Mandaty i windykacja w transporcie drogowym: kompleksowy przewodnik
W transporcie drogowym możemy zetknąć się zarówno z karami administracyjnymi, jak i mandatami. Sankcje dla przewoźników bywają dotkliwe, a ich górne granice w niektórych przypadkach osiągają setki tysięcy złotych. Działanie zgodnie z przepisami i znajomość aktualnego ustawodawstwa to dlatego absolutny fundament w każdym przedsiębiorstwie transportowym.
W praktyce polskiego prawa transportowego rozróżnia się dwie formy sankcji: mandaty karne i kary administracyjne (art. 139 ust. 1 Ustawy o transporcie drogowym). Mandaty nakładane są na kierowców zawodowych za wykroczenia drogowe (np. złamanie zakazu ruchu, przekroczenie prędkości) podczas kontroli drogowej. Z kolei kara administracyjna to decyzja organu (np. ITD) nakładana na przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą transportem w trybie postępowania administracyjnego. Przykładowo, za to samo naruszenie, takie jak jazda ciężarówką pomimo obowiązującego w danym dniu zakazu ruchu, oprócz mandatu dla samego kierowcy karę administracyjną może otrzymać też przewoźnik, a nawet osoba zarządzająca w firmie transportem drogowym. Decyzja administracyjna opiera się na ustawie o transporcie drogowym (art. 139 ust. 1 Ustawy o transporcie drogowym).
Mandat karny, w tym mandaty w transporcie międzynarodowym, nakładany w miejscu kontroli drogowej, to forma szybkiego karania wykroczeń drogowych. Orzeka go funkcjonariusz w uproszczonym trybie wykroczeniowym, na podstawie Kodeksu wykroczeń (zgodnie z art. 92 ust. 1 Kodeksu wykroczeń). W praktyce kierowca może zgodzić się z faktem dokonania naruszenia i przyjąć mandat (co oznacza, że od razę staje się on prawomocny i musi zostać opłacony) lub odmówić jego przyjęcia. W przypadku odmowy przyjęcia mandatu kierowca powinien mieć jednak świadomość, że sprawa zostaje wtedy skierowana do sądu. Natomiast kary administracyjne w transporcie są wymierzane decyzją administracyjną w pełnym postępowaniu administracyjnym (zastosowanie ma Kodeks postępowania administracyjnego).
Na gruncie prawa UE obowiązek stosowania sankcji dla przewoźników za naruszenie najważniejszych zasad wykonywania transportu drogowego wynika w szczególności z rozporządzenia nr 1071/2009, 1072/2009 czy 561/2006. Sankcje dla przewoźników powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przykładowo, art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 UE stanowi, że przewoźnik drogowy ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów UE.
W polskim systemie prawnym implementacja przepisów unijnych znalazła się w szczególności w ustawie o transporcie drogowym. Co istotne, w załącznikach do tejże ustawy znajdziemy szczegółowy wykaz możliwych naruszeń podlegających mandatom i karom wraz z ich wysokościami i wagą naruszenia. Do jednych z najdotkliwszych kar administracyjnych w transporcie należy wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy wykonywanie przewozu kabotażowego rzeczy na terytorium Polski bez wymaganego zezwolenia, które może kosztować przedsiębiorcę 12 000 zł.
Ważne: Każde z państw członkowskich UE ma swój własny taryfikator kar za naruszenia przepisów ruchu drogowego i zasad wykonywania transportu drogowego. Polscy przewoźnicy i kierowcy w przewozach międzynarodowych, którzy zostaną zatrzymani przez służby zagraniczne, będą dlatego podlegać stawkom obowiązującym w danym kraju, które mogą znacząco różnić się od tych, znanych im w Polsce. Przed tego rodzaju sytuacjami przewoźników zabezpiecza art. 92c ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, który mówi o zasadzie ne bis in idem.
