Komornik a wierzyciel w polskim prawie: prawa i obowiązki
Wierzyciel, który dochodzi swoich należności w drodze postępowania egzekucyjnego, posiada szereg uprawnień określonych w przepisach prawa. Znajomość tych praw pozwala na skuteczniejsze odzyskanie długu oraz lepsze monitorowanie działań podejmowanych przez komornika sądowego.
Wierzyciel to osoba fizyczna lub prawna, której przysługuje prawo do żądania spełnienia określonego świadczenia od dłużnika. Może nim być np. przedsiębiorca, bank, osoba prywatna czy instytucja publiczna. Wierzyciel może dochodzić swoich roszczeń na drodze polubownej, sądowej lub egzekucyjnej.
Podstawowym uprawnieniem wierzyciela jest możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel, posiadając tytuł wykonawczy (np. prawomocny wyrok sądu opatrzony klauzulą wykonalności), może złożyć wniosek do komornika o przeprowadzenie egzekucji z ruchomości (np. praw majątkowych (np. Wierzyciel ma prawo wyboru komornika sądowego działającego na terenie danego województwa (w przypadku braku ograniczeń danej kancelarii), z wyjątkiem spraw związanych z egzekucją z nieruchomości, które prowadzi komornik właściwy miejscowo dla jej położenia.
Wierzyciel może aktywnie uczestniczyć w postępowaniu egzekucyjnym, wskazując komornikowi składniki majątku dłużnika, które mogą zostać zajęte. Jeśli egzekucja z wynagrodzenia czy rachunku bankowego nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wierzyciel może wnioskować o przeprowadzenie licytacji majątku dłużnika.
Koszty postępowania egzekucyjnego ponosi przede wszystkim dłużnik. Jednak w niektórych przypadkach wierzyciel może być zobowiązany do uiszczenia zaliczek na pokrycie wydatków komorniczych, np. kosztów doręczeń pism czy zapytań do instytucji finansowych. Jeśli egzekucja zakończy się sukcesem, koszty te są zwracane wierzycielowi przez dłużnika.
Wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym ma szeroki zakres uprawnień, które umożliwiają skuteczne odzyskiwanie należności. Może inicjować egzekucję, kontrolować jej przebieg, składać skargi, wnioskować o licytację oraz zawierać ugody.
Ugoda z wierzycielem a komornik to jeden z częściej spotykanych tematów w przypadku, gdy na etapie postępowania egzekucyjnego pojawiają się szanse na dogadanie się dłużnika z wierzycielami. Postępowanie egzekucyjne jest rezultatem braku dobrowolnego wywiązania się dłużnika z ciążącym na nim obowiązków. Jednak także na tym etapie warto próbować doprowadzić do porozumienia pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem. Zawarta przez nich ugoda może doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. A to z kolei uwalnia dłużnika od szeregu niedogodności z nim związanych.
Na wstępie naszych analiz należy zastanowić się, czym w ogóle jest ugoda. Jest to niezbędne, aby dobrze przeanalizować temat ugoda z wierzycielem a komornik. Otóż, o czym często się zapomina, ugoda jest umową prawa cywilnego, regulowaną przede wszystkim w art. 917-918 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący, lub mogący powstać. Od razu zaznaczę, że ugoda z wierzycielem jest możliwa nawet na etapie postępowania egzekucyjnego. Nie ma przeszkód, aby wierzyciel i dłużnik doszli do porozumienia nawet wtedy, gdy ich sprawa znalazła się już na etapie egzekucji komorniczej. W umowie ugody każda ze stron musi z czegoś zrezygnować.
