Zajęcie komornicze wynagrodzenia a świadczenie urlopowe

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest świadczeniem pieniężnym przysługującym pracownikowi w przypadku ustania stosunku pracy. W sytuacji prowadzenia egzekucji komorniczej pojawia się pytanie, czy tego rodzaju należność może zostać zajęta przez komornika. Zgodnie z Kodeksem pracy, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy przysługuje pracownikowi w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, jeśli nie wykorzystał przysługującego mu urlopu.

Zgodnie z art. 881 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, komornik może zająć wynagrodzenie za pracę, a także inne świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku pracy. Do tej kategorii zalicza się również ekwiwalent za urlop. W praktyce oznacza to, że komornik ma prawo skierować zajęcie do pracodawcy byłego pracownika i zobowiązać go do przekazania należnego ekwiwalentu na poczet spłaty długu.

Nie każda wypłata ekwiwalentu będzie w pełni dostępna dla komornika. W przypadku egzekucji świadczeń niealimentacyjnych (np. kredytów czy pożyczek), obowiązuje kwota wolna od potrąceń, która odpowiada najniższemu wynagrodzeniu netto za pracę. Dla świadczeń alimentacyjnych taka ochrona jest znacznie ograniczona - komornik może zająć nawet 60% świadczenia, bez względu na jego wysokość.

Dłużnik ma prawo do uzyskania informacji o wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz o tym, jakie składniki majątku zostały zajęte. Jeśli masz wątpliwości, co do legalności działań komornika, możesz zgłosić skargę na czynności komornika do właściwego sądu rejonowego.

Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy może zostać zajęty przez komornika, ponieważ traktowany jest jako świadczenie wynikające ze stosunku pracy. Zajęcie to podlega jednak ograniczeniom przewidzianym przez przepisy, zależnym od rodzaju długu i wysokości świadczenia. Zarówno pracodawca, jak i dłużnik powinni znać swoje obowiązki i uprawnienia w tym zakresie, aby uniknąć błędów formalnych oraz niekorzystnych konsekwencji.

Niekoniecznie. Egzekucja z wypłat realizowanych przez pracodawcę na rzecz pracownika może być prowadzona w dwóch trybach - przewidzianego dla wynagrodzenia za pracę (art. 880-888 Kpc) oraz dla innych wierzytelności (art. 895-908 Kpc). O zastosowaniu tylko pierwszego z nich albo obu równocześnie decyduje klasyfikacja wypłacanych składników i świadczeń oraz sposób sformułowania zajęcia komorniczego. Ma to dalsze konsekwencje w postaci zasad ochronnych przy dokonywaniu potrąceń lub ich wyłączeniu.

Pojęcie wynagrodzenia za pracę nie jest jednolicie i konsekwentnie określone w przepisach prawa pracy, a Kp nie zawiera jego definicji. Stąd w orzecznictwie przyjmuje się, że jest to świadczenie przysparzająco-majątkowe wynikające ze stosunku pracy, przysługujące pracownikowi od pracodawcy za wykonaną pracę adekwatnie do jej rodzaju i ilości, charakteryzujące się obowiązkowością, periodycznością i roszczeniowością (uchwała 7 sędziów SN z 30.12.1986, III PZP 42/86). Stanowi ono zbiorczą nazwę dla różnych wypłat dokonywanych przez pracodawcę na rzecz pracownika, których wynagrodzeniowy charakter tylko niekiedy jednoznacznie przesądza ustawodawca (por. uchwała 7 sędziów SN z 17.01.2013, II PZP 4/12). Wynagrodzenie za pracę obejmuje zatem obowiązkowe wynagrodzenie zasadnicze oraz składniki i świadczenia dodatkowe (obligatoryjne i fakultatywne), np. dodatki, premie, prowizje, nagrody, deputaty czy świadczenia odszkodowawcze.

