Postępowanie egzekucyjne ma na celu przymusową realizację świadczenia określonego w tytule egzekucyjnym, którym najczęściej jest wyrok sądowy lub nakaz zapłaty. Zdarza się, że dłużnik, wobec którego wydano orzeczenie, nie zamierza lub nie może zrealizować swojego zobowiązania. W takich sytuacjach interweniuje państwo poprzez postępowanie egzekucyjne, zazwyczaj z pomocą komornika, aby wymusić na dłużniku wykonanie obowiązku z zachowaniem określonych zasad.
Aby móc prowadzić egzekucję przeciwko dłużnikowi, konieczne jest posiadanie tytułu egzekucyjnego, takiego jak prawomocny wyrok sądowy, nakaz zapłaty lub zatwierdzona przez sąd ugoda. Tytuł egzekucyjny stwierdza obowiązek spełnienia przez dłużnika określonego świadczenia. Aby można było na jego podstawie prowadzić egzekucję, niezbędne jest nadanie mu tzw. klauzuli wykonalności. Po uzyskaniu tytułu wykonawczego należy zwrócić się do komornika sądowego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Od 1 stycznia 2019 roku można korzystać z urzędowego formularza, jednak nie jest to obowiązkowe. Wybór komornika co do zasady należy do wierzyciela, choć istnieją pewne wyjątki.
Egzekucja z nieruchomości jest procesem długotrwałym i skomplikowanym ze względu na specyfikę tego składnika majątkowego. Sprawa staje się jeszcze bardziej złożona, gdy przedmiotem egzekucji jest udział w nieruchomości. Komornikowi zazwyczaj łatwiej jest sprzedać nieruchomość, do której dłużnik posiadał pełne prawo własności, niż udział w niej. Sytuacja potencjalnego nabywcy komplikuje się ze względu na konieczność uwzględnienia praw pozostałych współwłaścicieli.
Prawo własności nieruchomości może należeć do kilku osób jednocześnie, tworząc stan współwłasności. Charakteryzuje się on trzema cechami: jednością przedmiotu (nieruchomość), wielością podmiotów uprawnionych (współwłaściciele) i niepodzielnością wspólnego prawa (własności nieruchomości). Należy jednak odróżnić niepodzielność wspólnego prawa od zakresu, w jakim poszczególni współwłaściciele uczestniczą we wspólnym prawie. Pomijamy tutaj sytuację współwłasności łącznej, np. małżeńską wspólność majątkową czy współwłasność wspólników spółki cywilnej, gdzie zakres uczestnictwa nie jest określony ułamkiem.
Każdemu ze współwłaścicieli ułamkowych przysługuje uprawnienie do korzystania z nieruchomości w sposób, który można pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem przez pozostałych współwłaścicieli. Każdy współwłaściciel może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych. Współwłaściciele mogą również umówić się na podział nieruchomości do używania bez zmiany jej stanu prawnego (tzw. podział quoad usum).
Egzekucja świadczeń pieniężnych może być skierowana do prawa własności ułamkowej części nieruchomości. Ponieważ udział może być zbyty przez współwłaściciela bez zgody pozostałych, również egzekucja odbywa się bez ich zgody i udziału. Przepisy dotyczące egzekucji z ułamkowej części nieruchomości nie dotyczą natomiast egzekucji z nieruchomości objętej współwłasnością łączną.
Zasadne jest stanowisko, że przepisy o egzekucji z udziału w nieruchomości nie powinny być stosowane, gdy udziały współwłaścicieli nie zostały jeszcze ustalone, np. z powodu braku działu spadku. Co do zasady, egzekucja z udziału w nieruchomości należy do komornika działającego przy sądzie, w okręgu którego nieruchomość jest położona (art. 921 KPC). Na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji z udziału w nieruchomości, komornik wzywa dłużnika do zapłaty długu w ciągu dwóch tygodni pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania (art. 923 KPC).
