Wierzyciel przejął nieruchomość – co z jej mieszkańcami?
Prowadzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi i sposób prowadzenia tej egzekucji zależy od dyspozycji złożonych komornikowi przez wierzyciela oraz stanu majątkowego dłużnika.
Poza standardowymi sposobami prowadzenia egzekucji, tj. z rachunków bankowych, ruchomości, wierzytelności, nadpłat z podatku, egzekucję można również prowadzić z nieruchomości.
W przypadku gdy nieruchomość mimo prób licytacji nie zostanie sprzedana przez komornika, wierzyciel uzyskuje uprawnienie do przejęcia nieruchomości na własność.
Egzekucja z nieruchomości
Egzekucja z nieruchomości należy do komornika działającego przy sądzie, w którego okręgu jest położona nieruchomość.
Jeżeli nieruchomość jest położona w okręgu kilku sądów, wybór należy do wierzyciela.
Jednakże z postępowaniem wszczętym na wniosek jednego wierzyciela połączone będą postępowania wszczęte na wniosek innych wierzycieli.
Egzekucja komornicza z nieruchomości jest rozwiązaniem bardzo dotkliwym dla dłużnika, stąd najpierw komornik będzie próbował ściągnąć dług z innych składników majątku.
Egzekucja nie zostanie przeprowadzona natychmiast. Od wezwania do zapłaty do licytacji nieruchomości może minąć kilka miesięcy.
Egzekucja komornicza z nieruchomości odbywa się poprzez licytacyjną, publiczną sprzedaż lokalu.
W licytacji nie mogą brać udziału m.in. komornik, dłużnik oraz ich rodziny, a także osoby, które uczestniczą w licytacji w charakterze urzędowym.
Mieszkanie zostanie własnością tej osoby, która zaproponuje najwyższą cenę.
Gdy licytant wygra przetarg na mieszkanie, z kwoty uzyskanej w wyniku sprzedaży opłaca się koszty prowadzonej egzekucji oraz zaspokaja wierzycieli według kolejności ustalonej w przepisach.
Opis i oszacowanie nieruchomości w toku egzekucji
Podstawą oszacowania nieruchomości jest operat szacunkowy sporządzony przez biegłego uprawnionego do określania wartości nieruchomości zgodnie z Ustawą o gospodarce nieruchomościami.
Celem sporządzenia operatu szacunkowego, w rozumieniu art. 156 ust. 3 tej ustawy, jest dokonanie oszacowania nieruchomości.
Oszacowania tego można dokonać również na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby obrotu rynkowego w okresie roku przed terminem opisu i oszacowania nieruchomości, jeżeli jego treść odpowiada wymogom oszacowania nieruchomości w egzekucji z nieruchomości.
Zgodnie z art. 942 Kodeksu postępowania cywilnego zajęta nieruchomość ulega sprzedaży przez licytację publiczną.
Termin licytacji nie może być wyznaczony wcześniej niż po upływie 2 tygodni po uprawomocnieniu się opisu i oszacowania ani przed uprawomocnieniem się wyroku, na podstawie którego wszczęto egzekucję.
Komornik ogłasza licytację przez publiczne obwieszczenie, w którym wymienia:
- nieruchomość, która ma być sprzedana, ze wskazaniem miejsca jej położenia i przeznaczenia gospodarczego, wraz z podaniem numeru księgi wieczystej lub z oznaczeniem zbioru dokumentów i sądu, w którym zbiór jest prowadzony, a także imienia i nazwiska dłużnika, z wyłączeniem innych danych osobowych pozwalających go zidentyfikować;
- czas i miejsce licytacji;
- sumę oszacowania i cenę wywołania;
- wysokość rękojmi, którą licytant przystępujący do przetargu powinien złożyć, z zaznaczeniem, że rękojmia może być również złożona w książeczce oszczędnościowej zaopatrzonej w upoważnienie właściciela książeczki do wypłaty całego wkładu stosownie do prawomocnego postanowienia sądu o utracie rękojmi albo w inny wskazany przez komornika sposób;
- czas, w którym w ciągu 2 tygodni przed licytacją będzie można oglądać nieruchomość oraz przeglądać w sądzie protokół opisu i oszacowania;
- wzmiankę, że prawa osób trzecich nie będą przeszkodą do licytacji i przysądzenia własności na rzecz nabywcy bez zastrzeżeń, jeżeli osoby te przed rozpoczęciem przetargu nie złożą dowodu, że wniosły powództwo o zwolnienie nieruchomości lub przedmiotów razem z nią zajętych od egzekucji i uzyskały w tym zakresie orzeczenie wstrzymujące egzekucję;
- wyjaśnienie, że użytkowanie, służebności i prawa dożywotnika, jeżeli nie są ujawnione w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów i nie zostaną zgłoszone najpóźniej na 3 dni przed rozpoczęciem licytacji, nie będą uwzględnione w dalszym toku egzekucji i wygasną z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności.
