Tytuł wykonawczy – klucz do odzyskania należności

W obrocie gospodarczym czasami dochodzi do sytuacji, kiedy kontrahent nie wywiązuje się z obowiązku zapłaty za zakupiony towar lub usługę. Wtedy przedsiębiorca może wystosować do sądu pozew o zapłatę, a następnie skierować sprawę do komornika. Podstawę egzekucji stanowi tytuł wykonawczy. Dzięki niemu wierzyciel ma prawo rozpocząć egzekucję przeciwko danemu dłużnikowi w zakresie obowiązku jaki na nim ciąży. Brak tytułu wykonawczego pozbawia wierzyciela możliwości wszczęcia egzekucji, dlatego wierzyciel posiadający tytuł wykonawczy zobowiązany jest dołączyć go do wniosku o wszczęcie egzekucji, ale koniecznie w oryginale.

Tytuł wykonawczy to dokument, który daje wierzycielowi prawo do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi. Oznacza to, że jeśli jesteś wierzycielem, to po jego uzyskaniu możesz zlecić komornikowi odzyskanie Twoich pieniędzy. W praktyce tytuł wykonawczy składa się z dwóch głównych elementów: tytułu egzekucyjnego i klauzuli wykonalności. Tytuł egzekucyjny potwierdza istnienie roszczenia, może nim być np. wyrok sądu, w którym dłużnik został zobowiązany do zapłaty określonej kwoty. Klauzula wykonalności to z kolei urzędowe potwierdzenie, że ten tytuł egzekucyjny jest prawomocny i można na jego podstawie rozpocząć egucję. O tytule wykonawczym można mówić dopiero w sytuacji, gdy tytuł egzekucyjny ma klauzulę wykonalności.

Jako wierzyciel powinieneś najpierw uzyskać tytuł egzekucyjny, a potem wystąpić do sądu o nadanie klauzuli wykonalności. Dopiero po spełnieniu tych warunków możesz przystąpić do działania i zlecić komornikowi przeprowadzenie egzekucji i w ten sposób odzyskać swoje pieniądze od dłużnika. Tytuł wykonawczy jest kluczowy w procesie windykacji, ponieważ umożliwia wierzycielowi skuteczne dochodzenie swoich należności. Bez niego nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że wierzyciel pozostaje bezsilny wobec dłużnika, który nie chce lub z różnych powodów nie może spłacić swojego długu.

Tytuł wykonawczy działa tym samym jak zielone światło dla komornika. Komornik na podstawie tytułu wykonawczego może zająć wynagrodzenie dłużnika, jego konto bankowe czy nawet doprowadzić do licytacji mienia. Tytuł wykonawczy pozwala nie tylko na przymusowe ściąganie należności, ale daje też wierzycielowi pewność prawną. Oznacza to, że ma on solidne podstawy do działania i może liczyć na wsparcie organów ścigania w dochodzeniu swoich roszczeń. W przypadku braku takiego dokumentu wierzyciel musiałby polegać jedynie na dobrej woli dłużnika i dobrowolnych płatnościach z jego strony.

Rodzaje tytułów wykonawczych

W polskim systemie prawnym tytułami wykonawczymi zgodnie z art. 777 Kodeksu postępowania cywilnego mogą stać różne tytuły egzekucyjne z klauzulą wykonalności, m.in.:

Wyrok sądowy - może dotyczyć różnych roszczeń, w tym świadczeń pieniężnych i niepieniężnych.
Nakaz zapłaty - wydawany w postępowaniu upominawczym, nakaz zapłaty również stanowi tytuł wykonawczy po nadaniu klauzuli wykonalności. Jest to szybka forma uzyskania orzeczenia przez wierzyciela.
Ugoda sądowa - ugoda zawarta przed sądem i zatwierdzona przez sędziego może być tytułem wykonawczym. Umożliwia ona wierzycielowi dochodzenie roszczeń zgodnie z ustaleniami zawartymi w porozumieniu.
Akt notarialny - w przypadku gdy dłużnik poddał się egzekucji w akcie notarialnym, taki dokument może stanowić tytuł wykonawczy, co oznacza, że wierzyciel może bezpośrednio na jego podstawie rozpocząć egzekucję.

