Podejmowanie działań mających na celu przywrócenie posiadania jest wyjątkiem od ogólnego zakazu samopomocy. Czym innym jest samopomoc w przypadku przywrócenia posiadania rzeczy ruchomych, a czym innym samopomoc w przypadku przywrócenia posiadania nieruchomości. Samopomoc normuje art. Art. 343 § 1. § 2. Posiadacz nieruchomości może niezwłocznie po samowolnym naruszeniu posiadania przywrócić własnym działaniem stan poprzedni; nie wolno mu jednak stosować przy tym przemocy względem osób. § 3. Warto dostrzec różnicę pomiędzy obroną konieczną, o której mowa w powyżej przytoczonym przepisie, a samopomocą. Obrona konieczna wchodzi do zakresu pojęciowego samopomocy sensu largo i stanowi narzędzie służące odparciu naruszenia posiadania. Obronę konieczną stosuje się w czasie rzeczywistym - wtedy, gdy dochodzi do naruszenia posiadania. Działanie w ramach dozwolonej samopomocy jest działaniem w granicach prawa, a zatem nie może w wyniku takiego działania powstać odpowiedzialność odszkodowawcza na podstawie przepisów o czynach niedozwolonych (wyr.).
Obrona konieczna to natychmiastowa odpowiedź na bezpośrednie naruszenie posiadania i musi mieć miejsce w czasie i miejscu zamachu; jej celem jest odparcie naruszenia, a nie odszkodowanie. Dozwolona samopomoc natomiast dotyczy już naruszenia i ma na celu przywrócenie stanu poprzedniego własnymi działaniami; jej zakres i sposób są ograniczone przez prawo, w tym wymóg nieużywania przemocy względem osób w przypadku nieruchomości.
Po kradzieży posiadacz rzeczy ruchomej, jeśli grozi mu niebezpieczeństwo niepowetowanej szkody, może natychmiast po samowolnym pozbawieniu posiadania zastosować niezbędną samopomoc w celu przywrócenia stanu poprzedniego; w przypadku, gdy złodziej ucieka, dozwolona samopomoc w granicach prawa umożliwia użycie pewnej, lecz ograniczonej przemocy, ale czas działania musi być bardzo krótki i ograniczony do niezbędnego minimum. Jeżeli jednak złodziej ucieknie i nie da się natychmiast odzyskać rzeczy, wskazane jest zgłoszenie kradzieży organom ścigania.
W przypadku naruszenia posiadania nieruchomości posiadacz może niezwłocznie po naruszeniu przywrócić stan poprzedni, jednak nie wolno mu stosować przemocy wobec osób; „niezwłocznie” jest tu wyrażeniem o szerszym znaczeniu niż „natychmiast”.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 1968 r. (II CR 69/68) potwierdza, że art. 343 § 2 KC nie może być interpretowany rozszerzająco; dozwolona samopomoc jest wyjątkiem i musi zostać zastosowana w bardzo krótkim czasie między naruszeniem a przywróceniem stanu poprzedniego. W wyroku SN z dnia 27 maja 1985 r. (I CR 152/85) podkreślono, że posiadacz działający w obronie koniecznej może użyć niezbędnej przemocy wobec osoby naruszającej posiadanie, ale wyłącznie w granicach proporcjonalności i nie w wyższych formach niż to konieczne do odparcia zamachu.

W publikacjach PlanetaPrawo.pl treści mają charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowią porady prawnej. Administrator nie ponosi odpowiedzialności za skutki ich wykorzystania. W mowie potocznej słowa „posiadacz” i „właściciel” bywają używane zamiennie; definicja posiadania obejmuje zarówno posiadacza samoistnego, jak i zależnego w zależności od faktycznego władania rzeczą.
tags: #dozwolona #samopomoc #a #wierzytelnosc