Przystępujący do przetargu obowiązany jest złożyć rękojmię w wysokości 1/10 części sumy oszacowania, najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg.
Najniższa suma, za którą nieruchomość można nabyć na pierwszej licytacji (cena wywołania), wynosi ¾ sumy oszacowania.
I i II licytacja
Licytacja odbywa się publicznie w obecności i pod nadzorem sędziego albo referendarza sądowego.
Jeżeli nieruchomość podlegająca licytacji nie została sprzedana w drodze I licytacji i nie jest nieruchomością rolną, komornik na wniosek wierzyciela wyznacza II licytację, na której cena wywołania stanowi ⅔ sumy oszacowania.
Cena ta jest najniższą, za którą można nabyć nieruchomość.
Niezgłoszenie wniosku o przeprowadzenie II licytacji w terminie 1 roku liczonego od dnia, w którym pierwsza licytacja nie doszła do skutku, powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa.
Przejęcie nieruchomości przez wierzyciela na własność
Zgodnie z art. 984 § 1 kpc, jeżeli również na II licytacji nikt nie przystąpi do przetargu, przejęcie nieruchomości na własność może nastąpić w cenie nie niższej od ⅔ części sumy oszacowania, przy czym prawo przejęcia przysługuje wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi.
Jeżeli przedmiotem egzekucji jest nieruchomość rolna, stosuje się art. 982 kpc z wynikającą z niniejszego przepisu zmianą co do ceny przejęcia.
W wypadku, gdy osoby określone w art. 982 kpc nie skorzystają z prawa przejęcia nieruchomości rolnej, prawo to przysługuje także wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu.
Wniosek o przejęcie nieruchomości wierzyciel powinien złożyć sądowi w ciągu tygodnia po licytacji, składając jednocześnie rękojmię, chyba że ustawa go od niej zwalnia.
Jeżeli kilku wierzycieli składa wniosek o przejęcie, pierwszeństwo przysługuje temu, który zaoferował cenę wyższą, a przy równych cenach - temu, którego należność jest większa.
Termin do złożenia sądowi wniosku o przejęcie nieruchomości przez wierzyciela jest terminem zawitym prawa materialnego.
Podstawą wyznaczenia ceny nieruchomości w przepisie art. 984 § 1 kpc pozostaje zawsze suma oszacowania, a ta ustalana jest w trybie i w dacie czynności z art. 948 kpc.
Ustawodawca z góry zakłada, że obie czynności są ze swej istoty oddalone w czasie, a zatem może dojść do zmiany wartość nieruchomości pomiędzy jej opisem i oszacowaniem a przejęciem przez wierzyciela egzekwującego w trybie art. 984 § 1 kpc, co jednak w żadnym razie nie oznacza, że czynność egzekucyjna z art. 948 kpc dokonana została wadliwie lub że istnieją jakiekolwiek podstawy dla przejęcia nieruchomości przez wierzyciela po cenie innej niż wskazana w art. 984 § 1 kpc, w tym zwłaszcza po cenie rynkowej z daty przysądzenia własności.
Nie składa rękojmi wierzyciel zgłaszający przejęcie nieruchomości po drugiej bezskutecznej egzekucji, jeżeli wartość przysługującego mu i ujawnionego w opisie i oszacowaniu prawa nie jest niższa od wysokości rękojmi i jeżeli do tej wysokości znajduje ona pokrycie w cenie wywołania wraz z prawami stwierdzonymi w opisie i oszacowaniu, korzystającymi z pierwszeństwa przed jego prawem.