Na linii wierzyciel a komornik zawsze zachodzi specyficzna relacja. Otóż komornik sądowy w sprawach cywilnych nie działa z urzędu. Do rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego zawsze konieczne jest złożenie prawidłowego wniosku przez wierzyciela wyposażonego w stosowny tytuł egzekucyjny. Dlatego wierzyciel ma prawo nie tylko zainicjować egzekucję, ale również wnieść o jej zakończenie. Oczywiście najprostszym rozwiązaniem jest zawarcie takiej ugody jeszcze zanim sprawa trafi do komornika. Wówczas nie powstaje problem określany hasłowo jako ugoda z wierzycielem a koszty komornicze. Jednak na ugodę nigdy nie jest za późno.
Analizę zagadnienia, które można hasłowo streścić w stwierdzeniu „ugoda z wierzycielem a komornik” należy rozpocząć od przypomnienia, że dysponentem każdego postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel. To on - co do zasady - musi złożyć wniosek do komornika, aby egzekucja w ogóle się rozpoczęła. Skoro więc jego dysponentem jest wierzyciel, to w każdej chwili może on złożyć wniosek o zakończenie egzekucji. A więc o jej całkowite lub częściowe umorzenie. Najczęściej powodem takiego ruchu ze strony wierzyciela jest zawarcie ugody z dłużnikiem, na mocy której ten zobowiązuje się do spełnienia zobowiązania. Jednak z formalnego punktu widzenia - zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego - nie ma przeszkód, aby wierzyciel dobrowolnie zrezygnował z prowadzenia egzekucji. Nawet wówczas, gdy nie otrzyma niczego w zamian.
W tym kontekście warto pamiętać o jednym - istotnym, choć niezbyt często spotykanym w praktyce - wyjątku. Ugoda z wierzycielem w trakcie egzekucji komorniczej może co prawda doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednak trzeba pamiętać, że zawsze jest ona porozumieniem zawieranym samodzielnie pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem. Komornik - będący organem postępowania egzekucyjnego - nie bierze udziału w negocjacjach, nie ma prawa ich inicjować, ani prowadzić.
Należy w tym miejscu podkreślić, że właściwie każde postępowanie egzekucyjne rozpoczyna się od skierowania do dłużnika wezwania do dobrowolnego spełnienia ciążących na nim obowiązków. Przeważnie wyznacza się w tym celu odpowiedni termin, który stanowi dla dłużnika swego rodzaju ostatnią szansę na uniknięcie przymusowej egzekucji. Dopiero wówczas, gdy dłużnik z niej nie skorzysta komornik rozpoczyna swoje czynności.
Aby zagadnienie „zawieszenie egzekucji komorniczej a ugoda z wierzycielem” w ogóle znalazło praktyczne zastosowanie, najpierw konieczne jest zawarcie samej ugody. Jest to umowa cywilnoprawna, na mocy której dłużnik i wierzyciel czynią sobie wzajemne ustępstwa. Choć zawsze największe szanse na zawarcie porozumienia pojawiają się wtedy, kiedy ugoda jest opłacalna dla obydwu stron. Zwłaszcza wierzyciel - jako dysponent postępowania egzekucyjnego, w którego mocy jest doprowadzenie do jego zamknięcia - nie może być stratny na ugodzie. W przeciwnym razie nie ma co liczyć na wyrażenie przez niego zgody na jej zawarcie.
W zdecydowanej większości przypadków ugoda może przybrać dowolną formę. Jednak najlepszym rozwiązaniem jest nadanie jej przynajmniej formy pisemnej. Dzięki temu treść ugody - a także sam fakt jej zawarcia - można w bardzo łatwy sposób udowodnić. Nie ma także przeszkód, aby ugodę sporządzić nawet w formie notarialnej. Zawsze, gdy ugoda jest zawierana w tym celu, aby doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Standardy te nie muszą być zachowywane wówczas, gdy ugodę zawiera się w ramach postępowania sądowego. Wówczas staje się ona częścią protokołu rozprawy lub posiedzenia. Warto pamiętać, że w takich wypadkach - o ile oczywiście ugoda zostanie wykonana zgodnie z jej treścią - nie ma konieczności wdrażania egzekucji komorniczej. Jeżeli jednak strony ugody z niej się nie wywiążą może się ona stać tytułem wykonawczym.