A to oznacza, że przykładowo wobec polskiego przewoźnika ukaranego w Niemczech za brak licencji nie można już ponownie wszcząć postępowania administracyjnego za to samo naruszenie w Polsce, chyba że przewoźnik po powrocie do kraju zostałby zatrzymany ponownie do kontroli, tym razem przez służby polskie. Całkowite zabezpieczenie się przed karami administracyjnymi w transporcie jest zadaniem trudnym, jednak każdy przewoźnik powinien robić wszystko, by ograniczyć ryzyko ich nałożenia do minimum. Regularne szkolenia dla kierowców i kadr zarządzających, bieżące śledzenie wszystkich zmian w przepisach krajowych i zagranicznych, skrupulatne prowadzenie dokumentacji z zakresu czasu pracy - to tylko jedne z działań, które warto podjąć. Dlatego właśnie, to czego potrzebują dzisiaj firmy transportowe, to rzetelne wsparcie prawne świadczone przez ekspertów ds. prawa transportowego.
Główny Inspektorat Transportu Drogowego (GITD) ostrzega przed próbami wyłudzenia pieniędzy za rzekome mandaty z fotoradarów. Do kierowców wysyłana jest fałszywa korespondencja wraz z numerem konta do wpłat. Jak informuje GITD, w pierwszej korespondencji do kierowcy, który dopuścił się naruszenia na drodze nigdy nie wysyła się mandatu z numerem konta bankowego. Pierwsza przesyłka zawiera jedynie informację o zdarzeniu i nie jest ona mandatem. Mandat karny wysyłany jest dopiero wtedy, gdy kierowca wypełni odpowiednie formularze i wyrazi zgodę na przyjęcie mandatu. GITD podkreśla, że jedynie mandat karny jest podstawą do wpłacenia jakichkolwiek środków za wykroczenie drogowe. Mandat wysyłany jest w formie papierowej - listem poleconym. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy sprawca wyrazi zgodę na doręczenie go w formie elektronicznej (przez portal eBOK CANARD).
Poprawna nazwa organu wysyłającego korespondencję to: Główny Inspektorat Transportu Drogowego (a nie Główny Inspektorat RUCHU Drogowego). Poprawny adres siedziby CANARD to: ul. Przyczółkowa 109A, 02-968 Warszawa. Wszelka korespondencja zawierająca inne dane powinna wzbudzić naszą czujność. W razie wątpliwości co do autentyczności mandatu, warto skontaktować się z infolinią GITD, pod numerem (22) 220 45 00 (dostępna jest od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00 - 15:00).
Administrator danych osobowych w sprawach o wykroczenia ujawnione przy pomocy urządzeń rejestrujących jest Główny Inspektorat Transportu Drogowego z siedzibą przy Al. Jerozolimskie 94, 00-807 w Warszawie. Dane przetwarzane są na zasadach określonych w art. 6 ust. 1 lit. b i c RODO.
Informujemy, że istnieje możliwość korzystania z elektronicznego biura obsługi klienta zarówno dla osób fizycznych jak i prawnych. Za pośrednictwem platformy eBOK istnieje możliwość złożenia oświadczenia w sprawie, poprzez wypełnienie formularza elektronicznego. Proces rejestracji wymaga posiadania profilu zaufanego na platformie ePUAP lub elektronicznego podpisu kwalifikowanego. W przypadku osób fizycznych rekomendujemy założenie profilu zaufanego, który jest całkowicie bezpłatny i przyjazny użytkownikowi.
Uprzejmie informujemy, iż załączona do raportu dokumentacja stanowi komplet informacji o naruszeniu przepisów ruchu drogowego, jakimi dysponuje Główny Inspektorat Transportu Drogowego. Brak możliwości rozpoznania kierującego pojazdem nie zwalnia właściciela/posiadacza pojazdu z obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Niewskazanie takiej osoby stanowi wykroczenie, zagrożone karą grzywny.
Zdjęcia do wglądu udostępniane są także w formie cyfrowej w siedzibie CANARD przy ul. Przyczółkowej 109a w Warszawie lub w delegaturach terenowych GITD. Potwierdzeniem zarejestrowania wykroczenia przez urządzenie rejestrujące jest przesłany do właściciela bądź posiadacza pojazdu raport wraz z oświadczeniem.