Egzekucja z nieruchomości jest skomplikowanym procesem, ponieważ wierzyciel musi zachować pewne terminy oraz ponieść określone koszty, by w ogóle egzekucja była prowadzona.
Nie mniej jednak wierzyciel, w przypadku braku chętnych do nabycia nieruchomości w drodze licytacji, może przejąć własność nieruchomości lub udziału, a swoją wierzytelność zaliczyć na poczet ceny nabycia.
Przepisy postępowania egzekucyjnego przewidują w pewnych wypadkach możliwość przejęcia przez wierzyciela nieruchomości dłużnika, w stosunku do której prowadzona jest egzekucja.
Wydaje się to dość atrakcyjne rozwiązanie, jeśli uwzględni się możliwość zaliczenia na cenę nabycia własnej wierzytelności, która prawdopodobnie w żadnym innym przypadku nie zostanie zaspokojona.
Korzystając z tej furtki można więc uzyskać zaspokojenie w naturze i przejąć (po cenie wywoławczej - stanowiącej część wartości nieruchomości) składnik materialny majątku dłużnika.
W miejsce wątpliwej wierzytelności uzyskuje się konkretny majątek, który można wykorzystać lub szybko odsprzedać dalej po cenie rynkowej.
Tradycyjnie pozostaje odpowiedzieć : to zależy.
Na przykład - od relacji wierzytelności do ceny nieruchomości.
Ale nawet bardziej - od statusu naszej wierzytelności oraz ilości i wysokości innych wierzytelności oraz ściąganych kwot, zwłaszcza tych z lepszym pierwszeństwem.
Na koniec dnia może bowiem okazać się, że faktycznie przejmujemy nieruchomość, ale jednocześnie zostajemy obciążeni dodatkowymi zobowiązaniami, a z zakładanego matematycznie 100 % pokrycia naszej wierzytelności w cenie nabycia, robi się nagle tych procentów dużo mniej.
A wszystkiemu jest winny art. 1037 k.p.c. § 1.
Jeżeli przy sporządzaniu planu podziału okaże się, że nabywca, uiszczając cenę, potrącił wierzytelność, która się w niej nie mieści, sąd, na wniosek komornika, zobowiąże nabywcę do uzupełnienia ceny w ciągu tygodnia.
§ 2. W planie podziału komornik wymienia osoby, dla których jest przeznaczona suma przypadająca od nabywcy.
§ 3. Wierzyciel, któremu przydzielono roszczenie przeciwko nabywcy, nabywa z mocy samego prawa hipotekę na sprzedanej nieruchomości.
O co w tym wszystkim chodzi ?
O interes innych uczestników egzekucji.
Najprościej wyjaśnić to na przykładzie.
Posiadając wierzytelność rzędu 100 wierzyciel zgłasza wolę przejęcia nieruchomości za cenę 90.
Cieszy się także po cichu na dobry interes.
Tak naprawdę jednak jego wierzytelność, jaką będzie mógł zaliczyć na cenę nabycia, nie wyniesie 100.
Nie bierzemy w końcowym rozliczeniu pod uwagę jej nominalnej wartości, ale taką jej część, jaka ostatecznie przypadnie temu wierzycielowi w planie podziału.
Wystarczy kilka kwot o lepszym pierwszeństwie (ktoś powiedział: koszty egzekucyjne?), aby szybko ta setka stopniała do mało atrakcyjnej wartości.
Dlatego decydując się na przejęcie nieruchomości w tym trybie należy posiadać dość dobrze rozwiniętą zdolność przewidywania przyszłości.
Albo lubić ryzyko.
Albo mieć dużo szczęścia.
Na etapie drugiej licytacji nie posiadamy bowiem pełnej wiedzy o tym jak będzie wyglądał plan podziału.
Już sam termin na zgłoszenie się innych wierzycieli ukazuje, że nasz przejmujący wierzyciel musi działać troszkę „w ciemno”.
Dzień uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości występuje na osi czasu później niż dzień, w jakim można zgłosić wniosek o przejęcie nieruchomości.