Mimo szerokiego rozumienia wynagrodzenia za pracę nie są nim świadczenia z zfśs. Potwierdza tę interpretację orzecznictwo (m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 27.02.2018, II SA/Bd 1181/17). Sąd wskazał, że nie mieszczą się one w wykazie składników wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy zaliczanych do wynagrodzeń osobowych, sporządzonym przez GUS według zasad statystyki zatrudnienia i wynagrodzeń. Przypomniał także, że o niewynagrodzeniowym charakterze świadczeń z zfśs świadczy fakt, że ich przyznanie uzależnione jest od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej.

Świadczenie urlopowe również nie jest wynagrodzeniem za pracę. Jest przyznawane w trybie i na warunkach ustawy o zfśs, lecz nie ze środków tego funduszu (wyjątek dotyczy nauczycieli podlegających Karcie Nauczyciela). Pracodawca może bowiem zdecydować o jego wprowadzeniu zamiast zfśs.

Kategoryzacja danej wypłaty jako składowej wynagrodzenia za pracę oznacza ochronę przed potrąceniami na zasadach określonych w art. 87 i nast. Kp (kolejność, limity i kwota wolna od potrąceń). Zasady ochronne stosuje się nawet do takich świadczeń, które nie są wynagrodzeniem za pracę w ścisłym tego słowa znaczeniu, np. odprawy emerytalnej i ekonomicznej czy ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (m.in. wyroki SN z 14.11.1996, I PKN 3/96, 19.02.2004, I PK 217/03, 29.01.2007, II PK 181/06).

Kodeksowa ochrona wynagrodzenia rozciąga się także na wypłaty realizowane z innych tytułów niż stosunek pracy, np. z umów zlecenia czy o świadczenie usług (art. 833 § 21 Kpc). Uruchamia się, jeśli taki stosunek to jedyne źródło dochodu albo jedno z kilku źródeł, lecz uzyskiwane z każdego z nich świadczenia powtarzające się służą zapewnieniu utrzymania. Nie dotyczy jednak świadczeń o charakterze odszkodowawczo-kompensacyjnym typu odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem prawa (m.in. wyrok SN z 6.01.2009, II PK 117/08). Nie odnosi się także do świadczeń z zfśs i do świadczenia urlopowego (por. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 24.10.2018, VIII Pa 83/18). Egzekucja z tych świadczeń jest bowiem prowadzona według procedury zastrzeżonej dla innych wierzytelności (por. stanowisko Departamentu Prawa Pracy MPiPS z 21.06.2011, uwzględniające pogląd Ministerstwa Sprawiedliwości).

Zajęcie wynagrodzenia za pracę lub innych wierzytelności to pierwsza czynność egzekucyjna (art. 881 § 1 i art. 896 § 1 Kpc). Żeby komornik mógł żądać przekazywania do jego rąk przysługujących pracownikowi świadczeń z zfśs lub świadczenia urlopowego, musi je wskazać w piśmie do pracodawcy. Zazwyczaj nie wymienia ich z nazwy, lecz używa formuły ogólnej, bazując na art. 881 § 2 zdanie 2 Kpc. Według tego przepisu zajęcie dotyczy w szczególności periodycznego wynagrodzenia za pracę i wynagrodzenia za prace zlecone oraz nagród i premii przysługujących dłużnikowi za okres jego zatrudnienia, jak również związanego ze stosunkiem pracy zysku lub udziału w funduszu zakładowym oraz wszelkich innych funduszach, pozostających w związku ze stosunkiem pracy.

Uwaga: ograniczenie zajęcia do wynagrodzenia za pracę i prace zlecone oraz premii wyklucza możliwość dokonywania egzekucji ze świadczeń z zfśs i urlopowego. W takim przypadku pracodawca powinien je wypłacać pracownikowi.

Zajęcie oznacza wykonanie przez komornika dwóch czynności jednocześnie (art. 881 § 2 zdanie 1 i § 3-4 Kpc). Zawiadamia on pracownika-dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia (jeśli ma zastosowanie) ani rozporządzać nim w żaden inny sposób.