Akt notarialny z klauzulą wykonalności jest jednym z efektywnych narzędzi zabezpieczenia kontraktów, pozwalającym na szybkie i sprawne dochodzenie roszczeń przez wierzyciela. Na mocy art. 777 § 1 pkt 4, 5 i 6 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), dłużnik może poddać się egzekucji, co znacznie upraszcza proces dochodzenia należności. Niemniej jednak, mimo że nadanie klauzuli wykonalności powinno być formalnością, w praktyce sądy często odmawiają jej nadania.

Jak krok po kroku uzyskać tytuł wykonawczy?

Uzyskanie tytułu wykonawczego to proces, który składa się z kilku etapów. W przypadku wejścia na drogę sądową zaliczamy do nich m.in.:

Złożenie pozwu do sądu przeciwko dłużnikowi - w pozwie dokładnie opisz swoje roszczenie oraz przedstaw dowody potwierdzające istnienie długu.
Postępowanie sądowe - po wniesieniu pozwu sprawa trafia do sądu, który ją rozpatruje. Może to odbywać się na rozprawie (tradycyjne postępowanie) lub w e-sądzie, w trybie uproszczonym - w elektronicznym postępowaniu upominawczym (EPU). W EPU nie ma rozprawy, sąd wydaje nakaz zapłaty, który staje się prawomocny, jeśli dłużnik nie wniesie sprzeciwu w terminie 14 dni od jego doręczenia. Dłużnik ma prawo przedstawić swoje argumenty i bronić się przed wniesionymi przeciwko niemu zarzutami.
Wyrok sądu - sąd wydaje wyrok lub nakaz zapłaty, w którym stwierdza istnienie lub brak roszczenia. Jeśli wyrok jest korzystny dla wierzyciela (potwierdzający Twoje roszczenie), staje się podstawą do dalszych działań.
Nadanie klauzuli wykonalności - po uprawomocnieniu się wyroku czy nakazu zapłaty (tj. gdy minie czas na apelację czy złożenie sprzeciwu) złóż wniosek o nadanie klauzuli wykonalności do sądu, który wydał wyrok.
Otrzymanie tytułu wykonawczego - po nadaniu klauzuli wykonalności przez sąd otrzymujesz tytuł wykonawczy, który uprawnia Cię do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Możesz tym samym skontaktować się z komornikiem i rozpocząć egzekucję długu.

Cały proces może wymagać czasu i cierpliwości. Niestety nie ma jednoznacznej odpowiedzi na tak postawione pytanie. Zazwyczaj jest to od 2 do 6 tygodni, jednak wiele zależy od konkretnego przypadku, rodzaju sprawy, obciążenia sądu czy kompletności dokumentów. Trzeba być również przygotowanym na to, że z różnych przyczyn administracyjnych mogą wystąpić pewne opóźnienia. Najważniejszym etapem jest nadanie klauzuli wykonalności, które zgodnie z przepisami (art. 781 KPC) powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni od złożenia wniosku przez wierzyciela, po uprawomocnieniu się orzeczenia.

Czym jest klauzula wykonalności w przypadku aktu notarialnego?

Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, takim jak akt notarialny, oznacza, że dokument ten staje się tytułem wykonawczym, co umożliwia prowadzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi. Zgodnie z art. 777 § 1 k.p.c., akt notarialny może stanowić tytuł egzekucyjny, jeżeli spełnia określone warunki, takie jak precyzyjne określenie obowiązku dłużnika oraz terminu jego wykonania.

Wierzyciel, posiadając akt notarialny, może wystąpić do sądu z wnioskiem o nadanie mu klauzuli wykonalności. Zgodnie z art. 781(1) k.p.c., sąd powinien rozpoznać taki wniosek niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od jego złożenia. W tym postępowaniu sąd nie ocenia już ważności czynności prawnej, a jedynie sprawdza, czy akt notarialny spełnia przesłanki określone w art. 777 § 1 k.p.c.

Procedura nadania klauzuli wykonalności

Sąd nadaje klauzulę wykonalności na posiedzeniu niejawnym, bez udziału stron. Oznacza to, że po rozpoznaniu wniosku sąd albo prześle postanowienie o oddaleniu wniosku, albo tytuł egzekucyjny opatrzony klauzulą (tytuł wykonawczy).