Wniosek o przejęcie nieruchomości wierzyciel powinien złożyć sądowi w ciągu tygodnia po licytacji.
Potem sąd udzieli przybicia na rzecz przejmującego nieruchomość po wysłuchaniu wnioskodawcy oraz uczestników, jeżeli stawią się na posiedzenie.
Dopiero po uprawomocnieniu się przybicia i wykonaniu przez nabywcę warunków licytacyjnych sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności.
A przecież dłużnik może skarżyć wszystko co nadaje się do zaskarżenia.
A w przypadku nieruchomości rolnej dochodzą dodatkowo aspekty związane z ograniczeniami obrotem - wprowadzonymi jakiś czas temu do porządku prawnego.
Wszystko to może proceduralnie trochę przedłużyć czas oczekiwania na uprawomocnienie się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości.
Koniec końców można przejąć nieruchomość jednocześnie z zobowiązaniem do zapłaty kwot, które mają lepsze pierwszeństwo od naszej wierzytelności.
Te z równym pierwszeństwem również pomniejszą „zdolność pokrycia” naszej wierzytelności.
Teoretycznie - w ostatecznym planie podziału możemy nic nie dostać (ceny nabycia nominalnie nie wystarczy na naszą grupę wierzytelności) i w ten sposób odpadnie główny motywator naszego planu przejęcia - tj. możliwość zaliczenia naszej wierzytelności na koszty.
A nasze zobowiązanie będzie równe cenie przejęcia.
Plan podziału stanowi dla uprawnionych tytuł egzekucyjny, a dodatkowo ich roszczenia są chronioną hipoteką na nabytej nieruchomości.
Dlatego łatwo z wierzyciela stać się dłużnikiem i spłacać niejako dawne długi swojego dłużnika.
Perspektywa średnio komfortowa.
I niestety - nie przez wszystkich wierzycieli zgłaszających wniosek o przejęcie w pełni brana pod uwagę.
Trzeba korzystać z tej instytucji z głową.
Myśleć, liczyć, szacować.
Nie jest to więc opcja dla każdego, stąd tytuł niniejszego wpisu.
Co z mieszkańcami po przejęciu nieruchomości przez wierzyciela?
Egzekucja komornicza z nieruchomości jest trudnym doświadczeniem, które rzutuje na nasze dotychczasowe życie.
Gdy licytacja mieszkania zakończy się sprzedażą, były właściciel będzie zmuszony opuścić swoje miejsce zamieszkania.
Samodzielna sprzedaż nieruchomości w obliczu zadłużenia daje dłużnikowi większą kontrolę nad warunkami i terminem wyprowadzki ze sprzedanego lokalu.
Warto mieć na uwadze, że egzekucja komornicza z nieruchomości jest procesem formalnym i wymaga pewnych etapów do przeprowadzenia.
Po dokonaniu skutecznej sprzedaży nieruchomości, dłużnik ma czas na opuszczenie mieszkania po licytacji komorniczej.
Zanim jednak dochodzi do przekazania nieruchomości nowemu nabywcy, musi dopełnić się cała procedura egzekucyjna.
Osoba, która wygrała aukcję, nie staje się właścicielem nieruchomości automatycznie od razu po licytacji komorniczej.
Po zakończeniu licytacji sędzia wydaje postanowienie o udzieleniu przybicia wygranemu licytantowi.
W kolejnym kroku sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu prawa własności, które uprawomocni się po 7 dniach.
Gdy uprawomocni się postanowienie sądu o przysądzeniu prawa własności nieruchomości, nabywca staje się nowym właścicielem mieszkania.
Może on wpisać siebie jako nowego właściciela w księgę wieczystą nieruchomości.
Powyższe prawomocne postanowienie jest tytułem wykonawczym, a więc w sytuacji gdy były właściciel nie będzie chciał opuścić nieruchomości, nowy nabywca może udać się z postanowieniem do komornika, który rozpocznie procedurę eksmisji (nowy właściciel nie musi nadawać klauzuli wykonalności postanowieniu, omija zatem procedurę sądową).
W przypadku, gdy dłużnik nie zgadza się na dobrowolne opuszczenie mieszkania, może zostać przeprowadzona eksmisja.