Informujemy, że w przypadku sprzedaży pojazdu konieczne jest przysłanie do GITD dokumentacji potwierdzającej zbycie pojazdu. Takim potwierdzeniem jest między innymi kopia umowy kupna - sprzedaży, kopia faktury VAT, bądź aktu darowizny. Dokumenty należy przesłać na adres Główny Inspektorat Transportu Drogowego skr. poczt. 146, 05-090 Raszyn w możliwie jak najkrótszym terminie. Ponadto informujemy, że każdorazowo po zarejestrowaniu wykroczenia, dane właściciela pojazdu ustalane są na podstawie Centralnej Ewidencji Pojazdów. GITD nie ma wpływu na dane zawarte w ewidencji i nie może ich zmieniać. Na właścicielu pojazdu ciąży obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni.
Przepis art. 78 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym na właściciela lub posiadacza pojazdu nakłada obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Pod pojęciem „komu” należy rozumieć wskazanie konkretnej osoby wraz z jej adresem. Niewskazanie takiej osoby stanowi wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń zagrożone karą grzywny. Naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust 4 PRD może polegać na złożeniu oświadczenia o odmowie wskazania osoby, której został powierzony pojazd albo też na nieudzieleniu odpowiedzi na zadane pytanie.
Zgodnie z art. 78 ust. 5 PRD w przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest: 1) osoba prawna, 2) jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, 3) jednostka samorządu terytorialnego, 4) spółka kapitałowa w organizacji, 5) podmiot w stanie likwidacji, 6) przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną, 7) zagraniczna jednostka organizacyjna- do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby - osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa w ust. 4.
Mandat karny jest wystawiany po otrzymaniu prawidłowo wypełnionego oświadczenia, w którym sprawca wyraził zgodę na jego przyjęcie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, mandat karny może zostać wysłany w wersji papierowej listem poleconym, jak i elektronicznie, po wcześniejszym potwierdzeniu przez Interesanta zgody na doręczenie w formie elektronicznej za pośrednictwem aktywnego konta w eBOK CANARD. Na druku mandatu wskazany będzie indywidualny numer rachunku bankowego, na który należy dokonać wpłaty.
W przypadku, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna, mandat karny za niewskazanie kierującego może być nałożony między innymi na właściciela firmy lub innego pracownika zobowiązanego do wskazania kierującego pojazdem, którym popełniono naruszenie.
Na podstawie art. 98 § 3 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, mandat karny kredytowany powinien być uiszczony w terminie 7 dni od daty odebrania mandatu. Informujemy, że w przypadku nieuiszczenia należnej kwoty, jej ściągnięcie nastąpi w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Płatności za mandat karny kredytowany należy dokonywać w banku, na poczcie lub z wykorzystaniem bankowości elektronicznej. Każdorazowo w tytule przelewu należy podać serię i numer mandatu, numer PESEL, imię i nazwisko oraz adres ukaranego zgodny z podanym na odcinku mandatowym.
Umorzenie w całości bądź w części, odroczenie terminu spłaty lub rozłożenie na raty należności z tytułu mandatu może nastąpić wyłącznie na pisemny wniosek ukaranego. Wniosek ten może zostać złożony dopiero po przyjęciu mandatu czyli po pokwitowaniu odbioru przesyłki pocztowej zawierającej mandat. Zatem w pierwszej kolejności należy wypełnić i odesłać przesłane formularze, a dopiero po otrzymaniu druku mandatu, należy złożyć wniosek o rozłożenie na raty bądź zmniejszenie kwoty. Umotywowany wniosek należy przesłać do Wydziału Rozliczeń i Windykacji Biura Finansowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na adres Aleje Jerozolimskie 94 00-807 Warszawa, powołując się na nr i serię mandatu. Wraz z wnioskiem należy wnieść opłatę skarbową za dokonanie czynności urzędowej w wysokości dziesięciu złotych oraz załączyć dokumenty potwierdzające informacje zawarte we wniosku.
Wysokość grzywien nakładanych w drodze mandatu karnego za wybrane rodzaje wykroczeń przez uprawnione organy określa Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie wysokości grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych za wybrane rodzaje wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 2484). Sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego określa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1897). Nie ma możliwości zmiany liczby punktów karnych przez organ prowadzący postępowanie. Punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia wydanego w sprawie o naruszenie.