Zgodnie z art. 781(1) KPC, sąd powinien nadać klauzulę wykonalności niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni. Jest to termin instrukcyjny, który w praktyce może być dłuższy. Zwykle rozpoznanie wniosku o nadanie klauzuli zajmuje od 2 do 4 miesięcy, choć wszystko zależy od konkretnego przypadku.

Wniosek należy skierować do sądu właściwości ogólnej dłużnika. Najczęściej będzie to adres widniejący w akcie notarialnym, chociaż nie jest to zasadą. Warto zweryfikować, czy adres dłużnika jest aktualny. W przypadku przedsiębiorców można to sprawdzić np. w CEIDG lub KRS. Jeśli sąd uzna się za niewłaściwy, przekaże sprawę do odpowiedniego sądu.

Tak, zgodnie z art. 71 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, opłata wynosi 50 zł. Najprościej jest uiścić opłatę na rachunek właściwego sądu, a następnie załączyć potwierdzenie przelewu do wniosku.

Schemat postępowania o nadanie klauzuli wykonalności

Czy sąd może odmówić nadania klauzuli wykonalności?

Tak, sąd może odmówić nadania klauzuli wykonalności w przypadkach określonych w art. 782(1) § 1 KPC:

gdy wniosek jest sprzeczny z prawem albo zmierza do obejścia prawa,
gdy roszczenie objęte tytułem egzekucyjnym uległo przedawnieniu, chyba że wierzyciel przedstawi dokument potwierdzający przerwanie biegu przedawnienia. Sąd nie bada przedawnienia odsetek wymagalnych po powstaniu tytułu egzekucyjnego.

Pomimo jasno określonych przepisów, sądy często odmawiają nadania klauzuli wykonalności. Najczęstsze przyczyny to:

niedokładne określenie obowiązku - Jeżeli akt notarialny nie precyzuje dokładnie obowiązku dłużnika i jego źródła, sąd może odmówić nadania klauzuli; dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy oświadczenie dłużnika zostało złożone w odrębnym akcie notarialnym,
nieprecyzyjne wskazanie terminu wykonania obowiązku - sąd może odmówić nadania klauzuli, jeżeli akt notarialny nie zawiera precyzyjnych terminów wykonania obowiązku lub zdarzenia, od którego zależy jego wykonanie,
brak precyzyjnego określenia sumy pieniężnej - jeżeli w akcie notarialnym nie została dokładnie określona suma pieniężna lub jej maksymalna wysokość, sąd może odmówić nadania klauzuli,
błąd w określeniu dłużnika - w przypadku, gdy wskazana w akcie osoba nie jest dłużnikiem osobistym, a jedynie odpowiada majątkiem obciążonym hipoteką lub zastawem, sąd może odmówić nadania klauzuli.

Zasadniczo nie ma określonego terminu na złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, jednak niektóre akty notarialne mogą przewidywać konkretny termin na złożenie wniosku. Dlatego warto złożyć wniosek przed upływem wskazanego w akcie notarialnym terminu.

Należy załączyć wypis aktu notarialnego i potwierdzenie uiszczenia opłaty. Warto również sprawdzić, czy akt notarialny nie przewiduje innych warunków, takich jak uprzednie wezwanie do zapłaty. W takim przypadku konieczne będzie załączenie kopii wezwania oraz potwierdzenia jego nadania listem poleconym. Nie ma potrzeby załączania odpisu wniosku wraz z załącznikami - wystarczy jeden egzemplarz dla sądu.

Co dalej po uzyskaniu tytułu wykonawczego?

Po uzyskaniu tytułu wykonawczego wierzyciel może złożyć wniosek do komornika o wszczęcie egzekucji długu. Komornik w ramach swoich działań może zająć wynagrodzenie dłużnika, jego konto bankowe lub przeprowadzić licytację mienia. Wierzyciel powinien być na bieżąco informowany o postępach egzekucji.

Oczywiście jest to kwestia indywidualna, jednak czasami warto rozważyć możliwość negocjacji z dłużnikiem. Dobrze poprowadzone rozmowy potrafią doprowadzić do ugody i szybszego uregulowania długu bez potrzeby dalszych działań egzekucyjnych, które często rozciągają się w czasie. Rozsądnym pomysłem będzie również skonsultowanie swoich wątpliwości i planowanych kroków z profesjonalistami.