Pracodawcy, który będzie postępował wbrew wskazaniom pisma o zajęciu wynagrodzenia (w tym świadczeń z zfśs lub urlopowego) grozi grzywna do 5000 zł i odpowiedzialność wobec wierzyciela za wyrządzoną szkodę (art. 886 § 1 Kpc).

Gdy z zajęcia wynika, że świadczenie z zfśs lub urlopowe jest objęte egzekucją, pracodawca przekazuje je komornikowi w całości. W przypadku tych świadczeń nie ma maksymalnego progu potrącenia przewidzianego w Kp ani wyłączenia spod egzekucji na mocy art. 829, art. 831 i art. 833 § 5-6 Kpc. Również komornik nie ma podstawy prawnej do limitowania potrącenia.

W tej sprawie można spotkać dwa przeciwstawne poglądy, co jest związane z niekonsekwencją w treści art. 881 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z § 1 tej regulacji „(…) do egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornik przystępuje przez jego zajęcie”. Treść § 2 przywołanej regulacji uszczegóławia jednak rodzaje środków podlegających egzekucji i zgodnie z tym przepisem komornik zawiadamia dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. Biorąc zatem pod uwagę ostatni punkt, uznać należy, że świadczenie urlopowe jednak egzekucji podlega. Przychylam się do poglądu, że choć świadczenie urlopowe ma charakter socjalny, to podlega egzekucji.

Zdarza się, że wynagrodzenie pracownika jest obejmowane zajęciem komorniczym. Co w sytuacji, gdy takiemu pracownikowi należy się świadczenie z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (np. dofinansowanie urlopu)? Czy ze świadczenia z zfśs pracodawca może dokonać potrącenia?

Zgodnie z ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych powinno być przyznawane z zastosowaniem tzw. kryterium socjalnego, a więc z uwzględnieniem sytuacji materialno-bytowej osoby uprawnionej (art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS). Takie stanowisko zajmowało Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej argumentując, że zajęcie wynagrodzenia za pracę nie pozwala na objęcie tym zajęciem, a co za tym idzie również potrąceniami, świadczeń socjalnych z ZFŚS.

W piśmie otrzymanym przez nasze Wydawnictwo w dniu 4 lipca 2011 r. resort pracy powoływał się na stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości i w konkluzji stwierdzał, że świadczenia z Funduszu nie podlegają zajęciu (patrz ramka). Należy jednak zaznaczyć, że opinia ta nawiązywała do zajęcia wynagrodzenia za pracę, nie odnosząc się do zajęcia o szerszym zakresie. W konsekwencji trzeba przyjąć, że zajęcie wynagrodzenia za pracę i innych wierzytelności (do których należy np. wierzytelność pracownika z tytułu przyznanej już dopłaty z ZFŚS) zobowiązuje pracodawcę do dokonywania potrąceń również ze świadczeń finansowanych z Funduszu.

Warunki przyznania i wypłaty świadczenia urlopowego reguluje ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Mimo to samo świadczenie jest finansowane ze środków obrotowych pracodawcy (z wyjątkiem świadczenia urlopowego dla nauczycieli), z całkowitym pominięciem kryterium socjalnego. Liczą się jedynie określone w ustawie o ZFŚS przesłanki nabycia prawa do świadczenia, tj. posiadanie statusu pracownika w rozumieniu Kodeksu pracy i korzystanie z co najmniej 14-dniowego urlopu wypoczynkowego, rozumianego jako nieprzerwany okres 14 dni kalendarzowych wypoczynku. Z uwagi na obiektywne warunki przyznania świadczenia ma ono, podobnie jak wynagrodzenie za pracę, charakter roszczeniowy. Nie oznacza to jednak, że można je zakwalifikować do grupy wynagrodzeń za pracę. Nie ulega wątpliwości, że dla celów ochrony przed potrąceniami przewidzianej w art. 87 oraz następnych Kodeksu pracy, wynagrodzenie za pracę jest rozumiane bardzo szeroko. Przykładowo, odprawa z tytułu zwolnień grupowych podlega ochronie przed potrąceniami tak jak wynagrodzenie za efektywną pracę. Takie uprzywilejowanie nie dotyczy jednak świadczenia urlopowego. Mimo cechy roszczeniowości ma ono charakter socjalny i poza faktem, że przysługuje pracownikowi, nie przejawia żadnego związku z wykonywaniem pracy. Z tego względu nie jest objęte kodeksową ochroną przed potrąceniami, podlegając w tym zakresie wyłącznie przepisom Kodeksu postępowania cywilnego.

