Izba Poznańska Komornicza: Walne Zgromadzenie i Kluczowe Informacje
Przedmiot działania izb komorniczych określają przepisy ustawy z dnia 22 marca 2018 r. Izby komornicze odgrywają kluczową rolę w organizacji i nadzorze nad pracą komorników sądowych.
Walne Zgromadzenie Izby Komorniczej
Walne zgromadzenie izby komorniczej jest najwyższym organem stanowiącym tej instytucji. Podejmuje ono uchwały w sprawach, które nie są przypisane do kompetencji innych organów izby. Decyzje walnego zgromadzenia zapadają w formie uchwał.
Do ważności uchwał walnego zgromadzenia izby komorniczej wymagana jest obecność co najmniej połowy członków izby komorniczej. W przypadku głosowania nad uchwałami w sprawach, o których mowa w art. 208, stosuje się określone procedury głosowania.
Rada Izby Komorniczej
Przewodniczący rady izby komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej pracami i przewodniczy na posiedzeniach. Uchwały rady izby komorniczej zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy jej członków.
Historia Zastępstwa Procesowego w Polsce
Dzieje adwokatury, rozumianej szeroko jako zastępstwo procesowe, rozpoczęły się w starożytności. To w republikańskim Rzymie ogromną rolę odgrywali mówcy, których uważa się za poprzedników adwokatów. W Polsce początki zastępstwa procesowego sięgają pierwszych wieków państwowości i kształtowały się stopniowo od XIII do XIV wieku.
Prawdopodobnie już w XIII wieku wykształciła się znana w innych państwach europejskich instytucja prolokutora (prolocutor), czyli podpowiadacza. Wydaje się, że już w XIV wieku instytucja ta zanikła lub też zlała się z instytucją prokuratora (procurator), który działał zamiast strony i w jej imieniu.
Pierwsza polska regulacja zawierająca normy odnoszące się do zastępstwa procesowego to Statuty Kazimierza Wielkiego, pochodzące prawdopodobnie z lat pięćdziesiątych XIV wieku. Statuty te przewidywały możliwość ustanowienia pełnomocnika przez różne osoby, w tym przez wdowę i pannę.
W wiekach XIV-XV zastępstwo procesowe nie było realizowane przez zawodowych adwokatów. Zastępcy procesowi byli najczęściej osobami blisko związanymi z zastępowanymi. Proces kształtowania profesji adwokackiej w Polsce rozpoczął się na przełomie XV i XVI stulecia.
Rozwój Adwokatury na Ziemiach Polskich
W XVI wieku pojawiają się opłacani zastępcy procesowi, a w konstytucji sejmu krakowskiego z 1543 roku mowa jest wyraźnie o „płatnych prokuratorach” (procuratores mercenarii). Od tego określenia wykształcił się w następnych wiekach termin „mecenas”.
W 1578 roku król Stefan Batory przekazał najwyższe uprawnienia sądownicze utworzonemu Trybunałowi Koronnemu. Przy trybunałach powstała wyspecjalizowana grupa zastępców procesowych nazywanych już patronami, określanymi „palestrą trybunalską”.
Począwszy od XVIII wieku zaczęto stawiać patronom wymagania formalne, szczególnie tym występującym przed trybunałami.
Odc. 24 - Droga do zawodu adwokata, część 1
Obszerną regulację adwokatury przewidywał projekt Kodeksu Andrzeja Zamoyskiego z 1778 roku. Projekt ten opisywał drogę do zawodu adwokata, określając wymagania stawiane przed kandydatem.
Podczas obrad Sejmu Wielkiego (1788-1792) pojawił się postulat zorganizowania adwokatury na wzór samorządu. Projekt ten, opublikowany w 1791 roku, proponował wprowadzenie wymogu wykształcenia prawniczego, komisji egzaminacyjnej i postępowania dyscyplinarnego.
Adwokatura w Okresie Zaborów
Kolejne rozbiory Polski i upadek Rzeczypospolitej nie pozwoliły dokończyć reform, w tym stworzyć nowoczesnej adwokatury. Dalsze dzieje adwokatury polskiej biegły trzema torami, związanymi z państwami zaborczymi.
W Królestwie Polskim, do roku 1876, obowiązywały zasady organizacji adwokatury powiązane z ustrojem sądownictwa. Po 1876 roku wprowadzono rosyjską reformę sądownictwa, która ustanawiała adwokatów przysięgłych.
Na ziemiach polskich okupowanych przez cesarstwo austriackie, od lat sześćdziesiątych XIX wieku, intensywnie rozwijała się polskość w ramach autonomii Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1849 roku w Austrii weszła w życie pierwsza regulacja ustanawiająca samorząd adwokacki.
Na ziemiach włączonych po rozbiorach Polski do Prus, samorząd adwokacki powołany został w 1878 roku, jednak polscy adwokaci nie odgrywali w nim znaczącej roli.
Ujednolicenie Adwokatury po Odzyskaniu Niepodległości
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, dekret Naczelnika Państwa w przedmiocie statutu tymczasowego Palestry Państwa Polskiego wszedł w życie 1 stycznia 1919 roku. Powoływał on dwuszczeblowy samorząd adwokacki.
Ujednolicenie ustroju adwokatury polskiej nastąpiło w 1932 roku na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z 7 października 1932 roku Prawo o ustroju adwokatury.
tags: #izba #poznanska #komornik #walne #zgromadzenie