Komornik sądowy jest urzędnikiem państwowym wykonującym zawód zaufania publicznego, działającym na etapie postępowania egzekucyjnego. Komornik działa na podstawie tytułu wykonawczego, który jest niezbędny do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel, który uzyskał tytuł wykonawczy, kieruje go do komornika, który następnie podejmuje czynności mające na celu wyegzekwowanie należności. Bardzo często na samą myśl o komorniku dłużników ogarnia strach, ponieważ w obiegu krąży wiele legend związanych z ich działalnością. Prawdą jest, że wierzyciele i komornicy sądowi często działają na granicy prawa, a niekiedy nawet naruszają jego zapisy. Powyższe daje możliwości zainterweniowania i zwalczania nieuczciwych praktyk, co jest możliwe dzięki doświadczeniu i szerokiej wiedzy prawniczej. Działania te mogą być podejmowane na różnych etapach postępowania egzekucyjnego, w zależności od sytuacji prawnej dłużnika.
Dłużnik niejednokrotnie nie zdaje sobie sprawy z posiadanych praw, które komornik podczas prowadzenia egzekucji komorniczej jest zobowiązany respektować. Dłużnik może podejmować wszelkie działania przewidziane przez prawo lub przez nie nie zabronione, aby uchronić się przed zajęciami komorniczymi. Kluczowe jest posiadanie wiedzy o stanie swojej sprawy, którą komornik jest obowiązany przekazać dłużnikowi, oraz o zakresie możliwości działania na danym etapie. Dłużnik może skierować do komornika pisma z żądaniem przekazania informacji o wysokości i pochodzeniu zadłużenia, a także okazania tytułu wykonawczego. Ma również prawo do dostępu i przeglądania akt sądowych i egzekucyjnych dotyczących jego osoby. Jeśli wobec dłużnika dokonano zajęć komorniczych (np. rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, wynagrodzenia z umowy zlecenia lub umowy o dzieło), ma on prawo uzyskać informacje o tym, od kiedy jego środki są objęte egzekucją oraz jaka część zadłużenia została spłacona.
Największym problemem dostrzeganym podczas prowadzenia spraw z zakresu obrony dłużników jest powszechny brak świadomości, podejmowanie przez dłużników kroków w pośpiechu i strachu, co prowadzi do działania na ich niekorzyść. Spraw związanych z zadłużeniem nie należy bagatelizować; należy skupić się na skutecznym działaniu, aby w możliwie największym stopniu chronić interesy dłużnika. Indywidualne podejście do każdej sprawy gwarantuje sukces w osiągnięciu zamierzonego przez dłużnika celu. Zatem przed kontaktem z adwokatem specjalizującym się w oddłużaniu i ochronie praw dłużnika, należy zastanowić się nad własnymi priorytetami i celami.
Podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest zawsze tytuł wykonawczy. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, jest to tytuł egzekucyjny zaopatrzony przez sąd w klauzulę wykonalności. Dopiero taki dokument uprawnia wierzyciela do złożenia skutecznego wniosku o przeprowadzenie egzekucji komorniczej i wszczęcia pierwszych działań egzekucyjnych przez komornika. Firmy windykacyjne często informują dłużników, że albo zapłacą hipotetyczny dług, albo sprawę skierują do komornika. Tytuł wykonawczy z klauzulą wykonalności jest dokumentem, który pozwala na egzekucję.
Wiele osób dziwi się, że nic nie wiedziało o żadnym postępowaniu, w którym sąd nadawał klauzulę wykonalności na tytuł egzekucyjny (np. nakaz zapłaty). Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ klauzulę wykonalności nadaje sąd w zdecydowanej większości przypadków na posiedzeniu niejawnym, bez obecności stron i bez dodatkowego informowania o tym fakcie dłużnika. Czym więc jest tytuł egzekucyjny? Jest to orzeczenie sądu prawomocne (np. nakaz zapłaty) lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu (np. inne orzeczenia, ugody i akty, np. bankowy tytuł wykonawczy). Ilość możliwych tytułów wykonawczych jest bardzo duża. W większości przypadków są to nakazy zapłaty (w tym wydawane przez e-sąd) oraz wyroki (w tym wyroki zaoczne).

Egzekucja prowadzona z wynagrodzenia za pracę jest jak najbardziej możliwa, następując przez zajęcie komornicze wynagrodzenia, co wynika wprost z kodeksu postępowania cywilnego. Komornik zawiadamia dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. Dotyczy to w szczególności periodycznego wynagrodzenia za pracę, wynagrodzenia za prace zlecone, nagród i premii, a także zysku lub udziału w funduszu zakładowym oraz wszelkich innych funduszy związanych ze stosunkiem pracy.
Komornik wzywa pracodawcę, aby w granicach określonych (po uwzględnieniu kwoty wolnej od zajęcia) nie wypłacał dłużnikowi wynagrodzenia, lecz przekazywał zajęte wynagrodzenie bezpośrednio wierzycielowi egzekwującemu lub komornikowi. Pracodawca jest również zobowiązany do przedstawienia za okres trzech miesięcy poprzedzających zajęcie zestawienia wynagrodzenia dłużnika oraz podania, w jakiej kwocie i w jakich terminach zajęte wynagrodzenie będzie przekazywane. W razie istnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia, pracodawca musi złożyć oświadczenie o ich rodzaju.
Zestawienie jest niezwykle istotne, ponieważ jeśli dłużnik jest zatrudniony w ramach dwóch różnych stosunków pracy (np. umowa o pracę i umowa zlecenia), komornik może zająć całe wynagrodzenie przysługujące z tytułu umowy zlecenia. Zajęcie jest skuteczne od chwili doręczenia wezwania dłużnikowi o zajętej wierzytelności i obowiązuje, choćby po zajęciu nawiązano z dłużnikiem nowy stosunek pracy lub zlecenia, albo choćby zakład pracy przeszedł na inną osobę, jeżeli osoba ta o zajęciu wiedziała. W razie rozwiązania stosunku pracy z dłużnikiem, dotychczasowy pracodawca czyni wzmiankę o zajęciu należności w wydanym świadectwie pracy i przesyła zawiadomienie komornika oraz dokumenty dotyczące zajęcia nowemu pracodawcy, jeśli jest mu znany.