Dłużnik nadal może rozporządzać swoim udziałem w nieruchomości. Rozporządzenie udziałem po jego zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie. Nabywca tego udziału może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. O zajęciu udziału nieruchomości komornik zawiadamia pozostałych współwłaścicieli, co ma szczególne znaczenie na późniejszym etapie egzekucji, zwłaszcza w przypadku nieruchomości rolnych.
Co do zarządu udziałem, co do zasady pozostaje on przy dłużniku. Pomimo zawiadomienia, współwłaściciele niebędący dłużnikami nie stają się uczestnikami postępowania egzekucyjnego. Kolejnym etapem postępowania jest opis i oszacowanie udziału nieruchomości, co następuje po bezskutecznym upływie 2 tygodni od dnia doręczenia wezwania dłużnikowi. Po tym terminie wierzyciel ma obowiązek złożyć wniosek o dokonanie opisu i oszacowania.
Opisu dokonuje komornik, a oszacowania biegły (art. 948 KPC). Udział w ramach współwłasności nieruchomości jest tzw. udziałem idealnym, wyrażonym ułamkowo w prawie własności całej nieruchomości, a nie jej części. Konieczny jest zatem opis i oszacowanie całej nieruchomości. Stosunek, w jakim pozostaje egzekwowana część ułamkowa nieruchomości do całej nieruchomości, jest równocześnie stosunkiem wartości egzekwowanej części ułamkowej do całej sumy oszacowania. Istnieje możliwość zaskarżenia oszacowania w terminie 2 tygodni od dnia jego ukończenia.
Ostatnim etapem jest licytacja, prowadzona ustnie i publicznie (art. 972 i 978 KPC). Najniższą sumą, za którą można nabyć nieruchomość, jest trzy czwarte sumy oszacowania (art. 965 KPC). Jeżeli na pierwszej licytacji nie uda się sprzedać udziału, na wniosek wierzyciela wyznacza się drugi termin licytacji (art. 970 KPC). Jeżeli po drugiej licytacji żaden z wierzycieli nie przejął nieruchomości na własność, postępowanie egzekucyjne umarza się, a nowa egzekucja z tej nieruchomości może być wszczęta dopiero po upływie 6 miesięcy od daty drugiej licytacji (art. 985 KPC). Udział nieruchomości zostaje sprzedany osobie, która zaproponowała najwyższą cenę.
Ustawodawca uregulował egzekucję udziału nieruchomości w sposób szczególny, uwzględniając specyfikę współwłasności. Nakazuje stosować do tej egzekucji odpowiednio przepisy o egzekucji z nieruchomości, z zachowaniem przepisów o egzekucji z udziału nieruchomości. Kodeks odrębnie reguluje niektóre kwestie związane z egzekucją z ułamkowej części nieruchomości, ponieważ egzekucja skierowana jest do szczególnego, ściśle określonego przedmiotu, a zatem przepisy dotyczące tego rodzaju egzekucji nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Pierwsza odrębność pojawia się już na etapie zajęcia nieruchomości. Odrębności pojawiają się również w zakresie działania zarządcy. Zarządcą może być dłużnik albo osoba wyznaczona przez sąd. W sytuacji, gdy przedmiotem zarządu jest ułamkowa część nieruchomości, wiąże się to z ograniczeniem uprawnień zarządcy tylko do działań, jakie może podejmować współwłaściciel.
Zgodnie z art. 1009 KPC, podczas egzekucji udziału nieruchomości, opisowi i oszacowaniu podlega cała nieruchomość, ponieważ udział w ramach współwłasności jest udziałem idealnym, nie obejmującym konkretnych części. Następną odrębność wskazuje art. 1012 KPC. Rozwinięciem tego artykułu jest art. 1013 KPC, stanowiący, że postanowienie o przysądzeniu własności ułamkowej części nieruchomości nie narusza obciążających ją hipotek wpisanych przed powstaniem współwłasności.

SN wyjaśnił w postanowieniu z 27.06.2002 r. (IV CKN 1167/00), że zwrot "przed powstaniem współwłasności" oznacza niewątpliwie powstanie współwłasności ułamkowej. Zgodnie z art. 210 k.c., każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż pięć lat, z możliwością jego przedłużenia. Dalej, w myśl art. 930 § 1 k.p.c. w zw. z art. 1004 k.p.c., rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy.