Eksmisja z mieszkania własnościowego za długi to prawdopodobny scenariusz.
Gdy nieruchomość zostaje sprzedana na licytacji, nowy właściciel ma prawo żądać opuszczenia lokalu przez poprzedniego mieszkańca.
Warto jednak pamiętać, że przepisy prawa chronią dłużników, a eksmisji nie dokonuje się na bruk.
Jak zostało wspomniane, nabywca nie może również wyrzucić siłą dotychczasowego właściciela nieruchomości.
Jeżeli nie opuści on lokalu dobrowolnie po licytacji, jedyną drogą jest komornicza eksmisja z nieruchomości.
Gdy nowy nabywca złoży wniosek do komornika, komornik jako pierwszy krok, wezwie mieszkańca do opuszczenia lokalu.
Jaki jest czas na opuszczenie mieszkania po licytacji komorniczej?
Jeżeli były właściciel nie ma prawa do innej nieruchomości, do której mógłby się przenieść, znaczące jest to, czy eksmitowanej osobie przysługuje prawo do lokalu socjalnego.
Tym osobom, gmina ma obowiązek wskazać lokal socjalny, do którego nastąpi eksmisja.
Do czasu wskazania lokalu, eksmitowany może pozostać w zlicytowanym lokalu.
Często bywa tak, że wskazanie lokalu przez gminę trwa długi czas - miesiące lub lata.
Eksmisja jest jednak nieunikniona.
Eksmisja z mieszkania własnościowego za długi nie jest dla byłego właściciela przyjemnym doświadczeniem.
Często mimo licytacji i sprzedaży nieruchomości na poczet pokrycia długów, dłużnik nie chce opuszczać nieruchomości i robi wszystko, aby jak najdłużej w niej pozostać.
Jeśli dłużnik sam, dobrowolnie nie opuści zlicytowanego mieszkania, komornik zjawi się, aby opróżnić lokal z osób i rzeczy.
Przy eksmisji komornikowi towarzyszy policja, firma przeprowadzkowa oraz bardzo często ślusarz.
Eksmisja jest przytłaczającym i kosztownym przeżyciem dla byłego właściciela.
Co istotne, sprzedający ma możliwość swobodnego ustalenia warunków transakcji - kwoty, ale także terminu wyprowadzki z nieruchomości.
W ten sposób można wyprowadzić się na własnych warunkach, uniknąć postępowania eksmisyjnego i kosztów z nim związanych.
Jak najlepiej jest sprzedać nieruchomość w obliczu egzekucji z nieruchomości?
Nieruchomość zajętą przez komornika można sprzedać do skupu nieruchomości Skup.io.
Spłacamy zadłużenie, a nadwyżkę przekazujemy sprzedającemu w dniu sprzedaży.
Jeżeli zmagasz się z zadłużeniem i myślisz nad sprzedażą nieruchomości w celu szybkiej spłaty długów i pozbycia się komornika, możesz liczyć na kompleksowe wsparcie naszych specjalistów.
Czas na opuszczenie mieszkania po licytacji komorniczej nie jest zbyt długi.
Eksmisja z mieszkania własnościowego za długi może być bolesnym doświadczeniem dla każdego właściciela nieruchomości, jest też z wielu względów bardzo niekorzystna.
W toku eksmisji, były właściciel stawiający opór może zostać wyprowadzony z domu w asyście policji.
Korzystniej dla dłużnika, gdy opuści on lokal samodzielnie bez konieczności przeprowadzania eksmisji.
Jeszcze lepiej, gdy w ogóle nie dojdzie do licytacji komorniczej z nieruchomości.
Wierzyciel może wnieść do komornika sądowego o wyegzekwowanie swojej należności z nieruchomości dłużnika.
Po zajęciu, opisie i oszacowaniu komornik przeprowadza pierwszą publiczną licytację nieruchomości, a gdy nie będzie nabywców, wyznaczy drugą.
Jeżeli również druga licytacja nie da efektu, wierzyciel może złożyć do sądu nadzorującego egzekucję wniosek o przejęcie niesprzedanej licytacyjnie nieruchomości.