Jeżeli Państwa sprawa została skierowana na drogę sądową, w celu uzyskania dalszych informacji prosimy o kontakt z właściwym sądem, z którego stosowne zawiadomienie zostało doręczone na Państwa adres.
Podstawą funkcjonowania Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym w tym prowadzenia czynności wyjaśniających jest Ustawa o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późń. zm.), Ustawa - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm.), Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1124) oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie wykroczeń, za które inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz pracownicy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2574).
Wpis przedstawia przebieg postępowania dotyczącego nałożenia kary za naruszenia stwierdzone przez ITD w trakcie kontroli na drodze. Z uwagi na obszerność zagadnienia, w tym miejscu wyróżniliśmy jedynie etapy postępowania, szczegóły pozostawiając przedmiotem odrębnych wpisów. Jednocześnie zaznaczamy, że w niektórych przypadkach przebieg postępowania może się różnić. Tym od czego zaczyna się sprawa jest kontrola na drodze. Z przeprowadzonej kontroli drogowej kontrolujący sporządzają protokół kontroli. W przypadku stwierdzenia naruszenia kontrolujący mogą również przesłuchać kierującego pojazdem. Z takiej czynności sporządzają odrębny dokument - protokół przesłuchania. Sporządzone protokoły powinny zostać podpisane przez kierowcę. Do protokołu kontroli kierowca może wnieść zastrzeżenia (art 74 ust 4 ustawy o transporcie drogowym). Kwestia znaczenia protokołu dla ewentualnego postępowania o nałożenie kary oraz zastrzeżeń do protokołu stanowi przedmiot odrębnego wpisu.
W przypadku stwierdzenia naruszeń, kontrolujący wskazuje je w protokole kontroli (w rubryce: naruszony przepis i opis naruszenia). W przypadku zagranicznych przewoźników, gdy kontrolujący stwierdzą nieprawidłowości, już na tym etapie pobiorą kaucję w wysokości odpowiadającej przyszłej karze pieniężnej. Wpłacenie kaucji stanowi warunek zwolnienia pojazdu do dalszej jazdy. Kaucję pobiera się w formie gotówkowej lub bezgotówkowej w formie przelewu na rachunek bankowy. Pobranie kaucji nie przesądza sprawy. Podstawę prawną pobrania kaucji stanowi art. 94 ustawy o transporcie drogowym. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w odrębnym wpisie. W tym miejscu należy jedynie zaznaczyć, że w przypadku gdy przewoźnik nie zgadza się z ustaleniami kontrolujących, jeszcze przed wpłaceniem kaucji powinien przedstawić swoje argumenty.
W przypadku stwierdzenia naruszeń w protokole kontroli Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczyna postępowania, o czym zawiadamia przedsiębiorcę. Zawiadomienie wysyłane jest do strony, na ogół w ciągu kilku - kilkunastu dni, od dnia przeprowadzenia kontroli. Po wszczęciu postępowania, strona ma czas na złożenie wyjaśnień oraz zawnioskowanie dowodów. Strona ma czas na to do końca postępowania (wydania decyzji ostatecznej). Jednak to w tym czasie, po wszczęciu postępowania, ale przed wydaniem decyzji, dobrze byłoby żeby złożyła wyjaśnienia. Na ogół WITD wysyłając zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyznacza stronie termin na złożenie wyjaśnień oraz zgłoszenie dowodów. Jest to na ogół 7 dni. Wyjaśnienia składa się pisemnie.
Po upływie terminu na złożenie wyjaśnień, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD), jako organ pierwszej instancji, wydaje decyzję. W przypadku uwzględnienia złożonych przez przedsiębiorcę wyjaśnień, WITD umarza postępowania. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub ich nieuwzględnienia, WITD wydaje decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja wydawana jest na formularzu. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego doręcza decyzję stronie. Decyzja powinna zawierać również pouczenie o przysługującym prawie wniesienia odwołania.