Ugoda pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem, dzięki której udało się doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego nie załatwia wszystkich kwestii związanych z tą procedurą. Najczęściej pierwszą z nich jest ustalenie zależności na linii ugoda z wierzycielem a koszty komornicze. Zgodnie z art. 29 ust. Jeżeli jednak do zawarcia ugody dojdzie w ciągu miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłatę tę będzie musiał ponieść dłużnik. W przypadku, gdy spełnienie świadczenia lub zawarcie porozumienia z wierzycielem nastąpiło po upływie miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, obciąża go opłata w wysokości 10% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania.
Osobnym problemem pozostaje ugoda z wierzycielem a zajęcie komornicze. Ustawodawca w art. 826 Kodeksu postępowania cywilnego zdecydował, że umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. W każdej chwili wierzyciel może złożyć wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego doprowadzając tym samym do jego zakończenia. Jest to jest uprawnienie, z którego ma prawo korzystać według własnego uznania. Porozumienie to przybiera postać ugody, która - o czym warto pamiętać - może zostać zawarta na każdym etapie sprawy. A zwłaszcza jeszcze przed otwarciem egzekucji. Jednak, aby do tego doszło ugoda musi być korzystna dla obydwu stron.
Komornik może prowadzić postępowanie egzekucyjne tylko wówczas, gdy posiada wobec dłużnika tytuł wykonawczy - tytuł egzekucyjny, któremu sąd nadał klauzulę wykonalności. Najczęściej będzie to wyrok bądź sądowy nakaz zapłaty. bankowy tytuł egzekucyjny /BTE/ (z dniem 26 listopada 2015 r.). Komornik na podstawie tytułu wykonawczego ma za zadanie zaspokoić roszczenia wierzyciela. zająć i sprzedać ruchomości (np. samochód) i nieruchomości (np.
Czym zajmuje się wierzyciel?
Gdy dłużnik nie reguluje zobowiązania, wierzyciel jest pierwszym, który kontaktuje się z nim w tej sprawie. W razie braku zapłaty, zgodnie z polskim prawem, może uruchomić określone procedury umożliwiające odzyskanie pieniędzy. Tę tak zwaną miękką windykację wierzyciel prowadzi zwykle samodzielnie, przynajmniej przez jakiś czas. Na każdym etapie może zdecydować się na przekazanie sprawy windykatorowi - wówczas to on zajmie się działaniami windykacyjnymi. Po upływie 30 dni, licząc od dnia, w którym świadczenie stało się wymagalne, wierzyciel ma prawo wpisać dłużnika do rejestrów prowadzonych przez biura informacji gospodarczej, np. Rejestru Dłużników - ERIF BIG S.A. To możliwe, o ile kwota jego długu wynosi co najmniej 200 lub 500 zł (jeśli dłużnik jest przedsiębiorcą). Prowadząc windykację wierzytelności, wierzyciel musi przestrzegać obowiązujących przepisów oraz praw samego dłużnika. Jeśli uporczywie domaga się spełnienia roszczenia, a nie wytoczył jeszcze powództwa, dłużnik może go oskarżyć o naruszenie dóbr osobistych i żądać zadośćuczynienia. Dlatego też, już po kilku bezskutecznych wezwaniach do zapłaty i ostrzeżeniu o wpisie do rejestru BIG, powinien skierować sprawę do sądu.