W myśl art. 1006 § 1 k.p.c., jeżeli przedmiotem egzekucji jest użytkowanie wieczyste, zajęcie obejmuje użytkowanie wieczyste terenu oraz znajdujący się na nim budynek stanowiący własność wieczystego użytkownika wraz z przynależnościami. Zniesienie wspólności praw w przypadku, gdy udział jednego ze współuprawnionych jest zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, wiąże się z konsekwencją bezskuteczności takiego zniesienia dla wierzycieli egzekwujących, zgodnie z art. 930 § 1 k.p.c. w zw. z art. 1004 k.p.c. W stosunku do dłużnika nieruchomość jest zajęta z chwilą doręczenia mu wezwania (art. 925 § 1 k.p.c. w zw. z art. 1004 k.p.c.). W stosunku do osób trzecich nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku komornika do zbioru dokumentów. Jednakże w stosunku do każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość.
Zgodnie z art. 65 u.k.w.h., hipoteka na części ułamkowej nieruchomości obciąża nieruchomość otrzymaną w wyniku zniesienia współwłasności przez współwłaściciela, którego udział był obciążony tą hipoteką. Zgodnie z art. 76 ust. 11 u.k.w.h., postanowienie umowy albo ugody sądowej znoszącej współwłasność, na mocy którego współwłaściciel nieruchomości, którego udział był obciążony hipoteką, nie otrzymuje spłaty lub dopłaty, jest nieważne.
Zgodnie z art. 1013 KPC, postanowienie o przysądzeniu własności ułamkowej części nieruchomości nie narusza obciążających ją hipotek wpisanych przed powstaniem współwłasności. W konsekwencji, z punktu widzenia nabywcy, korzystniejsze jest nabycie nieruchomości po zniesieniu wspólności praw. Zniesienie wspólności praw pomiędzy uprawnionymi ma też taki skutek, że zgodnie z art. 1012 k.p.c. nie dojdzie do "ograniczenia" skutków egzekucyjnych zbycia.
Egzekucja z nieruchomości, choć czasochłonna, często stanowi najefektywniejszy sposób zaspokojenia wierzytelności. Wierzyciele powinni wiedzieć, jak przeprowadzić egzekucję z nieruchomości wspólnej małżonków, zwłaszcza że często pokutuje błędne przekonanie, iż wystarczy, aby dłużnikiem był tylko jeden z małżonków.
Komornik wzywa dłużnika do zapłaty długu w ciągu 2 tygodni pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania. Zgodnie z Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku wspólnego małżonków, jeżeli zobowiązanie zostało zaciągnięte przez jednego z małżonków za zgodą drugiego. Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim stanowi podstawę do zajęcia nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego, bez konieczności uzyskiwania klauzuli wykonalności przeciwko współmałżonkowi. Niemniej jednak, dalsze czynności egzekucyjne dotyczące nieruchomości będą mogły mieć miejsce wyłącznie na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko obojgu małżonkom.
W sytuacji, gdy małżonek dłużnika sprzeciwi się zajęciu, komornik zawiadomi wierzyciela, który w terminie tygodniowym powinien wystąpić o nadanie przeciwko małżonkowi dłużnika klauzuli wykonalności, gdyż w przeciwnym razie dojdzie do umorzenia egzekucji z zajętej nieruchomości. Po upływie terminu określonego w wezwaniu do zapłaty, komornik na wniosek wierzyciela dokonuje opisu i oszacowania zajętej nieruchomości. Następnie, także na wniosek wierzyciela, wyznacza się termin pierwszej licytacji nieruchomości.
Dokonanie zajęcia nieruchomości wspólnej małżonków jest możliwe także na podstawie tytułu wykonawczego wydanego przeciwko jednemu z nich. Warto już na początku, np. podczas zawierania umowy, zadbać o uzyskanie zgody współmałżonka drugiej strony na dokonanie czynności prawnej.