Przedsiębiorca na którego nałożono karę ma prawo wnieść odwołanie. Odwołanie wnosi się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję. Zatem odwołanie jest wysyłane na adres tego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję. WITD po otrzymaniu odwołania, wraz z aktami i odpowiedzią na odwołanie przesyła je do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji WITD. W odwołaniu należy wskazać zaskarżoną decyzję, to jest organ który ją wydał, numer decyzji oraz jej datę. Należy wskazać zarzuty oraz ich uzasadnienia, a także wniosek o jej zmianę lub jej uchylenie.
Po wniesieniu przez stronę odwołania, WITD przesyła odwołanie wraz z aktami postępowania i odpowiedzią na odwołanie do WITD. W toku postępowania odwoławczego strona może składać wyjaśnienia, powoływać dowody. Organ odwoławczy, nie tylko rozpoznaje zarzuty strony podniesione w odwołaniu, ale niejako po raz drugi rozpatruje całą sprawę. GITD po rozpoznaniu odwołania wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję WITD albo ją uchyla i orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie.
Wniesienie odwołania od decyzji WITD nie może skutkować nałożeniem wyższej kary przez GITD. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Jeżeli organ odwoławczy nie uwzględni odwołania, stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja GITD o nałożeniu kary pieniężnej jest ostateczna, ale nie jest wykonalna. W przypadku złożenia skargi GITD z urzędu wydaje postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, że zaskarżenie decyzji powoduje, że przedsiębiorca nie musi płacić kary do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nie dotyczy to jednak wszystkich kar nakładanych przez ITD.
Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) utrzymującą w mocy decyzję WITD, o nałożeniu kary pieniężnej lub obniżającą karę pieniężną, przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji GITD. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Generalnego Inspektora Transportu Drogowego. Oznacza to, że skargę należy wysłać do Generalnego Inspektora Transportu Drogowego. A ten po jej otrzymaniu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę prześle ją do właściwego sądu. Niedochowanie terminu (30 dni), pozbawia możliwości zaskarżenia decyzji GITD. Należy zwrócić uwagę, że termin na wniesienie skargi to 30 dni, a nie miesiąc. W skardze należy wskazać zaskarżoną decyzję. To jest organ który ją wydał, numer decyzji, jej datę, wysokość przedmiotu zaskarżenia (kary). Należy również wskazać zarzuty oraz ich uzasadnienia, a także wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarga podlega opłacie sądowej, której wysokość zależy od wysokości nałożonej kary. W przypadku kary w wysokości do 10.000 zł, wpis sądowy wynosi 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł (np. w przypadku kary w wysokości 5.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 200 zł, w przypadku kary w wysokości 6.500 zł, wpis sądowy będzie wynosił 260 zł). W przypadku kary w wysokości ponad 10.000 zł do 50.000 zł, wpis sądowy wynosi 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 400 zł (np. w przypadku kary w wysokości 15.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 450 zł).
W toku postępowania sądowoadministracyjnego strona, co do zasady, nie może powoływać nowych dowodów, z wyjątkiem dowodu z dokumentów. Pod warunkiem jednak że przeprowadzenie tego dowodu nie było możliwe przed organami. Przeprowadzanie dowodu z dokumentów przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jest absolutnym wyjątkiem. Dlatego wszelkie dowody należy przedstawiać na etapie postępowania przed organami. Sąd Administracyjny kontroluje poprawność decyzji wydanej przez organy a postępowanie przed nim jest sformalizowane. Przed sądem administracyjnym nie są przesłuchiwani świadkowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi wydaje wyrok, którym oddala skargę albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części. Sąd administracyjny może również stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględni skargi i ją oddali, wówczas uzasadnienie wyroku sporządzone zostanie tylko i wyłącznie na wniosek strony. Wniosek należy złożyć na piśmie w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku.
Od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przypadku, gdy WSA oddalił skargę (wyrok niekorzystny), skarga kasacyjna przysługuje przedsiębiorcy. W przypadku gdy WSA uchylił decyzję GITD, stwierdził jej nieważność lub stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa, skarga kasacyjna przysługuje Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego (GITD). Skargę kasacyjną wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał wyrok. W sprawie obowiązuje tak zwany przymus adwokacko-radcowski. Oznacza to, że skarga kasacyjna musi zostać sporządzona i wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego. Skargę kasacyjną należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem.
Skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej, której wysokość zależy od wysokości nałożonej kary. Wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. W przypadku kary w wysokości do 10.000 zł, wpis sądowy wynosi 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł. Np. w przypadku kary w wysokości 5.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 100 zł. W przypadku kary w wysokości 6.500 zł, wpis sądowy będzie wynosił 130 zł. W przypadku kary w wysokości ponad 10.000 zł do 50.000 zł, wpis sądowy wynosi 1,5 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł.
Po wniesieniu przez stronę lub organ skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny przesyła skargę kasacyjną wraz z aktami postępowania do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strona nie może powoływać nowych dowodów. Postępowanie jest sformalizowane. Stronie, która nie zaskarżyła wyroku przysługuje prawo wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wydaje wyrok, którym oddala skargę kasacyjną albo uchyla zaskarżony wyrok WSA w całości albo w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA. Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną gdy nie uzna argumentów strony która ją złożyła. W przypadku, gdy wyrok WSA zaskarżył przedsiębiorca, oddalenie skargi przez NSA kończy postępowanie. A kara nałożona przez ITD staje się wykonalna. Od nałożonej kary pieniężnej organ nie nalicza odsetek.
Gdy korzystny dla przedsiębiorcy wyrok WSA zaskarżył GITD, oddalenie skargi przez NSA powoduje, że sprawa wraca do ITD. W takiej sytuacji ITD jest zobowiązana wydać decyzje zgodną z wytycznymi sądu. Jeżeli WSA umorzył postępowanie administracyjne, a skargę złożył GITD, oddalenie skargi GITD powoduje, że sprawa jest ostatecznie zakończona na korzyść przedsiębiorcy. W przypadku, gdy NSA uchyli wyrok WSA, sprawa wraca do ponownego rozpoznania przez WSA. WSA w takiej sytuacji może ponownie - uchylić decyzję GITD lub oddalić skargę na decyzję GITD. W takiej sytuacji, stronom znów przysługuje skarga kasacyjna do NSA.
Jednostka podlegająca Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego otrzymała zgłoszenia dotyczące różnych form wyłudzenia danych osobowych i pieniędzy od kierowców. Część fałszywych wezwań do zapłaty trafia do kierowców w formie SMS-ów. W jednym z nich CANARD pojawia się nawet jako nadawca. W treści widnieje link z nieprawidłowym adresem "govcanard" oraz informacja, że w ciągu 24 godzin należy zapłacić mandat w wysokości 50 zł. Płatności można dokonać wyłącznie przez przelew internetowy, co nie jest prawdą. Kolejnym sposobem jest wysyłanie fałszywej korespondencji pocztowej. Widnieje w niej rzekome zdjęcie zrobione przez fotoradar, informacja o miejscu przekroczenia prędkości oraz nakaz dokonania przelewu na wskazane konto w ciągu 7 dni. Warto pamiętać, że pierwsza przesyłka, jaką otrzymuje właściciel lub posiadacz pojazdu, nie jest jeszcze mandatem karnym. CANARD, po ujawnieniu naruszenia, wysyła odpowiednie formularze do wypełnienia, które mają na celu ustalenie stanu faktycznego. Każdy mandat karny kredytowany wystawiany przez CANARD posiada indywidualny numer rachunku bankowego, na który należy dokonać wpłaty.
Każdy, kto stał się ofiarą ataku lub doszło do kradzieży danych (np. bankowości elektronicznej) bądź środków finansowych, powinien poinformować o tym swój bank, zgłosić sprawę na policję oraz do CERT.PL.
Oświadczenie woli kierowane do właściciela pojazdu nie jest mandatem i na jego podstawie nie uiszcza się opłaty z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. W przypadku otrzymania z urzędu skarbowego pisma zawiadamiającego o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w związku z nieuiszczeniem grzywny płatności należy dokonywać na wskazane w piśmie konto bankowe, tj. konto bankowe urzędu skarbowego i w podanej w piśmie wysokości.
MANDAT DROGOWY - PRZYJMOWAĆ CZY NIE? - Prawo w 3 minuty
tags: #mandat #itd #windykacja #vex