„(...) Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, na podstawie których jest prowadzona egzekucja z wynagrodzenia za pracę, bliżej nie określają pojęcia wynagrodzenia za pracę. Podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu określonego świadczenia do świadczeń objętych zajęciem na podstawie art. 881 K.p.c. jest jego powiązanie ze stosunkiem pracy. (...) świadczenia socjalne nie powinny być traktowane jako świadczenia związane ze stosunkiem pracy w rozumieniu ww. przepisów K.p.c. Nie stanowią one bowiem ekwiwalentu za wykonaną pracę, nie zależą od wyników pracy, jak np. udział w zyskach pracodawcy. (...) świadczenia finansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowią pomoc socjalną dla pracownika i jego rodziny, a co za tym idzie nie powinny być traktowane jako składnik wynagrodzenia w rozumieniu art. 881 § 2 K.p.c. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, w opinii Ministerstwa Sprawiedliwości należałoby uznać, że egzekucja z wynagrodzenia za pracę prowadzona na podstawie przepisów art. 880-888 K.p.c.”

W przypadku otrzymania przez pracodawcę zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wszelkich innych funduszy pozostających w związku ze stosunkiem pracy na podstawie art. 880 k.p.c. i n. pracodawca nie powinien zatem dokonać potrącenia środków z Funduszu gdyż środki te nie pozostają w związku ze stosunkiem pracy - konkluduje mec. Walkowicz.

Jednak nawet jeśli zajęcie komornika jest ograniczone tylko do wynagrodzenia za pracę, wcale nie oznacza to, że świadczenie z ZFŚS jest „bezpieczne”. Pracodawcę obciąża przecież obowiązek informacyjny wobec komornika - musi niezwłocznie zawiadomić go o każdej zmianie okoliczności związanych z periodycznym wynagrodzeniem i dochodami z wszelkich innych tytułów. W związku z planowaną wypłatą takiego świadczenia pracodawca powinien więc niezwłocznie powiadomić o niej komornika, co w konsekwencji będzie się zapewne wiązało z rozszerzeniem przez niego dokonanego zajęcia.

Podsumowując, pracodawca w przedstawionej sytuacji powinien dokładnie przeczytać treść zajęcia i dostosować do niej swoje postępowanie. Jednak, tak czy inaczej, świadczenie z ZFŚS należne pracownikowi, z dużym prawdopodobieństwem ostatecznie trafi do komornika, a nie do pracownika - wskazuje Małgorzata Czołczyńska.

Wynagrodzenie pracownika jest zajęte przez komornika sądowego na poczet należności niealimentacyjnych. Zajęcie dokonane w trybie przepisów Części Trzeciej, Tytułu II, Działu II K.p.c. "Egzekucja z wynagrodzenia za pracę" nie obejmuje świadczenia urlopowego.

Dla celów ochrony przed potrąceniami zawartej w art. 87 oraz następnych K.p. wynagrodzenie za pracę jest rozumiane bardzo szeroko. Przykładowo odprawa emerytalna, czy odprawa związana ze zwolnieniami grupowymi podlegają ochronie przed potrąceniami jak wynagrodzenie za efektywną pracę (por. wyroki SN z dnia 17 lutego 2004 r., sygn. akt I PK 217/03, OSNP 2004/24/419 oraz z dnia 14 listopada 1996 r., sygn. akt I PKN 3/96, OSNP 1997/11/193). Zdaniem Sądu Najwyższego dopuszczalność stosowania art. 87 § 1 K.p. do tych odpraw uzasadniona jest podobieństwem funkcji i charakteru tych świadczeń w zestawieniu z wynagrodzeniem za pracę w ujęciu ścisłym. Do tej grupy nie można jednak zaliczyć świadczenia urlopowego. Jest to świadczenie o charakterze socjalnym, które nie posiada cech wynagrodzenia, zatem nie korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie pracy (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt II PK 255/04).

