Postępowanie nieprocesowe: kluczowe aspekty i wykonalność postanowień

W polskim systemie prawnym sprawy cywilne mogą być rozpoznawane w dwóch trybach - procesowym i nieprocesowym. Choć większość osób kojarzy sąd głównie z procesem, w wielu przypadkach właściwą formą rozpoznania sprawy jest właśnie postępowanie nieprocesowe. Postępowanie nieprocesowe to szczególny tryb rozpoznawania spraw cywilnych, w którym sąd nie rozstrzyga sporu między stronami, lecz ustala lub porządkuje określony stan prawny. W odróżnieniu od postępowania procesowego, gdzie występują powód i pozwany, w postępowaniu nieprocesowym pojawia się wnioskodawca i uczestnicy postępowania. Postępowanie nieprocesowe odgrywa ogromną rolę w praktyce sądowej - pozwala szybko i skutecznie uregulować sprawy, w których nie ma typowego sporu. Postępowanie nieprocesowe to uproszczony tryb rozpoznawania spraw cywilnych, stosowany w sytuacjach, gdy celem jest ustalenie stanu prawnego, a nie rozstrzyganie sporu. Sąd wydaje wówczas postanowienie, a jego działania mają charakter bardziej porządkujący niż rozjemczy.

Postępowanie cywilne nieprocesowe to tryb postępowania cywilnego, w którym sąd rozpoznaje tzw. sprawy niesporne. Procedura ta rządzi się nieco innymi zasadami niż zwykły proces cywilny, co wynika ze specyfiki spraw, jakie są rozpoznawane w tym trybie.

Zakres spraw rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym

Postępowanie nieprocesowe obejmuje szeroki zakres spraw, w tym między innymi:

• Uznanie za zmarłego.
• Ubezwłasnowolnienie.
• Zobowiązanie osoby stosującej przemoc w rodzinie do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazanie zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia.
• Zezwolenie na zawarcie małżeństwa.
• Odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej.
• Powierzenie wykonywania, ograniczenie, zawieszenie, pozbawienie i przywrócenie władzy rodzicielskiej, ustalenie, ograniczenie albo zakazanie kontaktów z dzieckiem.
• Przysposobienie.
• Stwierdzenie zasiedzenia.
• Przepadek rzeczy będących towarami, które na podstawie przepisów prawa celnego podlegają przepadkowi.
• Przepadek pojazdów, które na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym podlegają przepadkowi na rzecz powiatu.
• Zniesienie współwłasności.
• Ustanowienie drogi koniecznej.
• Ustanowienie służebności przesyłu.
• Wpis do księgi wieczystej.
• Stwierdzenie nabycia spadku.
• Ustalenie uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy.
• Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

Wszczęcie postępowania nieprocesowego

Sąd wszczyna postępowanie nieprocesowe na wniosek. W wypadkach wskazanych w ustawie sąd może wszcząć postępowanie także z urzędu. W przeciwieństwie do postępowania procesowego, które wszczyna się na skutek złożenia pozwu, w „nieprocesie” celem wszczęcia postępowania należy złożyć wniosek.

Właściwość sądu

Sprawy należące do postępowania nieprocesowego rozpoznają sądy rejonowe, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów okręgowych. Jeżeli właściwość miejscowa nie jest oznaczona w przepisie szczególnym, wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a w braku miejsca zamieszkania - sąd miejsca jego pobytu. Do postępowania z urzędu właściwy jest sąd miejsca, w którego okręgu nastąpiło zdarzenie będące podstawą wszczęcia postępowania. W braku wskazanych wyżej podstaw właściwy będzie sąd dla m.st. Warszawy. W wypadku gdy sąd właściwy nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej czynności albo gdy wymagają tego względy celowości, sąd nad nim przełożony wyznaczy na posiedzeniu niejawnym inny sąd do rozpoznania sprawy w całości lub w części. Wyznaczenie następuje z urzędu albo na przedstawienie sądu właściwego, albo też na wniosek właściwego organu lub osoby zainteresowanej, po wysłuchaniu w razie potrzeby innych osób zainteresowanych.

Uczestnicy postępowania nieprocesowego

Zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania, może on wziąć udział w każdym stanie sprawy aż do zakończenia postępowania w drugiej instancji. Jeżeli weźmie udział, staje się uczestnikiem. Na odmowę dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Jeśli okaże się, że zainteresowany nie jest uczestnikiem, sąd wezwie go do udziału w sprawie. Przez wezwanie do wzięcia udziału w sprawie wezwany staje się uczestnikiem. W razie potrzeby wyznaczenia kuratora do zastępowania zainteresowanego, którego miejsce pobytu jest nieznane, jego wyznaczenie następuje z urzędu.

