W praktyce kredytowej i prawie ksiąg wieczystych kluczowe jest zrozumienie, kto jest dłużnikiem osobistym, a kto dłużnikiem rzeczowym. Potoczne pojęcie „nieruchomość zastawiona pod kredyt” bywa błędnie używane zamiast właściwej hipoteki; istota zabezpieczenia hipotecznego polega na możliwości dochodzenia zaspokojenia z obciążonej nieruchomości z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela. Właściciel obciążonej nieruchomości jest zatem dłużnikiem rzeczowym wobec wierzyciela hipotecznego, a jednocześnie może być dłużnikiem osobistym wobec innego wierzyciela, jeśli zaciągnął dług na siebie w ramach tej samej lub innej umowy.
Dłużnik osobisty to osoba zobowiązana do wykonania określonego świadczenia na podstawie tytułu prawnego (np. umowy, ustawy). Z kolei istota prawa wynikającego z hipoteki polega na tym, że wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyja stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela. Z art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wynika, że hipoteka chroni wierzyciela hipotecznego przed skutkami przedawnienia roszczeń osobistych; wierzyciel hipoteczny może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipotecznie nawet wtedy, gdy roszczenie osobiste kredytobiorcy wygasło.
Najczęściej dłużnikiem rzeczowym jest właściciel nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę na rzecz banku. Hipoteka zabezpiecza wierzytelność do oznaczonej sumy pieniężnej i oznacza, że wierzyciel hipoteczny ma prawo zaspokoić się z obciążonej nieruchomości, nawet jeśli własność przeszła na kogoś innego. Suma ta nie musi odpowiadać wartości całej nieruchomości; w praktyce może być niższa lub równa zadłużeniu.
W praktyce ta sama osoba może być jednocześnie dłużnikiem rzeczowym i osobistym. Wówczas odpowiada całym swoim majątkiem, ale przy zabezpieczeniu hipotecznym wierzyciele hipoteczni mają pierwszeństwo przed wierzycielami osobistymi. Ustanowienie hipoteki nie czyni jednak automatycznie właściciela dłużnikiem osobistym.
W starych opisach często mieszają się pojęcia dłużnika rzeczowego i poręczyciela. Poręczyciel odpowiada na podstawie umowy poręczenia, a jeśli ponadto podpisali umowę o przystąpieniu do długu, weksel czy oświadczenie o poddaniu się egzekucji, ich odpowiedzialność może być szersza. W praktyce, jeśli rodzice ustanowili hipotekę na swojej nieruchomości, mogą być dłużnikami rzeczowymi. Jeżeli dodatkowo podpisali poręczenie, ich odpowiedzialność może obejmować większy zakres, w zależności od treści umów i przepisów prawa.
Hipoteka zabezpiecza wierzyciela w sposób ściśle związany z konkretną nieruchomością i oznaczoną wierzytelnością; dłużnik rzeczowy odpowiada wyłącznie z tej nieruchomości do wysokości sumy wpisanej w księgę wieczystą. Jeżeli właściciel nieruchomości jest jedynie dłużnikiem rzeczowym, jego odpowiedzialność ogranicza się do obciążonej nieruchomości. Jednak jeśli obok hipoteki istnieje osobiste zabezpieczenie (np. poręczenie), bank może dochodzić zapłaty szerzej, także z pozostałych składników majątku dłużnika.
Wierzyciel hipoteczny musi mieć tytuł wykonawczy przeciwko dłużnikowi; może to być prawomocny wyrok, nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności lub akt notarialny z poddaniem egzekucji. Jednak w razie zbycia nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego nabywca może wejść na miejsce zbywcy, a wierzyciel musi uzyskać tytuł wykonawczy przeciwko aktualnemu właścicielowi nieruchomości. W praktyce oznacza to, że skuteczność egzekucji z nieruchomości zależy od istnienia tytułu wykonawczego przeciwko właścicielowi.
W kontekście kredytów hipotecznych często istotna jest waluta zabezpieczenia. Jeżeli kredyt był wyrażony w walucie obcej, ale spłata miała następować w PLN, SN w Kasacji z 2016 r. stwierdził, że hipoteczne zabezpieczenie może być wyrażone w walucie kredytu, a spłata w walucie polskiej. Dłużnik rzeczowy odpowiada co do zasady w granicach wartości obciążonej nieruchomości, a roszczenia uboczne (odsetki, koszty postępowania) mogą być objęte zabezpieczeniem, jeśli zostały wymienione w akcie ustanowienia hipoteki.
Pani Anna ustanowiła hipotekę na działce jako zabezpieczenie kredytu syna. Nie podpisała poręczenia ani nie była współkredytobiorcą. Syn przestał spłacać, bank wezwał do zapłaty, a w razie postępowania egzekucyjnego możliwe jest dochodzenie zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipotecznie. W takiej sytuacji odpowiedzialność Anny ogranicza się do wartości obciążonej nieruchomości, o ile nie podpisano dodatkowych zabezpieczeń.
Pan Marek podpisał także poręczenie; bank mógłby dochodzić zapłaty zarówno z nieruchomości obciążonej hipoteką, jak i z jego osobistego majątku, jeśli poręczenie obejmuje odpowiedzialność osobistą. W praktyce zakres odpowiedzialności zależy od treści umowy poręczenia oraz od przepisów prawa.

tags: #dluznik #osobisty #a #dluznik #hipoteczny