Kiedy wierzyciel idzie do komornika w polskim prawie?
Zobowiązanie, zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego, polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien to świadczenie spełnić. Wierzyciel może skorzystać z pomocy komornika, gdy dłużnik nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań pomimo upomnień. Komornik to funkcjonariusz publiczny działający przy sądzie rejonowym, którego głównym zadaniem jest egzekucja tytułów wykonawczych. Niezależnie od tego, przy jakim sądzie działa, może on prowadzić czynności komornicze na terenie całego kraju. Komornik sądowy nie może odmówić podjęcia się egzekucji, ponieważ ciąży na nim obowiązek realizacji orzeczeń sądów.
Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wierzyciel musi uzyskać tytuł egzekucyjny. W tym celu należy wstąpić na drogę sądową i złożyć pozew przeciwko dłużnikowi, opisując sporną sytuację i określając wysokość wierzytelności. Kolejnym krokiem jest nadanie tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności poprzez złożenie odpowiedniego wniosku do sądu. Po uzyskaniu tytułu egzekucyjnego z klauzulą wykonalności wierzyciel może złożyć wniosek egzekucyjny o wszczęcie postępowania komorniczego, wskazując dane stron, kwotę należności oraz ewentualne sposoby jej egzekwowania. Wniosek ten można złożyć do wybranego komornika sądowego lub drogą elektroniczną poprzez portal e-sądu.
Jak przebiega postępowanie komornicze?
Po złożeniu wniosku egzekucyjnego przez wierzyciela, komornik przesyła dłużnikowi zawiadomienie o wszczęciu egzekucji drogą listowną. W przypadku bezskutecznych prób dostarczenia pisma, komornik może doręczyć je osobiście. Następnie funkcjonariusz publiczny ustala majątek dłużnika, aby określić, z czego najlepiej przeprowadzić egzekucję. Na tym etapie obowiązkiem dłużnika jest przedstawienie komornikowi całego majątku, pod rygorem kary finansowej.
Sama egzekucja może być przeprowadzana na kilka sposobów:
- Egzekucja z rachunku bankowego: Komornik zajmuje środki na koncie dłużnika. Pracodawca przelewa wtedy określoną część pensji do komornika, pozostawiając dłużnikowi kwotę wolną od potrąceń. W przypadku umowy o pracę, komornik może zająć do 50% pensji, ale musi pozostawić na koncie wysokość minimalnego wynagrodzenia. W przypadku dłużników alimentacyjnych, komornik może zająć 60% wynagrodzenia miesięcznego. Osoby pracujące na umowę zlecenie są w gorszej sytuacji - komornik może zająć im 100% wynagrodzenia, chyba że dłużnik wykaże, że umowa zlecenie jest jedynym źródłem jego dochodu i ma charakter powtarzający się.
- Egzekucja z wynagrodzenia za pracę: Zajęcie obejmuje część pensji, z pozostawieniem kwoty wolnej od potrąceń.
- Egzekucja świadczeń emerytalnych i rentowych: Zajęta kwota nie może przekraczać 60% przy alimentach i 25% przy innych należnościach. Kwota wolna od potrąceń wynosi 75% minimalnej emerytury.
- Egzekucja z nieruchomości i ruchomości: Komornik zajmuje ruchomości i nieruchomości należące do dłużnika, szacuje ich wartość, a następnie sprzedaje je podczas licytacji. Uzyskana kwota jest przeznaczana na pokrycie długu i kosztów postępowania.
Komornik nie może zająć wszystkiego. Wyłączeniu z egzekucji podlegają m.in. przedmioty niezbędne do codziennego życia oraz przeznaczone do wykonywania pracy zarobkowej lub nauki. Ponadto komornik musi pozostawić dłużnikowi kwotę wolną od potrąceń, której wysokość zależy od kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym roku.
Koszty egzekucji komorniczej
Koszty postępowania egzekucyjnego ponosi dłużnik. Przedstawiają się one następująco:
- 10% wartości wyegzekwowanego świadczenia.
- 5%, jeżeli czynności egzekucyjne zostały umorzone na wniosek wierzyciela.
- 3%, jeżeli dłużnik ureguluje dług w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia.
Ponadto postępowanie komornicze wiąże się z dodatkowymi wydatkami, takimi jak opłata za doręczenie pisma przez komornika (40 zł), opłata za poszukiwanie majątku (100 zł) czy opłata za utrudnianie czynności komorniczych (1000 zł).
W niektórych sytuacjach kosztami może zostać obarczony wierzyciel, np. gdy złoży bezpodstawny wniosek lub gdy postępowanie zostanie umorzone z powodu jego bezczynności.
Kiedy wierzyciel powinien zgłosić sprawę komornikowi?
Do komornika zgłaszają się wierzyciele, którzy w żaden sposób nie są w stanie odzyskać swoich należności. Dotyczy to często spraw dotyczących niepłacenia świadczeń alimentacyjnych na dzieci. Jeżeli zatem żadne próby odzyskania należności nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, a dłużnik spóźnia się z terminowym uregulowaniem płatności, warto jak najszybciej zwrócić się o pomoc do komornika.
Jak działa KOMORNIK? Jak Rozłożyć DŁUG NA RATY u Komornika? Jak Dogadać się z Komornikiem?