Postępowanie egzekucyjne - tytuł wykonawczy

Wyrok sądu staje się prawomocny z chwilą, gdy nie można go zaskarżyć w żaden inny sposób niż za pomocą nadzwyczajnych środków zaskarżenia (teistmismenetlus). Jeżeli od wyroku sądu zostanie wniesiona apelacja zgodnie z prawem, jego uprawomocnienie się zostaje zawieszone. Jeżeli wniesiono apelację od części wyroku, staje się on prawomocny w pozostałej części. Jeżeli wniesiono apelację od części wyroku, która nie dotyczy kosztów procesowych, część wyroku, w której sąd zasądził koszty procesowe, również się nie uprawomocni. Wyrok opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności podlega wykonaniu przed jego uprawomocnieniem. Prawomocne orzeczenie sądu lub decyzja komisji ds. sporów pracowniczych (töövaidluskomisjon) bądź komisji ds. najmu (üürikomisjon), które się uprawomocniły i zostały opatrzone adnotacją o uprawomocnieniu się, podlegają wykonaniu.

Egzekucję wierzytelności wynikających z tytułów wykonawczych przewidzianych w przepisach przeprowadza się zgodnie z kodeksem postępowania egzekucyjnego. Komornik przeprowadza postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela i w oparciu o tytuł wykonawczy. Na potrzeby postępowania egzekucyjnego tworzy się akta postępowania egzekucyjnego, w których wskazuje się czynności egzekucyjne i wysłane powiadomienia w porządku chronologicznym. Jeżeli spełnione są przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego, komornik doręcza dłużnikowi zawiadomienie o wszczęciu egzekucji. Jeżeli w ustawie ani w orzeczeniu sądowym nie wyznaczono terminu na dobrowolne poddanie się egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, termin wyznacza komornik. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni, chyba że w kodeksie postępowania egzekucyjnego przewidziano inaczej. Na wniosek dłużnika sąd może zawiesić postępowanie egzekucyjne lub przedłużyć bądź opóźnić egzekucję, jeżeli kontynuowanie postępowania egzekucyjnego byłoby niesprawiedliwe z punktu widzenia dłużnika.

Wszczęcie egzekucji z majątku wspólnego małżonków jest dopuszczalne za zgodą małżonka, który nie jest dłużnikiem, lub jeżeli wydano tytuł wykonawczy przeciwko obojgu małżonkom. Wierzyciel może wnieść o podział majątku wspólnego i zaspokojenie roszczenia majątkowego z części majątku wspólnego należącej do dłużnika. W przypadku gdy egzekucja z majątku wspólnego małżonków w toku postępowania egzekucyjnego dotyczy majątku należącego do jednego z małżonków, domniemywa się, że niezadłużony małżonek wyrazi zgodę na korzyść wierzyciela. Majątek będący przedmiotem egzekucji może zostać zajęty ani sprzedany. Domniemanie zgody nie ma zastosowania do nieruchomości należącej do niezadłużonego małżonka, jego dochodu ani do żadnych środków pieniężnych ulokowanych na rachunku bankowym otwartym na nazwisko tego współmałżonka.

Jeżeli tytuł wykonawczy ma również zastosowanie do wskazanego w nim następcy prawnego wierzyciela lub dłużnika, komornik przyjmie taki tytuł wykonawczy do wykonania, pod warunkiem że istnienie następstwa prawnego zostanie wykazane komornikowi za pomocą orzeczenia sądowego, wyciągu z rejestru publicznego lub dokumentu poświadczonego notarialnie. Jeżeli wierzyciel potrzebuje poświadczenia dziedziczenia lub innego dokumentu do przeprowadzenia przymusowej egzekucji, wówczas wierzyciel może zwrócić się o jego wydanie do notariusza lub organu administracji zamiast dłużnika.

