Postępowanie egzekucyjne dotyczące nieruchomości może zakończyć się jej przejęciem na własność przez wierzyciela, zwłaszcza gdy licytacje nie przyniosą rezultatu. Kluczowe w tym procesie są przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), które regulują zasady i warunki takiego przejęcia.
Zgodnie z art. 984 § 1 k.p.c., jeżeli na drugiej licytacji nikt nie przystąpi do przetargu, przejęcie nieruchomości na własność może nastąpić w cenie nie niższej od 2/3 części sumy oszacowania. Prawo do przejęcia przysługuje wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi.
Wniosek o przejęcie nieruchomości powinien zostać złożony sądowi w ciągu tygodnia po licytacji. Wierzyciel składający wniosek jest zobowiązany do złożenia rękojmi, chyba że ustawa zwalnia go z tego obowiązku (§ 2).

Przepisy k.p.c. przewidują sytuacje, w których wierzyciel jest zwolniony z obowiązku złożenia rękojmi. Zgodnie z art. 964 § 1 k.p.c., nie składa rękojmi osoba, której przysługuje ujawnione w opisie i oszacowaniu prawo, jeżeli jego wartość nie jest niższa od wysokości rękojmi i jeżeli do tej wysokości znajduje ono pokrycie w cenie wywołania wraz z prawami stwierdzonymi w opisie i oszacowaniu, korzystającymi z pierwszeństwa przed jej prawem.
W przypadku opisanym w postanowieniu Sądu Rejonowego w Szczecinie, wierzyciel hipoteczny został zwolniony z obowiązku uiszczenia rękojmi. Ujawniona w opisie i oszacowaniu hipoteka zabezpieczająca wierzytelność wynosiła 8.000.000 zł i korzystała z pierwszeństwa zaspokojenia przed kolejnym wierzycielem hipotecznym. Tym samym, zgodnie z art. 964 § 1 k.p.c., wierzyciel był zwolniony z obowiązku złożenia rękojmi.
Sąd I instancji uznał, że w analizowanej sprawie zostały spełnione przesłanki udzielenia przybicia na rzecz wierzyciela. Odbyły się dwie bezskuteczne licytacje nieruchomości, a wierzyciel w terminie tygodniowym złożył wniosek o przejęcie nieruchomości na własność. Suma, za którą wierzyciel chciał przejąć udział, odpowiadała 2/3 wartości nieruchomości.

Sąd podkreślił, że udzieleniu przybicia nie sprzeciwiają się argumenty podniesione przez dłużnika. Kwestie dotyczące braku stwierdzenia prawomocności na tytule wykonawczym zostały wyjaśnione - tytułem tym był bankowy tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Art. 952 k.p.c. nie uzależnia możliwości przeprowadzenia licytacji od prawomocności postanowienia nadającego klauzulę wykonalności, lecz od prawomocności wyroku.
Dłużnik wniósł zażalenie na postanowienie sądu, domagając się jego uchylenia i wstrzymania dalszych czynności egzekucyjnych. Podnosił zarzuty dotyczące wadliwości postępowania, w tym braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego przy pierwszej czynności egzekucyjnej.
Sąd Okręgowy, rozpatrując zażalenie, doszedł do przekonania, że postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe. Zaznaczył, że podstawą zażalenia na postanowienie o przybiciu nie mogą być uchybienia przepisów postępowania, które nie naruszają praw skarżącego. Podkreślono, że dłużnik nie podnosił zarzutów dotyczących wadliwości czynności podjętych na etapie zawiadomienia o licytacji, jej prowadzenia czy samego przybicia.
Sąd Odwoławczy stwierdził, że dłużnik nie zakwestionował skutecznie słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze czynny udział dłużnika w toku postępowania egzekucyjnego, nie można przyjąć, by był on pozbawiony możliwości obrony swoich praw.
W analizowanym przypadku Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego o udzieleniu przybicia nieruchomości na rzecz wierzyciela. Spełnione zostały wszelkie niezbędne warunki formalne i materialne, a zarzuty podniesione przez dłużnika w zażaleniu nie znalazły uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
Kluczowe fakty z sprawy:

tags: #wniosek #wierzyciel #o #przejecie #na #wlasnosc