Jak dowodzi powyższy fragment, wierzyciel ma do dyspozycji wiele narzędzi i praw pozwalających mu dochodzić spłaty długu. Prowadzenie egzekucji sądowej, czyli podejmowanie działań mających na celu ściągnięcie należności dla wierzyciela, jest najważniejszym zadaniem komornika sądowego. Taki funkcjonariusz publiczny jest zatem „tylko” gwarantem wykonalności wyroku sądu. Egzekwuje on wskazaną w wyroku kwotę pieniężną, ale nie bada przy tym słuszności czy poprawności istniejącego zobowiązania. Komornik jedynie weryfikuje wniosek pod względem formalnym, a więc sprawdza, czy posiada tytuł wykonawczy oraz czy został prawidłowo sporządzony i podpisany. Jeśli wszystko się zgadza, przystępuje do czynności egzekucyjnych. Warto podkreślić, że decydentem postępowania komorniczego jest w rzeczywistości wierzyciel. To on decyduje choćby o tym, w jaki sposób będzie realizowana egzekucja należności. Komornik jest natomiast wykonawcą jego zaleceń, ma prawo korzystać przy tym z wszelkich, przewidzianych przez prawo, środków przymusu. Jeśli zajmuje ruchomość lub nieruchomość dłużnika, ma prawo spieniężyć ją w ramach licytacji komorniczej.
Wiele osób utożsamia komornika z windykatorem, a w najlepszym wypadku przypisuje mu podobne uprawnienia. Gdy sprawa trafi do komornika sądowego, dłużnikowi pozostaje niewiele opcji. Zobowiązany jest również pokryć koszty postępowania komorniczego. W przypadku firmy windykacyjnej jest zupełnie inaczej: dąży ona do polubownego porozumienia się z dłużnikiem. W praktyce windykator dysponuje takimi samymi narzędziami windykacyjnymi jak wierzyciel. Wysyła do dłużnika monity, negocjuje z nim warunki spłaty długu czy też ostrzega go o możliwości wpisania do rejestrów dłużników. Jeśli podejmowane działania nie przynoszą rezultatu, może skierować sprawę do sądu.
Długi nie biorą się znikąd. Skoro zdecydowaliśmy o zaciągnięciu kredytu czy pożyczki, podpisaniu umowy abonamentowej lub zakupie na raty, a później nie regulujemy ich na czas, musimy liczyć się z konsekwencjami tych decyzji. Warto jak najszybciej wziąć odpowiedzialność za swoje zadłużenie i zacząć działać. Jak? Zarówno dla wierzyciela, jak i dłużnika, najkorzystniejsze jest wypracowanie porozumienia i polubowne rozwiązanie problemu. Jeśli tylko dłużnik wyraża wolę współpracy, wierzyciel powinien umożliwić mu spłatę długu na nowych, dopasowanych do jego możliwości, warunkach. W ten sposób obydwie strony zaoszczędzą czas i unikną dodatkowych kosztów. Niemniej jednak, gdy mimo podjęcia działań windykacyjnych, dłużnik nie podejmuje kontaktu i ewidentnie nie zamierza spłacić długu, wierzyciel nie powinien zwlekać ze skierowaniem sprawy do sądu. Dłużnik powinien zawsze za wszelką cenę dążyć do uniknięcia postępowania komorniczego.
Postępowanie egzekucyjne - prawa i obowiązki
Postępowanie egzekucyjne to proces, który dla wielu osób jest stresującym i trudnym doświadczeniem. Jednak dłużnik, nawet w sytuacji zadłużenia, posiada określone prawa, które mają na celu zapewnienie mu ochrony oraz uczciwego traktowania w toku działań egzekucyjnych. Warto znać te prawa, aby skutecznie bronić swoich interesów i uniknąć nadużyć.