Kwota wolna od potrąceń to minimalne wynagrodzenie za pracę, przysługujące pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jest to kwota, która musi pozostać dłużnikowi po dokonaniu potrącenia, aby zapewnić mu możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb. W przypadku zajęć innych niż świadczenia alimentacyjne (np. tytuły bankowe), wolna od potrąceń jest kwota minimalnego wynagrodzenia.
Bankowy tytuł wykonawczy uprawnia do potrącenia pracownikowi maksymalnie połowy otrzymywanego wynagrodzenia. Tytuł wykonawczy na spłatę zadłużenia bankowego może być potrącany z wynagrodzenia pracownika pod warunkiem, że pracownikowi pozostanie po dokonaniu potrącenia tzw. kwota wolna od potrąceń. Wysokość gwarantowanej pracownikowi kwoty wolnej od potrąceń uniemożliwia dokonanie potrącenia z jego wynagrodzenia na podstawie tytułu bankowego. Sytuacja ulegnie zmianie, gdy pracownik otrzyma podwyżkę wynagrodzenia lub dodatkowe składniki do pensji.
W przypadku dłużników alimentacyjnych, komornik może zająć wyższą kwotę, gdyż tutaj pierwszeństwo mają potrzeby uprawnionego w zakresie świadczeń alimentacyjnych. Kwota, którą komornik musi pozostawić dłużnikowi w 2022 roku, wynosiła 3010 zł brutto (minimalne wynagrodzenie), a w przypadku dłużnika alimentacyjnego 1204 zł brutto (40% minimalnego wynagrodzenia). Jest to kwota wolna od zajęcia komorniczego.
W przypadku dłużników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu, zasady zajmowania wynagrodzenia są tożsame jak w przypadku osób zatrudnionych w pełnym wymiarze. W przypadku egzekucji komorniczej zajęciu podlega 50% pensji (lub 60%, gdy chodzi o dług alimentacyjny). Niemniej kwota, którą komornik musi pozostawić pracownikowi do dyspozycji, jest proporcjonalnie mniejsza: 3/4 etatu - 3/4 płacy minimalnej, 1/2 etatu - 1/2 płacy minimalnej itd.
Umowy cywilnoprawne, takie jak umowa zlecenie czy umowa o dzieło, stawiają dłużnika w najgorszej sytuacji pod względem możliwości zajęcia wynagrodzenia. Komornik ma prawo zabrać 100% wynagrodzenia pochodzącego z tego typu umów. Jeśli dłużnik chce temu zapobiec, musi spełnić następujące warunki: uzyskiwane wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia lub umowy o dzieło ma na celu zapewnienie utrzymania dłużnika lub jest jego jedynym źródłem dochodu, zarobki pochodzące z tego źródła mają charakter stały, wypłaty mają charakter powtarzalny, a dłużnik jest związany z pracodawcą od dłuższego czasu. Po spełnieniu tych kryteriów komornik jest zobowiązany do pozostawienia dłużnikowi kwoty na takich samych zasadach, jak w przypadku umowy o pracę.
Aby wyliczyć kwotę, którą komornik może faktycznie zająć z wynagrodzenia i jaką kwotę musi pozostawić dłużnikowi, należy przeanalizować szczegółowe zasady naliczania wynagrodzenia. Przed przelaniem należnej kwoty wynagrodzenia, pracodawca odlicza od niej obowiązkowe potrącenia, takie jak składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, zaliczka na podatek, a także ewentualne kary porządkowe.
Minimalna kwota, którą komornik musi pozostawić dłużnikowi po odliczeniu potrąceń, wynosi:
Na konto bankowe dłużnika mogą wpływać różne świadczenia. Katalog najpowszechniejszych świadczeń, które nie podlegają egzekucji komorniczej, obejmuje:
Każda sytuacja dłużnika jest inna, nie ma powtarzalnych schematów, dlatego sposób działania należy dostosować do istniejącego stanu faktycznego. Jeśli spłata zadłużenia z różnych przyczyn nie jest możliwa, należy w pierwszej kolejności sprawdzić, czy egzekucja komornicza prowadzona jest zgodnie z prawem. Warto przeanalizować sytuację prawną samej egzekucji, czy istnieje możliwość obalenia tytułu wykonawczego, a także podjąć rozmowy z pracodawcą. Kroki, które zostaną podjęte, nie zawsze muszą prowadzić do natychmiastowego rozwiązania problemu egzekucji komorniczej. Ważne jest jednak, by z problemem zmierzyć się otwarcie i w ten sposób uniknąć dodatkowych konsekwencji.

tags: #tytul #wykonawczy #najnizsza #kwota