Egzekucji można dokonać z ruchomości i nieruchomości oraz z praw majątkowych dłużnika. W przypadku wszczęcia egzekucji z ruchomości ruchomość taka zostanie zajęta i sprzedana. Po zajęciu nieruchomości dłużnik nie może nią rozporządzać. Roszczenie wierzyciela wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia w płatnościach i innymi roszczeniami o świadczenia uboczne, których zakres wskazano w tytule wykonawczym, zostaną zaspokojone ze środków uzyskanych ze sprzedaży ruchomości. Ruchomość nie zostanie zajęta, jeżeli można domniemywać, że podlegające zajęciu środki, które zostałyby uzyskane z jej sprzedaży, wystarczyłyby jedynie na pokrycie kosztów egzekucji. W przypadku roszczenia finansowego przeciwko organom państwowym lub jednostce samorządu terytorialnego zgłasza się roszczenie o świadczenie pieniężne. Z chwilą zajęcia na rzecz wierzyciela ustanawia się zastaw na zajętej ruchomości.

Komornik sprzedaje zajęte ruchomości w drodze publicznej licytacji elektronicznej lub ustnej, w przypadku których nie można skorzystać z prawa pierwokupu. Komornik dzieli środki uzyskane z egzekucji w drodze sprzedaży ruchomości między wierzycieli i inne osoby, którym takie środki przysługują, zgodnie z kolejnością uzyskania zastawów lub na warunkach porozumienia zawartego przez wierzycieli. Kwotę pozostałą po pokryciu kosztów egzekucji i zaspokojeniu roszczeń zwraca się dłużnikowi. Jeżeli środki uzyskane z egzekucji nie wystarczają do zaspokojenia wszystkich wierzycieli, a wierzyciele nie są w stanie osiągnąć porozumienia co do podziału środków, komornik podzieli środki uzyskane z egzekucji między wierzycieli uczestniczących w postępowaniu egzekucyjnym zgodnie z planem podziału.

Jeżeli egzekucji podlega nieruchomość, zostaje ona zajęta i sprzedana albo objęta zarządem przymusowym, w którym to przypadku roszczenie wierzyciela zostanie zaspokojone z dochodu uzyskanego z zarządu przymusowego. Nieruchomość może być przedmiotem egzekucji, jeżeli dłużnik figuruje w rejestrze nieruchomości jako jej właściciel lub jeżeli dłużnik jest następcą prawnym pod tytułem ogólnym właściciela figurującego w rejestrze nieruchomości. Aby zająć nieruchomość, komornik sporządza spis inwentarza nieruchomości wraz z przynależnościami i innymi składnikami majątku objętymi hipoteką, zakazuje rozporządzania nimi i dokonuje wzmianki o tym zakazie w rejestrze nieruchomości. Zajęta nieruchomość pozostaje w posiadaniu dłużnika, przy czym dłużnik może nią zarządzać i korzystać z niej w granicach zwykłego zarządu, chyba że jest ona objęta zarządem przymusowym. Po zajęciu nieruchomości dłużnik nie może nią rozporządzać. Jeżeli zajęcie obejmuje również ruchomości, dłużnik może nimi rozporządzać w granicach zwykłego zarządu. Nieruchomość obejmuje się zarządem przymusowym na wniosek komornika, wierzyciela lub dłużnika. Zarządca przymusowy jest uprawniony do objęcia nieruchomości w posiadanie na mocy postanowienia o powołaniu go na zarządcę tej nieruchomości. Zarządca ma prawo i obowiązek przeprowadzać wszelkie transakcje i dokonywać wszelkich czynności, które są niezbędne do zachowania dobrego stanu nieruchomości i do zwykłego zarządu nieruchomością.

Komornik dzieli środki uzyskane z egzekucji w drodze sprzedaży nieruchomości i dochody uzyskane z zarządu przymusowego tą nieruchomością między wierzycieli oraz inne uprawnione osoby zgodnie z ich kolejnością określoną w rejestrze nieruchomości i w nakazie zajęcia lub na warunkach porozumienia zawartego między wierzycielami.