Wybór komornika
Wierzyciel w niektórych przypadkach może wybrać dowolny organ egzekucyjny, najlepiej jednak, jeśli wybierze komornika z rewiru, czyli z miejsca, w którym znajduje się miejsce zamieszkania dłużnika. Sprawę może też poprowadzić komornik z innego rewiru, jednak wiąże się to z potencjalnie wyższymi kosztami.
Wierzyciel nie zawsze ma możliwość wyboru komornika. Nie wybierze go w sprawach o:
- Egzekucję z nieruchomości.
- Wydanie nieruchomości.
- Wprowadzenie w posiadanie nieruchomości.
- Opróżnienie pomieszczeń (w tym lokali mieszkalnych z osób lub rzeczy).
- W przypadkach, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.
Przed wyborem komornika warto zwrócić uwagę na jego skuteczność w poprzednim roku, sprawdzając ilość zarejestrowanych spraw, ich zakres oraz szybkość podejmowanych działań.
Egzekucja z nieruchomości
Egzekucja z nieruchomości należy do komornika działającego przy sądzie, w którego okręgu nieruchomość jest położona. Jeżeli postępowanie egzekucyjne toczy się przed komornikiem właściwym dla miejsca zamieszkania dłużnika i jest skuteczne np. z jego wynagrodzenia, a w międzyczasie okazuje się, że dłużnik posiada nieruchomość na terenie innego województwa, pojawia się zbieg egzekucji. Wierzyciel, celem wszczęcia egzekucji z nieruchomości, będzie zobowiązany do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o wydanie dalszego tytułu wykonawczego. Wierzyciel może przyłączyć się do postępowania egzekucyjnego z nieruchomości do momentu, kiedy owa nieruchomość stanowi własność dłużnika.
Jeżeli w księdze wieczystej znajdują się wpisy lub w zbiorze dokumentów dokumenty stanowiące przeszkodę do uwzględnienia wniosku, sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej zawiadomi o tym wierzyciela i komornika, wyznaczając termin do usunięcia przeszkody.
Zajęcie wierzytelności przez komornika
Zajęcie wierzytelności przez komornika to jeden ze sposobów egzekucji. Aby komornik mógł dokonać zajęcia wierzytelności dłużnika, należy złożyć wniosek o zajęcie wierzytelności.
Zasadą jest, że zajęcie następuje z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności. W sytuacji, gdy do zajęcia wierzytelności wymagany jest wpis do księgi wieczystej, to do zajęcia dochodzi z chwilą dokonania wpisu lub złożenia do zbioru dokumentów wniosku komornika. Czas oczekiwania na dokonanie wpisu w księdze wieczystej może być długi.
Komornik dokonuje zajęcia wierzytelności związanej z posiadaniem dokumentu poprzez jego odebranie, o czym powiadamia uczestników postępowania egzekucyjnego. W razie braku zapłaty przez zobowiązanego z weksla, komornik sprzeda weksel.
Zajęcie sum płatnych periodycznie, np. należności z tytułu czynszu najmu, rent, obejmuje także wypłaty przyszłe. Wierzytelność będąca nadpłatą podatku może zostać zajęta w postępowaniu egzekucyjnym. Komornik przesyła zajęcie wierzytelności do organu podatkowego, jednocześnie wzywając aby świadczenie z tego tytułu nie było przekazywane dłużnikowi, ale złożone komornikowi lub na rachunek depozytowy Ministra Finansów.
Sprzedaży zajętej wierzytelności dokonuje się w drodze licytacji. Cena wywołania wynosi trzy czwarte sumy, na którą składa się należność główna oraz odsetki naliczone do dnia licytacji. Za zgodą dłużnika zajęta wierzytelność może zostać sprzedana z wolnej ręki po cenie przez niego wskazanej, jeżeli sprzedaż nie narusza interesów wierzycieli. Dłużnik może też wskazać nabywcę oraz określić inne warunki sprzedaży. Zgoda dłużnika na sprzedaż z wolnej ręki nie jest potrzebna, gdy wierzytelność była wymagalna przed dniem zajęcia.
Kolejność zaspokajania wierzycieli
Postępowanie, których celem jest oddłużenie dłużnika, prowadzi się na ściśle określonych zasadach dotyczących kolejności spłat wierzycieli. Kolejność tę regulują akty normatywne, mające zastosowanie dla tego typu egzekucji, najczęściej Kodeks postępowania cywilnego, Prawo restrukturyzacyjne lub Prawo upadłościowe.
Ogólnie rzecz ujmując, wysokie pierwszeństwo zaspokojenia mają należności alimentacyjne, grzywny sądowe oraz koszty samego postępowania. Kolejność zaspokojenia wierzycieli przez komornika wynika z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i nie może być zmieniana.
W przypadku postępowania upadłościowego, podział funduszy masy upadłości następuje zgodnie z Prawem upadłościowym. Sumy uzyskane z likwidacji masy upadłości przeznacza się na zaspokojenie wierzycieli, z zachowaniem przepisów ustawy.
W postępowaniu restrukturyzacyjnym sposób zaspokojenia wierzycieli określa się w układzie, który ustala się pomiędzy dłużnikiem a wierzycielami. Układ ten nie może jednak regulować tych kwestii w sposób dowolny i powinien opierać się na obiektywnych kryteriach, z zakazem uprzywilejowywania wierzycieli.
tags: #kiedy #wierzyciel #idzie #do #komornika