Wierzyciel, zgodnie z łacińską terminologią prawniczą (łac. creditor), to osoba, która ma prawo żądać spełnienia określonego świadczenia od innej osoby, zwanej dłużnikiem, z którą łączy ją stosunek zobowiązaniowy. Kodeks cywilny nie zawiera bezpośredniej, ustawowej definicji pojęcia "wierzyciel". Zamiast tego, precyzuje konstrukcję zobowiązania, czyli stosunku prawnego łączącego wierzyciela i dłużnika. Zobowiązanie jest definiowane jako sytuacja, w której wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik jest zobowiązany to świadczenie spełnić.
Przedmiotem zobowiązania jest świadczenie, które może polegać na działaniu lub zaniechaniu działania. Uprawnienia wierzyciela są chronione przez sankcję przymusu państwowego, co oznacza, że w przypadku niewywiązania się dłużnika z zobowiązania, wierzyciel może dochodzić swoich praw na drodze sądowej.
Wierzycielem może być zarówno osoba fizyczna, jak i osoba prawna, a także organ administracji publicznej. Podstawą jego uprawnienia do otrzymania świadczenia (pieniężnego lub rzeczowego) jest ustawa lub inny dokument prawny.

Prawo cywilne przewiduje możliwość zmiany wierzyciela w ramach istniejącego stosunku zobowiązaniowego. Zmiana taka może nastąpić z mocy ustawy, na mocy zastrzeżenia umownego lub wynikać z właściwości samego zobowiązania. Przeniesienie wierzytelności na inną osobę może obejmować także prawa akcesoryjne, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Jedną z najczęstszych form zmiany wierzyciela jest przelew wierzytelności. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności zasadniczo przenosi ją na nabywcę. Istnieją jednak wyjątki, gdy przepis szczególny stanowi inaczej lub strony postanowiły inaczej.
Jeśli wierzytelność jest stwierdzona pismem, jej przelew powinien być również stwierdzony pismem. Nabywca wierzytelności ponosi odpowiedzialność za to, że wierzytelność mu przysługuje, chyba że przyjął ją na siebie w innej formie.
Szczególnie istotna jest ochrona dłużnika w procesie przelewu. Dłużnik musi być powiadomiony o cesji, aby wiedział, komu ma spełnić świadczenie. Dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, świadczenie spełnione do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek prawny względem nabywcy. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy dłużnik w chwili spełnienia świadczenia wiedział o przelewie.
Ochrona dłużnika kończy się z chwilą, gdy został on zawiadomiony o przelewie przez zbywcę lub dowiedział się o cesji z innego źródła. W przypadku sporu, konieczne może być wykazanie, że dłużnik został prawidłowo poinformowany o zmianie wierzyciela.

Wierzytelności zbywalne mogą być przenoszone poprzez indos (szczególnie w przypadku dokumentów na okaziciela) lub przez przeniesienie własności dokumentu. W tym drugim przypadku, dla skuteczności przeniesienia, niezbędne jest wydanie dokumentu.
Kodeks cywilny reguluje również sytuacje, w których dochodzi do zmiany dłużnika, co może nastąpić poprzez przejęcie długu. Przejęcie długu jest umową między wierzycielem a osobą trzecią, w której osoba trzecia przejmuje dług dłużnika, a dłużnik zostaje z długu zwolniony.
Alternatywnie, przejęcie długu może nastąpić przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela. Wierzyciel może jednak odmówić zgody na przejęcie długu. Termin wyznaczony przez wierzyciela na wyrażenie zgody, który nie zostanie dotrzymany, jest jednoznaczny z odmówieniem zgody.
Jeśli umowa o przejęcie długu została zawarta bez zgody wierzyciela, wywołuje ona skutek prawny tylko wtedy, gdy wierzyciel ją potwierdzi. Dłużnik, który przejął dług, nie może podnosić przeciwko wierzycielowi zarzutów, które przysługiwały mu wobec zbywcy, chyba że zarzuty te wynikały z treści dowodu przyznania długu.
W przypadku przejęcia długu, nowy dłużnik ponosi odpowiedzialność za jego wykonanie. Jeśli wierzytelność jest zabezpieczona, zabezpieczenie utrzymuje się, chyba że strony postanowią inaczej.
Wierzyciel ma prawo żądać od dłużnika spełnienia świadczenia. Świadczenie powinno być spełnione w sposób określony w zobowiązaniu, chyba że strony postanowią inaczej.
Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika, jeżeli wynika to z treści czynności prawnej, ustawy lub właściwości świadczenia. W innych przypadkach, świadczenie może być spełnione przez osobę trzecią. W przypadku wierzytelności pieniężnych, wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej, nawet jeśli działała ona bez wiedzy dłużnika.
Dopóki wierzytelność nie jest wymagalna, dłużnik może ją zaspokoić w dowolnej części. Po otrzymaniu wezwania do wykonania, dłużnik powinien spełnić świadczenie niezwłocznie.
Wierzyciel ma prawo do otrzymania od dłużnika pokwitowania spełnienia świadczenia, chyba że jest to niemożliwe lub napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Pokwitowanie powinno być sporządzone na piśmie.
Jeżeli dłużnik nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, wierzyciel ma prawo wystąpić na drogę sądową w celu dochodzenia swoich roszczeń.

| Rodzaj wierzyciela | Charakterystyka |
|---|---|
| Wierzyciel osobisty | Uprawniony do zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika. |
| Wierzyciel hipoteczny | Posiada zabezpieczenie w postaci hipoteki na nieruchomości dłużnika. |
| Wierzyciel rzeczowy | Posiada zabezpieczenie na określonym przedmiocie (niekoniecznie nieruchomości). |
| Wierzyciel uprzywilejowany | Posiada pierwszeństwo w zaspokojeniu przed innymi wierzycielami na mocy przepisów prawa. |
tags: #wierzyciel #kodeks #cywilny