Wniosek o wszczęcie postępowania

Wniosek o wszczęcie postępowania powinien czynić zadość przepisom o pozwie, z tą zmianą, że zamiast pozwanego należy wymienić zainteresowanych w sprawie. Wniesienie odpowiedzi na wniosek o wszczęcie postępowania jest obowiązkowe, tylko gdy przewodniczący tak zarządzi. Niezależnie od wniesienia odpowiedzi na wniosek sąd może wyznaczyć posiedzenie przygotowawcze. Po rozpoczęciu posiedzenia albo po złożeniu przez któregokolwiek z uczestników oświadczenia na piśmie cofnięcie wniosku jest skuteczne tylko wtedy, gdy inni uczestnicy nie sprzeciwili się temu w terminie wyznaczonym.

Rozprawa w postępowaniu nieprocesowym

Rozprawa odbywa się w wypadkach wskazanych w ustawie. W innych sytuacjach wyznaczenie rozprawy zależy od uznania sądu. Mimo niewyznaczenia rozprawy sąd przed rozstrzygnięciem sprawy może wysłuchać uczestników na posiedzeniu sądowym lub zażądać od nich oświadczeń na piśmie. Jednakże nawet w przypadkach, gdy ustawa wymaga przeprowadzenia rozprawy, sąd może, bez wzywania zainteresowanych do udziału w sprawie, oddalić wniosek na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z treści wniosku wynika oczywisty brak uprawnienia wnioskodawcy. Sąd może, stosownie do okoliczności, przesłuchać świadków i biegłych bez przyrzeczenia oraz w nieobecności uczestników, może również zażądać od osób, które nie są uczestnikami, złożenia wyjaśnień na piśmie.

Orzeczenia sądu w postępowaniu nieprocesowym i możliwość zaskarżania

Orzeczenia sądu w postępowaniu nieprocesowym zapadają w formie postanowień, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Od postanowień sądu pierwszej instancji orzekających co do istoty sprawy przysługuje apelacja. Na inne postanowienia sądu pierwszej instancji, w wypadkach wskazanych w ustawie, przysługuje zażalenie. Na orzeczenie referendarza sądowego służy skarga także w przypadkach, w których na postanowienie sądu służyłaby apelacja. Postępowanie nieprocesowe kończy się wydaniem postanowienia, które możemy zaskarżyć apelacją.

Od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu rejestrowym skarga kasacyjna przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru podmiotu podlegającego rejestracji.

Wyłączenia dotyczące skargi kasacyjnej

Skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących:

• Przepadku rzeczy.
• Zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem.
• Zabezpieczenia spadku i spisu inwentarza, wyjawienia przedmiotów spadkowych, zarządu spadku nieobjętego oraz zwolnienia wykonawcy testamentu.
• Zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.
• Likwidacji niepodjętych depozytów.

Koszty postępowania w postępowaniu nieprocesowym

Każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników. Jeżeli interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio, jeżeli uczestnik postępował niesumiennie lub oczywiście niewłaściwie.

Skuteczność i wykonalność orzeczeń w postępowaniu nieprocesowym

Jeżeli przepis szczególny inaczej nie stanowi, postanowienie orzekające co do istoty sprawy staje się skuteczne, a jeżeli wymaga wykonania - także wykonalne, po uprawomocnieniu. Jeżeli postanowienie takie ulega z mocy ustawy wykonaniu przed uprawomocnieniem się, sąd, który wydał postanowienie, może stosownie do okoliczności wstrzymać jego wykonanie. Z kolei postanowienia wydane w sprawie, która może być wszczęta z urzędu, podlegają wykonaniu z urzędu.

Prawomocne postanowienie orzekające co do istoty sprawy nie może być zmienione ani uchylone, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jednakże prawomocne postanowienie oddalające wniosek może być zmienione w razie zmiany okoliczności sprawy.

Wznowienie postępowania nieprocesowego

Uczestnik postępowania może żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, jednakże wznowienie postępowania nie jest dopuszczalne, jeżeli postanowienie kończące postępowanie może być zmienione lub uchylone. Zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli narusza ono jego prawa. W takim wypadku stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania z powodu pozbawienia możności działania.

tags: #wykonalnosc #postanowienie #nieproces

Popularne posty:

• Obowiązki komornika
• Jak działa windykacja terenowa?
• Informacje o Annie Kiszel
• Security for debts in Polish legal system
• Okręg Wyborczy nr 37 w 1922