnosciami #do #czasu