Prawa dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym
- Prawo do informacji: Podstawowym prawem dłużnika jest prawo do otrzymania informacji od komornika na temat rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko niemu. Informacja ta jest przekazywana dłużnikowi w momencie dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji w swojej treści powinno zawierać: wskazanie tytułu wykonawczego, czyli dokumentu, któremu została nadana klauzula wykonalności, na podstawie którego komornik wszczął postępowanie egzekucyjne. Klauzula wykonalności nadana przez sąd stwierdza, że dany dokument przedstawiony przez wierzyciela nadaje się do wyegzekwowania, wskazanie metod egzekucji, np. egzekucja z ruchomości, wynagrodzenia za pracę, instrukcje dotyczące terminu i sposobu wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności. Do zawiadomienia o wszczęciu egzekucji powinien być załączony odpis tytułu wykonawczego. Dłużnik ma także prawo do uzyskania szczegółowych informacji dotyczących egzekwowanych należności, które obejmują nie tylko główny dług, ale również odsetki, koszty postępowania sądowego i koszty egzekucyjne.
- Prawo do informacji o stanie sprawy: Komornik jest zobowiązany do informowania strony o każdej dokonanej czynności, o której terminie strona nie była wcześniej poinformowana i przy której nie była obecna. Na żądanie strony, komornik musi również udzielić wyjaśnień dotyczących stanu sprawy. Istotnym prawem dłużnika jest również otrzymywanie informacji o aktualnej wysokości należności objętych egzekucją w każdym piśmie otrzymywanym od komornika.
- Prawo do złożenia wniosku o spłatę zadłużenia w ratach: Możliwość rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty daje dłużnikowi szansę na uregulowanie długu w mniejszych, bardziej przystępnych płatnościach, gdy nie jest w stanie spłacić całej kwoty naraz. Dłużnik może złożyć stosowny wniosek pisemny do komornika, który następnie, pozostając w stałym kontakcie z wierzycielem, rozpoznaje ten wniosek.
- Prawo do złożenia zażalenia: Postanowienie sądu dotyczące nadania klauzuli wykonalności może zostać zaskarżone zażaleniem. Prawo do wniesienia zażalenia przysługuje zarówno wierzycielowi, jak i dłużnikowi. Dłużnik ma tydzień na złożenie zażalenia, licząc od dnia, w którym doręczono mu zawiadomienie o wszczęciu egzekucji.
- Prawo do złożenia powództwa: Powództwo o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, zwane powództwem opozycyjnym, jest środkiem obrony dłużnika przed egzekucją prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego.
- Skarga na czynności komornika: Jeśli dłużnik nie jest zadowolony z czynności podejmowanych przez komornika lub jeśli komornik nie podejmuje odpowiednich czynności, dłużnikowi przysługuje skarga na czynności komornika do sądu rejonowego. Każda osoba, której prawa zostały naruszone przez działania lub zaniechania komornika, może złożyć skargę na jego postępowanie, jeśli jest ono niezgodne z przepisami kodeksu postępowania cywilnego dotyczącymi egzekucji. Skargę mogą wnieść zarówno strony postępowania, takie jak dłużnik i wierzyciel, jak i inne osoby poszkodowane przez komornika. Należy to zrobić w ciągu tygodnia od dokonania czynności, z którą się nie zgadzamy. Skarga powinna zawierać uzasadnienie, a także należy do niej dołączyć kopie w liczbie odpowiadającej wszystkim uczestnikom postępowania oraz dla komornika.
Skarga na czynności komornika musi zawierać następujące informacje: dane komornika, którego skarga dotyczy, imiona i nazwiska oraz adresy stron postępowania, sygnaturę akt prowadzonych przez komornika, opis zaskarżanej czynności lub zaniedbania, żądanie zmiany, uchylenia lub wykonania danej czynności, podpis składającego skargę.
Polskie prawo przewiduje mechanizmy zabezpieczające dłużnika przed całkowitym pozbawieniem środków do życia. Nie wszystkie przedmioty należące do dłużnika mogą zostać zajęte przez komornika, na przykład podstawowe wyposażenie domowe (np. 6. Jeśli dłużnik ureguluje swoje zobowiązanie, postępowanie egzekucyjne powinno zostać natychmiast wstrzymane. Postępowanie egzekucyjne nie oznacza, że dłużnik jest pozbawiony swoich praw. Znajomość podstawowych praw może znacząco wpłynąć na przebieg postępowania i ułatwić znalezienie najlepszego rozwiązania w trudnej sytuacji finansowej.