O charakterze świadczenia urlopowego decyduje podstawa prawna jego przyznawania. W odniesieniu do ogółu pracowników reguluje je ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 592 z późn. zm.), która zobowiązuje do wypłaty tego świadczenia pracodawców spoza sfery budżetowej, zatrudniających według stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Podobna systematyka przepisów w tym zakresie została przyjęta w przepisach szczególnych. Przykładowo ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.) reguluje te kwestie w wyodrębnionym Rozdziale 7 "Uprawnienia socjalne i urlopy". W świetle powyższego dla celów potrącenia należności egzekwowanych, świadczenie urlopowe powinno być zajęte w trybie art. 895 K.p.c. ("Egzekucja z innych wierzytelności").

Zajęcie wynagrodzenia pracownika - co to oznacza w praktyce? Najczęściej w tytule zajęcia komorniczego pojawia się sformułowanie „Zajęcie wynagrodzenia za pracę”. Czym właściwie jest wynagrodzenie za pracę? Temu zagadnieniu poświęcony jest Dział III Kodeksu Pracy zatytułowany „Wynagrodzenie za pracę i inne świadczenia”.

Wynagrodzenie za pracę w rozumieniu Kodeksu pracy:

  • przysługuje za pracę wykonaną - za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią (art. 80 kp);
  • jest niezbywalnym prawem pracownika - pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę (art. 84 kp);
  • musi być wypłacone w stałym terminie raz w miesiącu - nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego (art. 85 § 1 i 2 kp);
  • podlega egzekucji na ściśle określonych zasadach - po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłat dokonywanych do pracowniczego planu kapitałowego, w rozumieniu Ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania - podlegają potrąceniu tylko następujące należności:
    • sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych,
    • sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
    • zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi,
    • kary pieniężne przewidziane w art. 108 kp;
  • ma ściśle określony limit potrąceń - mogą być one dokonywane w następujących granicach:
    • w razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych - do wysokości trzech piątych wynagrodzenia,
    • w razie egzekucji innych należności lub potrącania zaliczek pieniężnych - do wysokości połowy wynagrodzenia;
  • posiada kwotę wolną od potrąceń - w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (od 1 stycznia 2022 r. wynosi ono 3010 zł brutto), która ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy.

Od 1 stycznia 2023 r. Ustawodawca rozróżnia w tytułach rozdziałów oraz w treści przepisów Kodeksu pracy wynagrodzenie za pracę sensu stricto oraz świadczenia, które wynagrodzeniem za pracę nie są. Za wynagrodzenie za pracę uważa się w szczególności:

  • wynagrodzenie zasadnicze,
  • nagrody z zakładowego funduszu nagród,
  • dodatkowe wynagrodzenie roczne - tzw. trzynastka,
  • należności przysługujące z tytułu udziału w zysku lub nadwyżce bilansowej.

W orzecznictwie Sądów Najwyższych pojawiają się także inne świadczenia, które nie są wprost wynagrodzeniem za pracę, jednak tak są traktowane, np.:

  • ekwiwalent za urlop wypoczynkowy (np. w wyroku SN z 11 czerwca 1980 r., I PR 43/80);
  • nagroda jubileuszowa (np. w wyroku SN z 29 stycznia 2007 r., II PK 181/06);
  • odprawa z tytułu zwolnienia z pracy z przyczyn niedotyczących pracownika (np. w wyroku SN z 14 listopada 1996 r., I PKN 3/96);
  • odprawa emerytalno-rentowa (np. w wyroku SN z 14 lutego 2002 r., I PKN 889/00).

Świadczenia te, mimo że nie są wynagrodzeniem za pracę, mają z nią ścisły związek, a ich wartość jest uzależniona od stażu pracy.