Egzekucja komornicza z nieruchomości wspólnej jest możliwa, zarówno gdy nieruchomość stanowi współwłasność małżeńską, jak i gdy należy do kilku właścicieli. Wierzyciel, posiadający tytuł wykonawczy, może skierować egzekucję do nieruchomości stanowiącej własność dłużnika. Jeżeli nieruchomość wchodzi w skład majątku wspólnego, komornik, egzekwujący przeciwko jednemu z małżonków, może wszcząć egzekucję z tej nieruchomości.
Obecnie przepisy wyznaczają wąski katalog spraw, w których klauzula wykonalności może być nadana przeciwko współmałżonkowi. W praktyce dotyczy to sytuacji, gdy małżonek wyraził zgodę na zaciągnięcie zobowiązania, a wierzyciel jest w stanie udowodnić to przed sądem dokumentem urzędowym. Samo wszczęcie egzekucji z nieruchomości objętej ustawową wspólnością małżeńską nie daje wierzycielowi dużych możliwości w zakresie zaspokojenia. Wszczęcie egzekucji powoduje wzmiankę w księgach wieczystych o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, co może utrudnić dłużnikowi rozporządzenie nieruchomością lub jej obciążenie.
Wierzyciel jednego z małżonków co do zasady nie może żądać zaspokojenia z udziału, który przypadłby dłużnikowi w razie ustania wspólności. Istnieje jednak możliwość złożenia przez wierzyciela wniosku o ustanowienie przymusowej rozdzielności majątkowej (art. 52 § 1a kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Wierzyciel musi uprawdopodobnić, że zaspokojenie wierzytelności wymaga dokonania podziału majątku wspólnego małżonków. Jeżeli sąd ustanowi rozdzielność majątkową, majątek dłużnika wejdzie (w odpowiednim udziale) do majątku osobistego, z którego wierzyciel będzie mógł żądać zaspokojenia.

Wszczęcie egzekucji z nieruchomości: Wierzyciel składa do sądu wniosek o nadanie klauzuli wykonalności, a następnie na jej podstawie kieruje wniosek do komornika. Komornik podejmuje działania mające na celu ściągnięcie długu.
Komornik wzywa dłużnika do zapłaty: Dłużnik otrzymuje pismo z żądaniem uregulowania należności. Jeżeli zadłużenia nie da się pokryć z prostszych źródeł (np. z rachunku bankowego), komornik zajmuje kolejne składniki majątku, w tym może zająć nieruchomość.
Opis i oszacowanie wartości nieruchomości: Aby sprzedać udział w mieszkaniu, komornik dokonuje procedury "opisu i oszacowania". Biegły dokonuje wyceny nieruchomości, określając jej wartość na potrzeby licytacji. Niekiedy potrzebne jest szczegółowe oszacowanie całej nieruchomości, by ustalić, jaka część należy do dłużnika.
Wpis w księdze wieczystej: Po zajęciu udziału w księdze wieczystej pojawia się wpis o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, informujący osoby trzecie o ewentualnych roszczeniach.
Termin licytacji nieruchomości: Komornik wyznacza datę licytacji, na której możliwa jest sprzedaż współwłasności, i ogłasza ją w odpowiednich źródłach.
Licytacja komornicza: Podczas pierwszej licytacji cena wywoławcza wynosi zwykle 3/4 sumy oszacowania. Jeśli sprzedaż się nie powiedzie, organizowana jest kolejna licytacja z ceną wywoławczą do 2/3 wartości. Udział w nieruchomości może zostać sprzedany na licytacji za ułamek swojej rynkowej wartości z powodu niewielkiego zainteresowania kupujących.
Komornik może zająć jedynie ten udział w nieruchomości, który należy do dłużnika. Nie ma prawa objąć egzekucją udziału innych osób, jeśli nie są one zobowiązane do spłaty długu. Zajęcie mieszkania nie dotyczy współwłaścicieli wolnych od zobowiązań, jednak w praktyce sprzedaż części lokalu może znacząco utrudnić korzystanie z niego.