Spotkanie z prawnikiem - Zadłużenia - egzekucja należności POWIAT OŚWIĘCIMSKI
Prawa wierzyciela
Każdy wierzyciel ma fundamentalne prawo do dochodzenia zaspokojenia swoich roszczeń.
Komornik sądowy prowadzi egzekucję według sposobów wskazanych we wniosku przez wierzyciela. Wniosek lub żądanie przeprowadzenia egzekucji z urzędu umożliwia prowadzenie egzekucji według wszystkich dopuszczalnych sposób, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości. innych praw majątkowych np. Komornik ma prawo wezwać dłużnika do złożenia wykazu majątku pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie fałszywych informacji. Dłużnik zobowiązany jest do przedstawienia przedmiotów i praw mogących służyć do zaspokojenia wierzyciela. Komornik ma prawo nałożyć na dłużnika grzywnę.
Komornik może prowadzić skuteczną egzekucję z ruchomości dłużnika. Mogą być to pojazdy mechaniczne, samochody, motocykle, sprzęt RTV czy AGD lub też ruchomości składające się na wyposażenie mieszkania etc. We wniosku egzekucyjnym wystarczy określić, iż wnosi się o zajęcie ruchomości dłużnika (można dodać - znajdujących się w miejscu zamieszkania, prowadzenia działalności gospodarczej), nie trzeba konkretnie wskazywać, jakie ruchomości mają być zajęte. Do egzekucji z ruchomości komornik przystępuje przez ich zajęcie, czyli wpisanie ruchomości do protokołu zajęcia oraz oznaczenie przedmiotu, zazwyczaj przez umieszczenie na nim kartki ze swoją pieczęcią. Komornik ma przy tym obowiązek określenia wartości każdej zajętej ruchomości. Nie powinien zajmować więcej ruchomości ponad te, które są konieczne do zaspokojenia wierzytelności i kosztów egzekucyjnych. Zajęte ruchomości mogą pozostać we władaniu dłużnika, a w razie ich zbycia przez dłużnika, komornik może w dalszym ciągu skutecznie prowadzić egzekucję tych ruchomości również przeciwko nabywcy. Drugim etapem egzekucji z ruchomości jest ich sprzedaż w drodze licytacji publicznej (z wolnej ręki tylko wówczas, gdy dłużnik na to wyrazi zgodę lub zajęte zostały ruchomości szybko psujące się). O terminie licytacji komornik zawiadamia dłużnika, który aż do terminu licytacji może spłacić wierzytelność i tym samym uwolnić się od licytacji. Cena wywołania w pierwszym terminie to 3/4 ceny oszacowania. Licytacja odbywa się publicznie, a warunkiem wzięcia w niej udziału jest złożenie rękojmi w wysokości 1/10 sumy oszacowania.
Jeżeli znamy miejsce pracy dłużnika, należy je opisać we wniosku egzekucyjnym. W innym przypadku należy wskazać komornikowi, aby zwrócił się do odpowiedniej placówki ZUS w celu uzyskania informacji o miejscu zatrudnienia dłużnika, a następnie zajął wynagrodzenie dłużnika. Przy egzekucjach dotyczących należności innych niż świadczenia alimentacyjne wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W odniesieniu do egzekucji świadczeń alimentacyjnych ustawodawca nie wprowadził kwoty wolnej od potrąceń. Komornik dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadamiając dłużnika, że do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia i wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał pracownikowi wynagrodzenia poza część wolną od zajęcia. Pozostałą część pracodawca ma obowiązek przekazać komornikowi lub bezpośrednio wierzycielowi, zawiadamiając o tym komornika. Zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania pracodawcy. Warto wiedzieć, że na pracodawcę, który nie wykonał nałożonego przez komornika obowiązku, może zostać nałożona grzywna do wysokości 2 tys.