Egzekucję można przeprowadzić z rachunku bankowego dłużnika. Instytucja kredytowa przekazuje komornikowi informacje na temat istnienia lub braku rachunku. Rachunek podlega zajęciu na podstawie zawiadomienia o zajęciu w zakresie wskazanym w tym zawiadomieniu. Środki przechowywane na rachunku przekazuje się - do wysokości kwot, które zajęto na podstawie zawiadomienia o zajęciu - na oficjalny rachunek bankowy komornika, chyba że tytuł wykonawczy ma postać orzeczenia o zabezpieczeniu powództwa innego niż orzeczenie o zabezpieczeniu powództwa dotyczącego roszczenia o świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka, które wydano w postępowaniu sądowym. Jeżeli w chwili zajęcia na rachunku dłużnika nie ma środków w kwocie wskazanej w zawiadomieniu o zajęciu, uznaje się, że środki wpłacone na rachunek po zajęciu również podlegają zajęciu do wysokości brakującej kwoty. Środki wpłacane na rachunek po zajęciu przekazuje się na oficjalny rachunek bankowy komornika aż do całkowitego wykonania zawiadomienia o zajęciu. Jeżeli komornik doręczył instytucji kredytowej zawiadomienie o zajęciu rachunku dłużnika w celu wykonania, uznaje się, że zawiadomienie o zajęciu jest skuteczne również w odniesieniu do rachunków, które dłużnik otworzy w przyszłości.

Egzekucję można przeprowadzić z papierów wartościowych. Aby zająć papiery wartościowe, o których mowa w § 2 estońskiej ustawy o rejestrze papierów wartościowych (väärtpaberite keskregistri seadus), komornik zwraca się do prowadzącego rejestr o dokonanie wzmianki o zakazie rozporządzania prawami i obowiązkami. Papier wartościowy uznaje się za zajęty z chwilą dokonania blokady w rejestrze. Komornik sprzedaje papiery wartościowe zgodnie z przepisami dotyczącymi egzekucji z ruchomości. Komornik jest uprawniony do dokonania wpisu papierów wartościowych imiennych do rejestru w imieniu kupującego oraz do złożenia stosownych wniosków w tym zakresie w imieniu dłużnika.

Egzekucję można przeprowadzić z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Jeżeli udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie figuruje w rejestrze prowadzonym przez centralny depozyt papierów wartościowych (väärtpaberite keskregistri), udział uznaje się za zajęty zgodnie z procedurą przewidzianą w odniesieniu do zajmowania ruchomości. Komornik powiadamia zarząd spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o zajęciu. Komornik sprzedaje udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zgodnie z przepisami dotyczącymi egzekucji z ruchomości.

Jeżeli na podstawie niniejszej sekcji sąd ograniczy uprawnienie dłużnika, zawiesi jego pozwolenie lub unieważni jego dokument, w tym samym postanowieniu sąd zakazuje również przyznania tego samego uprawnienia lub wydania tego samego pozwolenia lub dokumentu dłużnikowi.

Termin przedawnienia roszczeń uznanych prawomocnym wyrokiem sądu oraz roszczeń wynikających z ugody sądowej lub z tytułu wykonawczego innego rodzaju wynosi dziesięć lat. Termin przedawnienia roszczenia o świadczenie okresowe, z wyjątkiem roszczeń o świadczenia alimentacyjne na dzieci, wynosi trzy lata w odniesieniu do każdego zobowiązania niezależnie od podstawy prawnej roszczenia. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się wraz z końcem roku kalendarzowego, w którym roszczenie powiązane ze wspomnianym obowiązkiem stało się wymagalne. Przed upływem terminu odrzucenia lub przyjęcia spadku postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie roszczenia w stosunku do masy spadkowej może być prowadzone wyłącznie w odniesieniu do masy spadkowej.

Uczestnik postępowania może zaskarżyć rozstrzygnięcie komornika w sprawie skargi do sądu rejonowego właściwego miejscowo dla siedziby kancelarii danego komornika w terminie dziesięciu dni od daty doręczenia decyzji. Uczestnicy postępowania również mogą wnieść zażalenie na orzeczenie sądu rejonowego w przedmiocie zawieszenia uprawnienia i ważności pozwolenia wydanego na rzecz dłużnika i zakazu przyznania uprawnienia lub pozwolenia temu dłużnikowi w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania cywilnego (tsiviilkohtumenetluse seadustik).