W niektórych przypadkach sprzedaż jest utrudniona, bo udział nie jest wyodrębniony fizycznie. Jeśli dojdzie do sprzedaży udziału w nieruchomości na licytacji, nabywca uzyskuje prawo do współposiadania lokalu. Dla pozostałych udziałowców oznacza to konieczność dzielenia mieszkania z obcym nabywcą. Dlatego wielu współwłaścicieli woli samodzielnie sprzedać nieruchomość (za zgodą wszystkich stron) i podzielić się pieniędzmi, niż dopuścić do licytacji udziału.
Aby uniknąć egzekucji z nieruchomości, warto działać szybko. Im wcześniej rozpoczniesz negocjacje z wierzycielem, tym większa szansa na polubowną spłatę długu. Można starać się o rozłożenie zobowiązania na raty lub o inną formę ugody. Lepiej spłacić dług zawczasu, niż doprowadzić do zajęcia komorniczego i późniejszej licytacji.
Komornik ma obowiązek szukać najmniej uciążliwego sposobu na egzekucję, ale jeśli dłużnik nie podejmuje współpracy, może przejść do sprzedaży bardziej wartościowych składników majątkowych. Dlatego zawsze warto rozważyć polubowne formy spłaty zadłużenia, zanim komornik zajmie lokal.
Sprzedaż mieszkania na licytacji: W sytuacji, gdy komornik wzywa dłużnika do zapłaty bezskutecznie, możliwa jest sprzedaż mieszkania na licytacji. Taka licytacja może obejmować zarówno udział w nieruchomości, jak i całe mieszkanie, jeżeli wszyscy współwłaściciele wyrażą zgodę na zającie całej nieruchomości. W praktyce wspólna zgoda bywa trudna do uzyskania, co często kończy się jedynie zbyciem udziału należącego do dłużnika.
Sprzedaż udziału w nieruchomości na licytacji: Jeśli współwłaściciele nie chcą lub nie mogą sprzedać całej nieruchomości, dochodzi do sprzedaży udziału w nieruchomości na licytacji. Nabywca kupuje udział i ma prawo do mieszkania w danym lokalu wspólnie z pozostałymi współwłaścicielami, co często jest niekomfortowe dla wszystkich stron.
W sytuacji trudnej sytuacji majątkowej i zadłużenia uniemożliwiającego szybkie działanie, profesjonalny skup nieruchomości może być dobrym rozwiązaniem. Oferuje on szybką sprzedaż nieruchomości, pomoc w sprawach formalnych oraz możliwość pokrycia długu bez czekania na długotrwały proces sprzedaży na otwartym rynku. Pozwala to sprzedać mieszkanie jeszcze przed licytacją komorniczą, uzyskując środki na spłatę zobowiązań i chroniąc się przed obecnością przypadkowego nabywcy w lokalu.

Współwłasność stanowi jedno z najbardziej złożonych zagadnień prawnych w postępowaniu egzekucyjnym, wymagające szczególnej staranności w zabezpieczeniu praw wszystkich współwłaścicieli. Egzekucja z udziału we współwłasności podlega szczególnemu reżimowi prawnemu, a podstawową zasadą jest możliwość skierowania egzekucji wyłącznie do udziału przysługującego dłużnikowi. Ochrona praw współwłaścicieli niebędących dłużnikami stanowi fundamentalną zasadę postępowania egzekucyjnego.
Prawo pierwokupu stanowi ważne uprawnienie współwłaścicieli. Zgodnie z art. 1044 k.p.c., każdy ze współwłaścicieli może skorzystać z prawa pierwokupu udziału sprzedawanego w postępowaniu egzekucyjnym. Podział środków uzyskanych ze sprzedaży rzeczy stanowiącej współwłasność następuje według ściśle określonych reguł wynikających z art. 1045 k.p.c.
Współwłasność w postępowaniu egzekucyjnym stanowi wyzwanie wymagające szczególnej uwagi wszystkich uczestników postępowania. Tylko zrozumienie złożoności tej problematyki i umiejętne wykorzystanie dostępnych instrumentów prawnych może prowadzić do rozwiązań minimalizujących straty wszystkich zainteresowanych stron.
tags: #akt #wspowlasnosci #a #komornik