W obrocie gospodarczym często przedsiębiorcy mają wiedzę o numerze rachunku bankowego swojego kontrahenta, należy go więc wskazać we wniosku egzekucyjnym. Jeśli nie znamy rachunku dłużnika, komornik może sam ustalić wszystkie posiadane przez niego rachunki bankowe za pomocą systemu OGNIVO. System ten umożliwia elektroniczną wymianę informacji między komornikiem sądowym a bankiem. Zapytanie komornika zostanie opatrzone bezpiecznym podpisem i przesłane do OGNIVO. Automatyczna obsługa zapewnia zdalny odbiór zapytań, jak również zdalną weryfikację i udzielenie odpowiedzi komornikowi sądowemu. Po ustaleniu rachunków bankowych dłużnika komornik przesyła do oddziału lub jednostki banku, w którym dłużnik ma rachunek, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej znajdującej się na rachunku dłużnika (jednocześnie powiadamiając o tym dłużnika i wierzyciela). Bank bez zgody komornika nie może dokonywać wypłat z rachunku do wysokości zajęcia i ma obowiązek bezzwłocznie przekazać sumę zajęcia komornikowi lub powiadomić komornika o przeszkodach w wykonaniu zajęcia (np. brak środków na rachunku, dokonane już zajęcie na rzecz innego wierzyciela, zbieg egzekucji administracyjnej z sądową).
Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi pozostającemu w związku małżeńskim można prowadzić egzekucję z rachunku wspólnego dłużnika i jego małżonka. Małżonek dłużnika może jednak bronić się w drodze powództwa o zwolnienie od egzekucji środków pieniężnych, które zgromadzone zostały na takim rachunku, a pochodzą z majątku osobistego. Egzekucja może także być skierowana do wszelkich innych wierzytelności, jakie posiada dłużnik, np. wierzytelności przysługujących od urzędu skarbowego z tytułu nadpłaconego podatku dochodowego i VAT (w tym celu komornik zwróci się do US o ustalenie podatku), a także do wierzytelności przysługujących dłużnikowi od jego kontrahentów. Jeśli zatem mamy wiedzę, że dłużnik w ramach prowadzonej działalności świadczy swoje usługi na rzecz innych podmiotów, należy je wymienić we wniosku egzekucyjnym i wskazać, że wierzyciel wnosi o zajęcie wierzytelności przysługujących dłużnikowi przykładowo w stosunku do ABC Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, z którą dłużnik pozostaje w stałych stosunkach gospodarczych. Egzekucji podlegają także inne prawa majątkowe przysługujące dłużnikowi, np. udziały czy akcje w spółkach.
Jeżeli nie mamy żadnych informacji co do stanu majątkowego dłużnika, możemy złożyć do komornika wniosek, aby wezwał dłużnika do złożenia wyjaśnień o posiadanym majątku i wierzytelnościach pod rygorem zastosowania wobec niego grzywny. Na podstawie złożonych wyjaśnień egzekucję kieruje się do konkretnych składników majątku dłużnika. Ponadto możemy zlecić komornikowi za wynagrodzeniem poszukiwanie majątku dłużnika - w oparciu o art. 801 KPC.
Każdy uczestnik postępowania egzekucyjnego posiada określone prawa oraz obowiązki. Stronami są wierzyciel oraz dłużnik. Komornik nie jest stroną, lecz organem władzy publicznej i ze stronami łączy go wyłącznie stosunek o charakterze publicznoprawnym. Zazwyczaj przebieg postępowania kojarzy się z licznymi obowiązkami leżącymi po stronie dłużnika. I chociaż w tym postępowaniu uwaga skupia się przede wszystkim na uprawnieniach wierzyciela to dłużnik posiada także pewne prawa.
tags: #mam #komornika #a #wierzyciel