Prawo mówi, że jeżeli na drugiej licytacji nieruchomości nikt nie przystąpi do przetargu, wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi przysługuje prawo przejęcia tej nieruchomości na własność, ale za cenę nie niższą od dwóch trzecich części sumy oszacowania.
Jeżeli przedmiotem egzekucji jest nieruchomość rolna, współwłaściciel nieruchomości wystawionej na licytację i niebędący dłużnikiem osobistym ma prawo przejęcia nieruchomości na własność w cenie nie niższej od trzech czwartych sumy oszacowania.
Jeżeli kilku współwłaścicieli zgłosi wniosek o przejęcie nieruchomości rolnej, pierwszeństwo przysługuje temu z nich, który prowadzi gospodarstwo rolne lub pracuje w nim.
Jeżeli warunek ten spełnia kilku współwłaścicieli albo nie spełnia go żaden z nich, sąd przyzna pierwszeństwo temu współwłaścicielowi, który daje najlepszą gwarancję należytego prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego wierzyciel nie odzyska pieniędzy od dłużnika np. poprzez zajęcie rachunku bankowego, czy sprzedanie zajętej ruchomości (np. samochodu), to może on zlecić komornikowi przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości dłużnika.
Oznacza to licytację nieruchomości np. działki budowlanej, gruntu rolnego, domu lub mieszkania.
Zdarza się jednak, że dana nieruchomość nie zostanie sprzedana podczas licytacji, ponieważ cena jest za wysoka i nie ma na nią chętnych.
Wtedy wierzyciel po bezskutecznej licytacji ma prawo przejąć nieruchomość na własność.
Dzieje się tak wtedy, kiedy druga licytacja nieruchomości jest bezskuteczna.
Nierzadko okazuje się, że prowadzona egzekucja z nieruchomości nie doprowadza do zaspokojenia egzekwowanych należności nawet w części, bowiem nieruchomości dłużników nie są sprzedawane w wyniku egzekucji komorniczej z powodu braku kupujących.
W takiej sytuacji jednym z możliwych rozwiązań, które warto wziąć pod uwagę jest przejęcie przez wierzyciela licytowanej nieruchomości na własność.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, przejęcie nieruchomości dłużnika przez wierzyciela może nastąpić po drugiej bezskutecznej licytacji nieruchomości - uprawnienia takie przysługuje wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi, przy czym przejęcie może nastąpić w cenie nie niższej od 2/3 sumy oszacowania.
Stosownie do art. 984 § 2 KPC w przypadku chęci nabycia nieruchomości wierzyciel powinien złożyć wniosek o przejęcie nieruchomości do sądu w terminie tygodnia po licytacji, składając jednocześnie rękojmię, chyba że ustawa go od niej zwalnia.
Należy przy tym pamiętać, że termin do złożenia wniosku biegnie od dnia licytacji, a nie od dnia doręczenia pisemnego zawiadomienia od komornika o bezskutecznej drugiej licytacji nieruchomości.
Jeżeli natomiast kilku wierzycieli składa wniosek o przejęcie, pierwszeństwo przysługuje temu, kto zaofiarował cenę wyższą, a przy równych cenach - temu, czyja należność jest większa.
„Gdy przejęcie nieruchomości na własność ma nastąpić po niedojściu do skutku drugiej licytacji, sąd udzieli przybicia na rzecz przejmującego nieruchomość po wysłuchaniu wnioskodawcy oraz uczestników, jeżeli stawią się na posiedzenie.
Po uprawomocnieniu się przybicia i wykonaniu przez nabywcę warunków licytacyjnych lub postanowienia o ustaleniu ceny nabycia i wpłaceniu całej ceny przez Skarb Państwa sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności” (art. 989 i art. 998 § 1 KPC).
Warto zaznaczyć, że prawomocne postanowienie sądu o przysądzeniu własności przenosi własność nieruchomości na nabywcę - wierzyciela i jest podstawą do ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej.
Natomiast od chwili uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości na rzecz wierzyciela, który nieruchomość przejął, należą do niego pożytki z nieruchomości.
Przejęcie długu – jak to działa i kiedy bank się zgadza? | Lekcje bankowości
tags: #wierzyciel #przejal #nieruchomosc #co #z #mieszkancami