Dłużnik może wytoczyć powództwo przeciwko wierzycielowi o uznanie przymusowej egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego za niedopuszczalną, w szczególności jeżeli roszczenie zostało zaspokojone, odroczone lub potrącone. Zaspokojenie roszczenia nie wpływa na ważność ani na moc prawną tytułu wykonawczego. Sąd przyjmie takie powództwo do rozpoznania wyłącznie wówczas, gdy okoliczności uzasadniające jego wytoczenie zaistnieją po uprawomocnieniu się postanowienia sądu. W terminie 30 dni od dnia doręczenia protokołu licytacji uczestnik postępowania egzekucyjnego może wnieść do sądu o stwierdzenie nieważności licytacji, jeżeli majątek sprzedano osobie, która nie miała prawa do jego nabycia, lub jeżeli licytację przeprowadzono na podstawie bezskutecznego zajęcia bądź naruszono inne podstawowe warunki licytacji.

Przebieg postępowania egzekucyjnego reguluje kodeks postępowania egzekucyjnego. Ograniczenia dotyczące zajęcia majątku określono w § 53 ust. 1, zgodnie z którym zabrania się zajęcia majątku dłużnika w zakresie większym, niż jest to niezbędne do zaspokojenia roszczenia wierzyciela i pokrycia kosztów egzekucji, chyba że nie można zaspokoić roszczenia wierzyciela w żaden inny sposób. Wykaz przedmiotów wyłączonych spod egzekucji znajduje się w § 66 kodeksu postępowania egzekucyjnego. zasobów państwowych podlegających ograniczeniom obrotu na rynku cywilnym oraz majątku, którego zadłużone organy rządowe lub jednostki samorządu terytorialnego potrzebują do wykonywania zadań publicznych i którego zbycie jest sprzeczne z interesem publicznym. Przedmioty wyszczególnione w pkt 1, 2, 4 i 5 powyżej podlegają zajęciu, jeżeli sprzedawca wniósł o egzekucję przymusową na podstawie roszczenia finansowego zabezpieczonego zastrzeżeniem własności z tytułu sprzedaży tych przedmiotów. Zgodnie z § 67 kodeksu postępowania egzekucyjnego nie można zająć zwierząt domowych posiadanych w celach niehandlowych. Ograniczenia dotyczące zajęcia dochodów określono w §§ 131 i 132 kodeksu postępowania egzekucyjnego.

Jeżeli egzekucja z innych składników majątku dłużnika nie doprowadziła lub prawdopodobnie nie doprowadzi do całkowitego zaspokojenia roszczenia wierzyciela oraz jeżeli zajęcie wydaje się sprawiedliwe z uwagi na rodzaj roszczenia i wielkość dochodów, na wniosek wierzyciela można przeprowadzić egzekucję z dochodów określonych w pkt 5-7 powyżej. Jeżeli zajęcie innych składników majątku dłużnika nie pozwoliło lub prawdopodobnie nie pozwoli na całkowite spełnienie świadczenia alimentacyjnego na utrzymanie dziecka, można zająć środki do wysokości połowy dochodu. Jeżeli egzekucja z innych składników majątku dłużnika nie doprowadziła lub prawdopodobnie nie doprowadzi do pełnego zaspokojenia roszczenia, można co miesiąc zająć środki do wysokości 20% dochodu dłużnika - jeżeli środki te są niższe od określonej kwoty - pomniejszone o nominalną kwotę minimum środków utrzymania publikowaną przez Urząd Statystyczny Estonii. Możliwość ta jest niezależna od liczby postępowań egzekucyjnych toczących się przeciwko dłużnikowi. Dochód nie podlega zajęciu, jeżeli jego wysokość jest niższa niż nominalna kwota minimum środków utrzymania publikowana przez Urząd Statystyczny Estonii. Przepis ten nie ma zastosowania do egzekucji roszczeń o świadczenia alimentacyjne na dzieci. Jeżeli na utrzymaniu dłużnika pozostają inne osoby, wspomnianą kwotę w wysokości 20% oblicza się na podstawie ich dochodów pozostałych po odjęciu zarówno kwoty wolnej od podatku przypadającej na każdą osobę pozostającą na utrzymaniu, jak i nominalnej kwoty minimum środków utrzymania publikowanej przez Urząd Statystyczny Estonii. Jeżeli na mocy przepisów prawa dłużnik utrzymuje inną osobę lub wypłaca jej świadczenia alimentacyjne, kwota wyłączona spod zajęcia zostaje ...

Infografika przedstawiająca rodzaje tytułów wykonawczych

tags: #po #jakim #czasie #wniosek #o #tytul