Takiego związku nie mają zasiłki wypłacane z ubezpieczenia chorobowego, jak zasiłek chorobowy, opiekuńczy czy macierzyński. Jak wskazuje w swoim wyroku z 27 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (II SA/Bd 1181/17), pojęcie wynagrodzenia nie obejmuje zasiłku chorobowego. Pojęcie to nie ma, zdaniem Sądu, prawnie jednolitego, powszechnie ustalonego zakresu znaczeniowego. Nie jest on innym świadczeniem związanym z pracą, którym będą np. świadczenia otrzymywane od pracodawcy z tytułu pozostawania w stosunku pracy, przykładowo:

  • wypłaty gwarancyjne, np. za czas niewykonywania pracy;
  • wypłaty kompensacyjne, np. diety, zwrot kosztów podróży;
  • świadczenia odszkodowawcze, np. odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy, odszkodowanie z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia umowy;
  • różne odprawy pieniężne.

Jak dalej wskazuje WSA,„[s]tanowisko, że zasiłek chorobowy nie jest wynagrodzeniem można wzmocnić orzecznictwem ukształtowanym na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2018.200). W wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1214/17 WSA w Gdańsku stwierdził, że zasiłek chorobowy nie mieści się w pojęciu wynagrodzenia otrzymanego z tytułu umowy o pracę, w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.f. Świadczenie to wypłacane jest pracownikowi z tytułu podlegania przez niego ubezpieczeniu społecznemu i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, lecz przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f.)”.

Jeżeli zatem na zajęciu komorniczym jest wskazane, że dotyczy ono wynagrodzenia za pracę, pracodawca nie powinien przekazywać komornikowi zasiłków takich jak zasiłek chorobowy, opiekuńczy, macierzyński czy np. świadczenia rehabilitacyjnego, które przyznawane jest pracownikowi po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. Nie mieszczą się one w pojęciu wynagrodzenia za pracę, które podobnie jak np. świadczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie mogą być potrącane bez odpowiedniego tytułu zajęcia komorniczego.

Zasiłek chorobowy, opiekuńczy i macierzyński nie jest wynagrodzeniem za pracę w rozumieniu Kodeksu pracy oraz ustawy o podatku dochodowym, a więc w przypadku zajęcia tylko wynagrodzenia za pracę nie mogą być przekazane komornikowi.

Co powinien zrobić pracodawca w sytuacji, gdy pracownik, który ma zajęcie komornicze, pobiera zasiłki? Pracodawca powinien o tym fakcie powiadomić komornika i czekać na pismo od niego. Dopiero, gdy komornik prześle pismo o zajęciu wierzytelności z zasiłku chorobowego, opiekuńczego lub macierzyńskiego, pracodawca będzie mógł dokonać potrącenia z nich. Przypomnijmy, że potrąceń z zasiłków dokonuje się na zupełnie innych zasadach niż te, które dotyczą wynagrodzenia za pracę. Na pewno pracodawca nie powinien potrącać należności objętych zajęciem komorniczym bez odpowiedniego tytułu, gdyż zgodnie z art. 282 § 1 pkt 1 kp dokonywanie bezpodstawnych potrąceń jest wykroczeniem przeciwko prawom pracowniczym zagrożonym karą grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

Pytanie: W naszej gminie znajduje się instytucja kultury, która nie tworzy zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, ale zgodnie z ustawą o ZFŚS jej pracownicy mogą mieć wypłacane świadczenie urlopowe. Czy świadczenie urlopowe dla pracownika tej jednostki, posiadającego zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane przez komornika, podlega egzekucji?

Schemat podziału wynagrodzenia przy egzekucji komorniczej

Jak prawidłowo zarządzać dodatkami i potrąceniami w wynagrodzeniach?

Podsumowanie kluczowych kwestii dotyczących zajęcia komorniczego świadczenia urlopowego.

tags: #zajecie #komornicze #wynagrodzenia #a #swiadczenie #urlopowe

Popularne posty: